กูรูผู้รู้สันดานสัตว์ดุร้ายทั้งหลายต่างระบุว่า สัตว์เหล่านี้ถ้าเป็นจำพวก “เลื้อยคลาน” เช่น งูเงี้ยวเขี้ยวขอที่ได้ฉายาเป็น “สัตว์เลือดเย็น” มักจะมี “ลิ้นสองแฉก”

“สัตว์เลื้อยคลานมีมากมาย แยกเผ่าพันธุ์ได้อย่างกระจุยกระจาย แต่ที่ชาวสารขัณฑ์ส่วนใหญ่รู้จักได้แก่ งูพิษทั้งหลายและจิ้งเหลน เหี้ย ตะกวด”

“ตำนานยุคโบราณ ต่างระบุว่า ขอมกอมบาวก์ต่างสืบเชื้อสายมาจากสัตว์เลื้อยคลานมีลิ้นสองแฉกชนิดหนึ่ง เรียกว่า ตะกวด”

ในทางวิทยาศาสตร์ “คงเป็นไปไม่ได้” ที่ตะกวดผสมพันธุ์ แล้วจะออกลูกมาเป็นคน

“แต่ในนิทานจักรๆ วงศ์ๆ ตำนานสายมูทั้งหลาย ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ในจักรวาลนี้ จึงไม่แปลกอะไร? ที่ตะกวดจะกลายร่างจากเลื้อยคลานลิ้นสองแฉกมาเป็น “ขอมจอมกอมบาวก์ หรือ มนุษย์เจ้าเล่ห์”

หลังจากตำนานโบราณ “โยนบาป” ให้ชาวขอมแม้แต่นักเขียนในปัจจุบันที่เป็นชาวลาวและชาวสารขัณฑ์ก็ยังขยัน “อ้างอิง” บรรพบุรุษของขอมคือ “ตะกวดลิ้นสองแฉก”

ยกตัวอย่างเช่น “นายหนหวย” ซึ่งเป็นอดีตนักจัดรายการวิทยุ “สุดดัง” เคยมีผลงานเขียนประวัติศาสตร์ไทยได้ “สุดปัง” เช่นเรื่อง “พระปกเกล้า ราชันผู้นิราศ” เป็นต้น ก็เคยเขียนถึงเขมรอย่างถี่บ่อย และมักจะให้ฉายาเป็น “คนลิ้นสองแฉก”

ในวันนี้ ชาวสารขัณฑ์จำนวนไม่น้อย ต่างมี“ประสบการณ์ตรงจนได้ประจักษ์จริง ประจักษ์แจ้ง” ว่า“ตำนานโบราณ” ที่ระบุว่า “ขอมเป็นจอมเนรคุณ” นั้น เป็น “ของแท้ยิ่งกว่าแช่แป้ง”

โดยผู้นำขอม รัฐบาลขอมและทหารขอมได้เป็น “มนุษย์ฮวยเซ็ง” หรือ “เตโช เบาะสะแก ซำแต” หรือ“คนจัญไร” ขยันขยี้ขย้ำสารขัณฑ์ในทุกช่องทางอย่าง “สุดแสบ”

“สุดแสบ” ด้วยการ “ตบหัว ชกหน้า ตีเข่า ฟันศอกและปาระเบิดเข้าใส่ จบท้ายยังวิ่งโร่ไปฟ้องชาวโลกโกหกยิ่งกว่าศรีธนญชัยและแฟรงก์ อบาเนล ว่าถูกทหารสารขัณฑ์รังแกอย่างอำมหิต”

โดยเฉพาะผู้นำจิตวิญญาณของชาวขอมสองพ่อลูก ได้แก่ พ่อมดตาเหล่ชื่อ “ฮุนเซนและทารกเลี้ยงไม่โตชื่อฮุน มาเนต ถือเป็น ตะกวดลิ้นสองแฉกตัวจริง หมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวแท้”

“ดังนั้น ชาวสารขัณฑ์จึงได้แต่ลุ้นและเอาใจช่วย ให้รัฐบาลมิกกี้เมาส์และทหารผู้เป็นนักรบมืออาชีพ ฝ่าด่านมนุษย์ลิ้นสองแฉก หรือ เตโช เบาะสะแก ซำเตไปให้ได้แบบเช็คบิล จบสิ้นม้วนเดียวจบ”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม