นักการเมืองทุกพรรค สื่อทุกสำนักและประชาชนหลายภาคส่วน ต่างออกมารณรงค์ให้ชาวสารขัณฑ์ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง “พรุ่งนี้ต้องไปเลือกตั้งให้ได้”

“การเลือกตั้ง” นั้นถือเป็น “ส่วนสำคัญที่สุด” ของระบอบประชาธิปไตย โดยเป็น “สารตั้งต้น” ที่ประชาชนมอบหมายให้ตัวแทนของตน “เข้าสภาไปทำหน้าที่แทนตนในวาระต่างๆ” เช่น

“ทำการจัดตั้งรัฐบาลบริหารประเทศ เป็นฝ่ายค้านตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล และร่วมกันออกกฎหมายที่เอื้อประโยชน์ต่อประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ เป็นต้น”

“แม้การเลือกตั้งจะเป็น “สารตั้งต้น” ที่สุดสำคัญของระบอบประชาธิปไตย แต่การเลือกตั้งก็ไม่ได้การันตีว่าประเทศดังกล่าวจะได้ประชาธิปไตย 100 เปอร์เซ็นต์”

ทั้งนี้ เพราะนักการเมืองบางรายที่ผ่านการเลือกตั้งมาแล้วจากประชาชน อาจ “ซ่อนเร้น” ความเป็นมนุษย์ที่ “รู้หน้าไม่รู้ใจ ปีศาจร้ายที่ปากคาบคัมภีร์แต่หัวใจเป็นจอมมาร ผู้ที่หลอกลวงประชาชนแบบกระติกศรีมณีเหวงว่าตนเป็นเทพ จนประชาชนเลือกให้เข้าสภาอย่างผิดหลง”

“ตัวอย่างของนักการเมืองจากหลายประเทศที่ปากเชิดชูประชาธิปไตยอย่างสุดเจ๋ง แต่หัวใจกลับซ่อนเร้นความเป็นมนุษย์เผด็จการอย่างสุดเจ็บมีกระจัดกระจายอยู่ในหลายประเทศ”

“เห็นได้สุดชัดในขณะนี้ ได้แก่ท่านจักรพรรดิเนกไทแดง ที่หลังจากได้อำนาจก็กลายเป็น King ตัวจริงของดินแดนอินทรีหัวขาวที่เป็นมนุษย์น้ำเต็มแก้วผู้ไม่ฟังใคร แต่โฮโมซาเปี้ยนทั้งพิภพต้องฟังกู เพราะตูข้าคือจักรวาล มนุษย์ที่เป็นดาวจรัสแสงทั้งหลายและดาวเคราะห์ทั้งปวง ต้องโคจรหมุนรอบตัวข้า”

“เหลียวมาดู นักเลือกตั้งในสารขัณฑ์บ้าง ดูให้ดีดีจะพบว่านักการเมืองที่ปากคุยโวว่าตนเองเป็นนักประชาธิปไตยตัวพ่อและตัวแม่แต่กลับมีความคิดอันฝังใจอย่างซ่อนลึก เป็นจอมเผด็จการตัวปู่และตัวยายที่จริงแท้”

“จริงแท้” จากการแสดงออกสู่สาธารณะ “นักการเมืองหญิงหลายรายที่อ้างตนเป็นมนุษย์ประชาธิปไตยสุดเจ๋งของโลก แต่มักแสดงบทแรมกี้กูเท่านั้นคิดได้ถูกต้องทุกอย่าง และเหยียดมนุษย์ที่คิดต่างเป็นโฮโมซาเปี้ยนโบราณที่สูญพันธุ์ไปแล้ว หากอยากเป็นมนุษย์สมัยใหม่ต้องคิดเหมือนเจ๊เท่านั้น เพราะเจ๊คือจักรวาลที่คนคิดต่างจะต้องถูกบังคับให้โคจรหมุนรอบตัวเจ๊”

ดังนั้น ชาวสารขัณฑ์ผู้มีสิทธิ์เข้าคูหาเลือกตั้งในวันพรุ่งนี้ จำเป็นต้อง “วิเคราะห์ให้ได้ว่า ผู้ใดที่มีปากบอกชัดชัดว่าตนคือนักประชาธิปไตยตัวจริง แต่หัวใจกลับซ่อนเร้นความเป็นเผด็จการเอาไว้อย่างลึกลึก”

พรุ่งนี้แล้วครับ ที่ชาวสารขัณฑ์จะต้องมี “หน้าที่” เข้าคูหาเลือกตั้ง โดยจะต้อง “เลือกคนที่ใช่ พรรคที่ชอบ” จากหัวใจอันจริงแท้ของตนเองเท่านั้น

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม