ในสายตาของชาวสารขัณฑ์ส่วนใหญ่ ขอมดำดินนั้นไซร้ คือ “มนุษย์จอมกอมบาวก์ตัวพ่อและตัวแม่” ที่สื่อไทยมักให้ฉายาสุดซีม่า เป็น “จอมกระติกศรีมณีเหวงตัวตึง”

ในขณะที่กูรูทางการเมืองหลายท่าน กลับมองไกลถึงขั้นยกให้ผู้นำขอมดำดิน เป็น “นักสร้างหนัง” และ “สร้างละคร” ระดับ “จอมลวงโลกมืออาชีพ”

โดยเฉพาะ “พ่อมดตาเหล่” ผู้เป็น “จักรพรรดิขอมดำดิน” เป็นเจ้าของ “บริษัทกัมพูชาการละคร จำกัด” ที่สร้างละคร “ตอแหล”ออกมาอย่างมากมาย ทุกเรื่องล้วนมีเนื้อหา “โยนอุจจาระใส่สารขัณฑ์” อย่าง“สุดซีม่า” เพื่อให้ชาวกัมพูชา “กลุ่มขยันกินหญ้า” ถูกทำการ “สะกดจิต” ให้จงรักภักดีต่อพ่อมดตาเหล่อย่างต่อเนื่องไม่ถดถอย

ล่าสุด ละครเรื่อง “18 วีรบุรุษกัมพูชา” คือ ละครลวงโลกที่สุดฮิต สามารถ “สะกดจิต” ชาวขอมจิตอ่อนทั้งหลาย “ต่างได้เฮ”

“เบื้องหลังของละครลวงโลกเรื่องนี้ มาจากเหตุการณ์จริงในสงครามไทยรบกัมพูชาในรอบแรก ทหารไทยราวีกับกัมพูชา ตั้งแต่วันที่ 24-28 กรกฎาคม 2568 ณ สนามรบที่ช่องซำแต จังหวัดศรีสะเกษ ตั้งแต่เช้าของวันที่ 28 กองทัพม้า 614 ของสารขัณฑ์ที่เกรียงไกร นำรถถังลุยใส่กองทัพกัมพูชาเพื่อจะเผด็จศึกม้วนเดียวจบ ทำให้ 18 ทหารกัมพูชาที่กลัวตายรีบทิ้งอาวุธแล้วยกธงขาวจำนนต่อกองทัพไทยอย่างง่ายดาย”

จากนั้น ทั้ง 18 เชลยศึกถูกนำตัวมาควบคุมในเขตแดนสารขัณฑ์ ได้ก่นอยู่พูวายยิ่งกว่าเจ้าชายน้อย จนร่างกายอ้วนพี แก้มอูมด้วยไขมัน ยาวนานกว่า 150 วัน

ครั้นสงครามในรอบที่ 2 ระหว่างวันที่ 7 ธันวาคม 2568 แล้วจบลงด้วยการพักรบในวันที่ 27 ธันวาคม 2568 18 เชลยศึกก็ถูกส่งกลับสู่ประเทศกัมพูชา

ปรากฏว่า “กัมพูชาการละคร” ก็รีบสร้าง “ละครลวงโลก” เรื่องใหม่ออกมาทันทีทันใด ด้วยชื่อเรื่อง “18 วีรชนขอมดำดิน” เชิดชู 18 จอมขี้ขลาดให้กลายเป็น “18 ผู้กล้าหาญ” อย่าง “สุดเห่ย”

เล่นเอา ชาวกัมพูชาถูก “สะกดจิต” ครั้งใหญ่ เพื่อให้ “ตระกูลฮุน” ยังครองอำนาจในประเทศกัมพูชาต่อไปได้ โดยไม่ถูกประชาชน “เฮโลออกมาขับไล่”

“แค่สองวัน” เท่านั้น ที่ชาวกัมพูชา “ได้เฮ” กับละครลวงโลกเรื่อง “18 วีรชน”

“บัดนี้ ละครจบแล้ว ฮุนเซนไม่ต้องการ 18 เชลยศึกมาเล่นละครลวงชาวกัมพูชาอีกแล้ว”

จึงไม่น่าประหลาดใจ ที่ 18 เชลยศึกที่กลัวตายรีบยกธงขาวอย่างขี้ขลาดยอมให้ทหารไทยจับเป็นเชลย แล้วถูกอุปโลกน์ให้เป็น “18 วีรชน” ในละครลวงโลกแบบ “ไฟไหม้ฟาง” ของฮุนเซน บัดนี้ได้ “หายไปจากจอเรดาร์อย่างฉับพลัน และจะหายตัวไปอย่างยาวนานไร้ร่องรอยจร้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม