การ “ออกมาต่อต้าน” ของเหยื่อที่ถูก “ขาใหญ่บีบคั้น” ไม่ได้มีแต่เรื่อง เบิ้ม เบิ้ม หรือ เรื่องระดับชาติ ระดับประเทศเท่านั้น

แม้แต่ “เรื่อง จิ๊บ จิ๊บ” เป็นชีวิตของ “ชาวบ้านเดินดินกินข้าวแกง”ถ้าถูกเจ้าพ่อหรือนักเลงโต หรือขาใหญ่ เล่นงานชนิด “บีบคั้น”จนสิ้นทางเลือก วันหนึ่งก็จะ “สู้แบบหมาจนตรอก” ตามมา และอาจเกิดรายการ “แจ๊คผู้ฆ่ายักษ์” จนเป็นข่าวใหญ่

“ในยุคอันธพาลครองเมืองเมื่อปี 2500 เผด็จการผ้าขาวม้าแดงยึดอำนาจปกครองประเทศ นอกจากเผด็จการผ้าขาวม้าแดงจะเก่งในการไล่ล่าหญิงเอ๊าะๆ มาทำเมียเป็นกูรุสแล้ว ยังใช้อำนาจมาตรา 17จับผู้ชายหัวแข็งเข้าคุกเป็นโขยง”

ดังนั้น อันธพาลชื่อดังอย่าง “แดง ไบเล่” และ “จ๊อด เฮาดี้”จึงถูกประกาศิตของม.17 “จับขังคุกดับความซ่า” อยู่หลายปี จนเผด็จการผ้าขาวม้าแดง “ม้ามแตกตาย” เพราะหักโหมกับอีหนูนับร้อยในเกมส์ “กรีฑารัตน์” เมื่อปีพ.ศ.2506 ทำให้อันธพาลคนดังทั้งหลายต่างได้ “เฮโลออกจากคุก”

“จ๊อด เฮาดี้” ได้กลับมาเป็น “ขาใหญ่” อยู่ในซอยแห่งหนึ่ง “ย่านฝั่งธนบุรี”

ทุกเช้า “จ๊อด เฮาดี้” จะออกมาจากซอยเพื่อไปรีดไถชาวบ้านเป็นประจำ โดย “จ๊อด เฮาดี้” จะ “จ๊ะเอ๋” กับเด็กขอทานขาพิการคนหนึ่งที่ปากซอย ปรากฏว่า จอมอันธพาล ตบหัว ตบหน้าและทำร้ายเด็กขอทานร่างพิการ “ทุกเช้า” อย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือน “จ๊อด เฮาดี้” จะตบตีเด็กขอทานคนดังกล่าว ดุดันขึ้นเป็นลำดับอย่างไร้สาเหตุ

แล้ววันหนึ่ง ก็เป็น “วันสุดท้าย” ที่นักเลงใหญ่ผู้นี้มีโอกาสได้ตบเด็กขอทานคนนั้น

หลังจากตบเสร็จ จ๊อด เฮาดี้ ก็เดินจากไปแล้วขาใหญ่ก็แปลกใจที่เด็กขอทานบังอาจพูดเสียงดังๆ ว่า “พี่จ๊อด ไอ้พี่จ๊อด” แล้วทันทีที่จ๊อดหันกลับมา กระสุนจากปืนในมือเด็กขอทานก็ดังแหวกอากาศเหมือนเสียงร้องของปีศาจ

จบลงด้วย กระสุนเจาะเข้าหัวใจจ๊อด เฮาดี้ อย่างเหมาะเหม็งจ๊อดล้มตายโดยไม่ได้ร้องออกมาสักคำ แต่การตายของจ๊อดเป็นข่าวใหญ่เมื่อปี 2507 ที่สื่อต่างใช้คำว่า “อันธพาลชื่อดัง ดับด้วยฝีมือเด็ก”

ดังนั้น การ “บีบคั้น” ของจักรพรรดิทรัมป์ ที่จะเอาเกาะกรีนแลนด์มาเป็นของสหรัฐ และจะยึดครองปานามาอย่างไม่เกรงใจใคร จะรวบเอาแคนาดามาเป็นรัฐที่ 51

จบท้าย จะมีแรงต้านจากเหยื่อที่ถูก “บีบคั้น” รุนแรงขนาดไหน ไม่มีใครให้คำตอบกับเล่าฮูทรัมป์ได้

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม