คาถาอันศักดิ์สิทธิ์ของ “พ่อมดทศกัณฐ์” ผู้ถูกฆ่าไม่ตายในทางการเมือง ได้แก่ คาถาว่าด้วยบท “ตาบอดไม่กลัวเสือ” แด่ท่านพ่อมด “เป่าเพี้ยง เพี้ยง เพี้ยง” แค่ 3 เพี้ยงเท่านั้น ชาวบ้านก็จะกลายเป็น “คนตาบอดไม่กลัวเสือไปทันทีทันใด” และถูก “สะกดจิต” ให้ “เชื่อฟังพ่อมดอย่างฝังใจไปทุกเรื่อง” บางรายไปไกลถึงขั้น “ต่อสู้กับศัตรูของพ่อมด” ชนิด “ยอมตายอย่างถวายชีวิต”

เห็นได้จาก “คนเสื้อแดง” ทั้งหลายใน “ยุค 50” ที่ทำการ “ต่อสู้กับอำนาจรัฐ” เพื่อช่วยพ่อมดซึ่งขณะนั้นเป็นสัมภเวสีเร่ร่อนไปทั่วโลกได้กลับมามีอำนาจรัฐและเป็นเสือติดปีกอีกครั้ง

“การต่อสู้กับอำนาจรัฐของคนเสื้อแดงในปี 2553 นั้น ถูกพ่อมดสะกดจิตให้เผาบ้านเผาเมืองจนวายวอดจนเกิดความเสียหายอย่างฉกาจฉกรรจ์กระจายไปทั่วประเทศ โดยมีเมืองหลวงของสารขัณฑ์ถูกคนเสื้อแดงขยี้ขย้ำอย่างบอบช้ำที่สุด”

“ในที่สุด คนเสื้อแดงที่เผาบ้านเผาเมือง ก็ถูกเจ้าหน้าที่รัฐปราบปรามจนตายไปเกือบร้อยรายและแกนนำเสื้อแดงร่วม 10 ราย ถูกดำเนินคดีในข้อหาต่างๆ”

เกือบ 20 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก จู่ๆ พ่อมดทศกัณฐ์ได้กลับสู่นครสารขัณฑ์แบบ“เสือติดปีก” อย่างอัศจรรย์ โดย “คนตาบอดที่ไม่กลัวเสือจำนวนไม่น้อย” ต่าง “ตาสว่าง”

ในขณะเดียวกัน “มีสาวกที่ภักดีต่อท่านพ่อมดทศกัณฐ์” อย่างต่อเนื่องมายาวนานต่างได้รับรางวัล” กลายเป็นเสนาบดีกันทั่วหน้า

แต่แล้วก็ปรากฏ “ชายเฒ่าร่างหนึ่ง” ได้แก่ “ท่านเหวง” ที่สู้เพื่อพ่อมดมาอย่างถวายชีวิต แต่กลับไม่ได้รับรางวัลใดใด รับไม่ได้ที่ “ท่านเสือติดปีก” มองข้ามตูข้าได้อย่างไร?”

ล่าสุด “จึงฟื้นนิทานโกหก ขึ้นมาเอาใจท่านพ่อมด” นิทานโกหกดังกล่าว คือ “ตำนานเผาบ้านเผาเมืองของคนเสื้อแดง” โดย “อีสปเหวง” ได้ออกมาปลุกมวลชนว่า “คนเสื้อแดงไม่ได้เผาบ้านเผาเมือง แต่เป็นการป้ายสีของรัฐบาลยุคนั้น”

การฟื้นฝอยหาตะเข็บด้วยนิทานโกหกเรื่องเสื้อแดงไม่ได้เผาบ้านเผาเมืองเมื่อปี 2553 ของ “ท่านกระติกศรีมณีเหวง” นั้น

ถ้าผู้เล่าคาดคิดว่า พ่อมดทศกัณฐ์จะปลาบปลื้มจน “ตกรางวัล” ให้แก่ “จอมกระติกศรีมณีเหวง” บ้าง ดูเหมือนกูรูทางการเมืองต่างฟันธงว่า “ผู้เฒ่าเหวงคิดผิด”

“คิดผิด” ตรงที่ “นิทานโกหกโบราณที่ถูกผู้คนทั้งประเทศหลงลืมไปแล้วจู่ๆ ท่านเหวงรื้อฟื้นมาเล่าใหม่” พ่อมดทศกัณฐ์ผู้ชาญฉลาด “ย่อมไม่ปลื้มไปกับท่านกระติกศรีมณีเหวง” แน่นอน

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม