เป็นความจริงที่ “จริงมายาวนาน” และจะ “จริงไปตลอดกาล” ตรงที่ว่าใน “สงครามเลือกตั้งทุกสนามรบที่เกิดขึ้นทั่วโลก” ทุกพรรคการเมืองและทุกนักเลือกตั้งต่างต้อง “ขนเอากลยุทธ์ทุกรูปแบบ มาสู้กับพรรคคู่ต่อสู้”

“กลยุทธ์สุดเด็ด” คือการ “ด้อยค่าคู่ต่อสู้” ด้วยการใช้อาวุธมหาประลัยรูปแบบ“วาทกรรม” เล่นงานฝ่ายตรงข้ามแบบ “ทำนาไม่ออมกล้า ฆ่าเนื้อไม่ออมเกลือ”อย่าง “แล้งน้ำใจ ไร้ปรานี ไม่มีกั๊ก” เพราะ“ที่ยืนหนึ่งเดียวในสนามเลือกตั้ง ตูข้าเท่านั้นต้องชนะ”

ดังนั้น หากพรรคใดมี “จุดเด่น” ที่ประชาชนชื่นใจ ก็จะกลายเป็น “ไอ้หวังได้ทีขี่แพะไล่” รีบชู “จุดเด่น” ดังกล่าวให้เป็น “จุดขาย” พร้อมกับโบกธงชัยอย่าง “สุดห้าว”

ในขณะเดียวกัน ก็จะ “รีบปกป้อง” อย่างสุดชีวิต กับ “จุดด้อยจุดอ่อน จุดบอด จุดดับและจุดตาย” ของตนที่ถูกศัตรูนำมา “ตีแผ่” ด้วยการ“พลิกลิ้น” และ “บิดพลิ้ว” อย่าง “มืออาชีพ”

“บรรดาพรรคการเมืองในสารขัณฑ์ที่เข้าสู่สมรภูมิทำสงครามเลือกตั้ง ต่างใช้ปืนใหญ่หลายลำกล้อง BM-21 เหมือนกองทัพกัมพูชา บรรจุด้วยจรวดกอมบาวก์เป็นกระสุน ยิงใส่คู่ต่อสู้อย่างสุรุ่ยสุร่ายยิ่งกว่าห่าฝนว่า พรรคเอ็งเป็นสีเทา ตัวมึงเป็นสีดำ คงเข้าไปบริหารบ้านเมืองให้เสียหายจนเป็นสีกระดำกระด่าง”

“ผิดกับพรรคตูข้าที่เป็นสีขาวสะอาดสดใส มีจิตใจรักษาคุณธรรมอย่างมั่นคงเป็นพรรคเทพที่อวตารมาแจ้งเกิดและจะขออาสาปราบทุนเทาอย่างเข้มข้น”

จึงไม่น่าแปลกใจ พรรคการเมืองที่ถูกคู่ต่อสู้ “สาดสีเทา” เข้าใส่จึงขุดค้นเอา “จุดอ่อน จุดด้อย และจุดตาย” ของอีกฝ่ายมา “ขยี้ขย้ำอย่างสุดมัน” บ้าง เช่น

“ย้อนศรว่า พรรคดังกล่าวทำตัวเป็นทาสของชาตินักไล่ล่าเมืองขึ้นและมีนโยบายแอบแฝงในวิธีการของกลุ่มจิร็องแดงในยุคปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อปี ค.ศ.1789”

ปรากฏว่า พรรคการเมืองที่อวดอ้างว่า “พรรคตนเป็นพรรคเทพ” เมื่อถูก“ย้อนศร” เช่นนี้ สมาชิกของพรรคต่างก็ “เฮโล” ออกมา “พลิกลิ้น”กันอย่าง “สุดมัน” ว่า “พวกตนไม่เคยกร่างด้อยค่าองค์กรใดๆ ในสารขัณฑ์เหมือนพวกจิร็องแดง ขบวนการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อปี 1789”

กูรูทางการเมืองทั้งไทยและเทศต่างเคยระบุว่า “จอมพลิกลิ้นของนักการเมืองในโลกา คงต้องยกนิ้วให้จักรพรรดิตาเหล่แห่งขอมดำดิน เป็นมือวางอันดับ 1 ของโลก”

ส่วนในนครสารขัณฑ์นั้น คงระบุไม่ได้ว่า พรรคใดคือ “แชมป์กอมบาวก์”หรือ “จอมพลิกลิ้น” มืออาชีพ?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม