ขณะที่ “ปากจู๋พิกเจอร์” และ “ต้าฮั้นพิกเจอร์” ต่างผลิตหนังบู๊ “ดุเดือด ดุดันและดุฉกรรจ์” แข่งขันกันอย่าง “สุดแสบ”

โดยฝ่าย “ปากจู๋พิกเจอร์” มีหนังระดับฟอร์มยักษ์ที่ทำให้ชาวโลก “อ้าปากค้าง” ได้แก่เรื่อง “กำแพงภาษีโหดทะลุเมฆ” เรื่อง “180 ประเทศต้องสยบข้า” และเรื่อง “ขอดเกล็ดมังกรน้ำลึก”

ส่วนค่าย “ต้าฮั้นพิกเจอร์” ก็มีหนังสุดเจ็บระดับ “กระบี่ไร้เทียมทาน” ออกมาฉายเช่นกัน เช่นเรื่อง “หักปีกอินทรี” และเรื่อง “โดดเดี่ยวคาวบอย” จนเป็นที่ฮือฮาไม่ใช่ขนาดย่อยๆ

โดย “หนังสุดอลัง” ของทั้งสองค่าย จะมีเรื่องใดได้รับรางวัลออสการ์ เป็นหนังยอดเยี่ยมประจำปีหรือไม่? คงเร็วไปที่กูรูนักวิจารณ์หนังจะ “ฟันธง”

“แต่แล้ววันนี้ จู่จู่ก็มีกูรูทางเศรษฐกิจ ทางการเงินและทางการค้าจากหลายชาติ จับมือกันสร้างหนังสุดดังขึ้นมาบ้าง โดยหนังดังกล่าวมีชื่อว่า เผาบ้านย่างสเต๊ก”

เนื้อหาของหนังเรื่อง “เผาบ้านย่างสเต๊ก” มีดังนี้

“เปิดฉาก” ที่ดินแดนอินทรีหัวขาว “จักรพรรดิปากจู๋” ผู้ฝันไกลได้ออกมาสาธยายความฝันว่า “หากตนใช้ลัทธิ MAGA อย่างเด็ดขาด ฉับไวอย่างเต็มตาชั่ง รับรองได้ ชาวมะกันทั้งประเทศจะร่ำรวยอย่างอู้ฟู่ เศรษฐกิจจะยิ่งใหญ่ยิ่งกว่ายุคใดๆ ชาวมะกันทุกคนจะมีเงินใช้ มีกิน มีงานและทุกบ้านจะย่างสเต๊กกินกันอย่างสุขสันต์ทุกมื้อ”

“พูดจบตดยังไม่ทันหายเหม็น” จักรพรรดิปากจู๋ จึง “แปลงร่างกลายเป็นพ่อมดเมอร์ลิน” เป่าเพี้ยง เพี้ยง แค่ “สองเพี้ยง” เท่านั้น “กำแพงภาษีสูงทะลุเมฆ” ก็เกิดขึ้นทันทีทันใดล้อมรอบประเทศอินทรีหัวขาวเอาไว้อย่างแน่นหนา

“จักรพรรดิปากจู๋” ประกาศิตเสียงดัง “สินค้าจาก 180 ประเทศ ที่จะฝ่าด่านอรหันต์เข้าไปโกยกำไรในดินแดนอินทรีหัวขาว จะต้องจ่ายค่าต๋งอย่างสุดอื้อซ่า”

“หนังฉากต่อมา” จักรพรรดิปากจู๋นั่งดื่มน้ำผึ้งอย่างสบายใจในรีสอร์ทมาร์อลาโก รอรับผลพวงจาก “ลัทธิ MAGA ที่สุดเจ๋ง”

แต่แล้วก็เกิด “มหาภัย” ทันทีทันใดอย่าง “สุดคาดหมาย” พ่อค้าจาก 180 ประเทศต่างไม่ยอมจ่ายค่าต๋ง และไม่นำสินค้าทุกชนิดเข้าอาณาจักรอินทรีหัวขาว เล่นเอา “คาวบอยช็อกกันทั้งประเทศ”

“แค่นั้นยังไม่พอ ภายในอาณาจักร 180 ประเทศ ประชากรกว่า 7,000 ล้านคน ต่างกวาดสินค้าจากดินแดนอินทรีหัวขาว ทิ้งในถังขยะอย่างไม่ไยดี”

“สามเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก” ชาวอินทรีหัวขาวกว่า 300 ล้านคน ต่าง “จ๊ะเอ๋” กับราคาอาหารที่แพงทะลุโลกชนิด “ไข่ไก่ฟองเดียวราคาพุ่งไปที่ 10 เหรียญแล้วจร้า” ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงราคาสินค้าอื่นๆ “ที่แพงระยิบระยับระดับดวงดาวในห้วงหาว”

แล้วทันใดที่เกิด “วิกฤตราคาอาหาร” มนุษย์ไร้บ้านที่ใช้ชีวิตกินนอนอยู่ข้างถนน ต่าง “อดโซ” ถึงขั้นคุ้ยอาหารจากถังขยะไม่เจอสิ่งใดที่กินได้ ทำให้ “ซอมบี้ข้างถนน” ต่างทำการ “ลุยบ้านของผู้มีอันจะกิน” เจอะสเต๊กเนื้อชิ้นดีในตู้เย็นก็จัดการ “ก่อไฟเผาบ้านย่างสเต๊กอย่างโหยหิว”

“หนังจับภาพฝูงชนคนยากจนจาก 50 รัฐต่างเผาบ้านย่างสเต๊กกันอย่างบ้าคลั่ง”

“ฉากสุดท้ายของหนัง” ท่านจักรพรรดิปากจู๋นั่งดูข่าวทางทีวี.ดูภาพการก่ออาชญากรรมที่สุดมโหฬารของพิภพอยู่เงียบๆ เพียงเดียวดาย “ด้วยน้ำตานองหน้า”

“หนังจบลงอย่างฉับพลัน โดยไม่มีภาพและคำบรรยายใดๆ ปิดท้าย”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม