ประเทศใน “เขตร้อนชื้น” ทั้งหลาย พลเมืองที่เป็นชาวสวนและชาวไร่ ต่างขยันปลูกกล้วยกันอย่างมากมาย เพราะกล้วยนั้นไซร้ “ปลูกง่าย โตไว ขายคล่อง”

จึงไม่น่าแปลกใจ ประเทศในอเมริกากลางและประเทศต่างๆ ในเอเชียตะวันออกต่างจึง “ปลูกกล้วย ขายกล้วย และกินกล้วย” กันอย่าง “สุดกระหน่ำ” จนได้ฉายา “ชาติกล้วย” กันทั่วหน้า

ดังนั้นกล้วยจึงเป็นสินค้าหลักของตลาดผลไม้ เพราะชนทุกชั้นต่าง“ถูกสะกดจิต” ให้เป็นนักกินกล้วย

แม้แต่ในประเทศไทย กล้วยเป็นอาหารหลักและอาหารเสริมของทุกเพศวัยนับตั้งแต่เป็นทารกเริ่มหย่านม แม้ก็เริ่มยัดเยียดให้หนูน้อยกินกล้วยแทนนม

จากนั้น “นักกินกล้วยเติบใหญ่เป็นหนุ่มสาว เป็นใหญ่และเป็นผู้เฒ่าวัยชรา”ก็ยังถูก “ปั่นหัวให้ตระหนักว่า” หากไม่อยากรีบ “แง้มฝาโลง” สูเจ้าจงกินกล้วย?

ยุคขุนศึกรถถังครองแผ่นดิน แล้วบริหารเศรษฐกิจแบบ “ถ่อไม่ถึงน้ำจ้ำไม่ถึงพาย” จนเกิดรายการ “ข้าวยาก หมากแพง”

ยุคดังกล่าว “ดร.เสริม” ก็ออกมาแนะนำให้ “คนตายกินกล้วยแทนข้าว”จนได้รับฉายา “รัฐมนตรีกล้วย”

มาถึง “ยุคปัจจุบัน” บ้านเมืองถูกบริหารโดย “สองพ่อลูก” โดยผู้ลูกทำหน้าที่เป็น “หุ่นถูกเชิด” ในขณะที่ผู้พ่อทำหน้าที่เป็น “นักเชิดหุ่น”

ทั้งคู่ บริหารเศรษฐกิจแบบไหนไม่เป็นที่กระจ่างชัด จู่ จู่ ชาวนาแทบจะ “ช็อกตาย” เพราะราคาข้าวเปลือกตกต่ำจนแทบ “เอาชีวิตไม่รอด” จึงออกมาโวยวายเสียงระงม

เสนาบดีด้านเศรษฐกิจหลายราย ถูกสวดจนหน้ายับจึงออกมาแนะนำให้ชาวนา “เลิกปลูกข้าว ไปปลูกกล้วย”

ชาวนาได้แต่ “อ้าปากค้าง” และอุทานอย่างน่าสงสาร “โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอด”

ขอข้ามฟากไปที่อเมริกากลางบ้าง ซึ่งเป็น “อาณาจักรกล้วยที่สุดดังของโลก”แต่มีเรื่อง “ตลกที่ขำไม่ออก” โดย “ผู้เฒ่าปากจู๋ เนกไทแดง” สมัยเป็น “ผู้นำอินทรีหัวขาวครั้งแรก” ทรัมป์น่าจะเป็น “คนไม่กินกล้วย” และ “รังเกียจมนุษย์กล้วย”

ดังนั้น จิวแป๊ะทงจึงเรียกประเทศปลูกกล้วยเหล่านั้นว่า “ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยแบบกล้วย กล้วย”

จนทุกวันนี้ คนทั่วโลกต่างยังไม่รู้ความหมาย “ประชาธิปไตยกล้วย คืออะไร?”

ครั้น “ท่านทรัมป์ ปากไว” ได้ขึ้นมาเป็นผู้นำอินทรีหัวขาวสมัยที่สอง “สิ่งแรก” ที่ผู้เฒ่าทำทันทีก็คือ

“จับมนุษย์กล้วยที่เข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย ล่ามโซ่ใส่กุญแจมือส่งกลับประเทศกล้วยอย่างฉับพลันทันใด”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม