คงต้องระบุชัดชัด ว่า “ฒ.ผู้เฒ่าเดินย่อง” ที่สุดดังในดาวราหูวันนี้ น่าจะไม่มีใครมีบทบาทเป็น “ดาราสุดปัง” ที่สร้างสีสันให้สะใจแก่ชาวโลกว่า 8,000 ล้านคนอย่าง “ฉูดฉาดบาดอารมณ์” เท่ากับ “ผู้เฒ่าปากจู๋ เนกไทแดง”

แม้โลกจะเคยมี “ฒ.ผู้เฒ่าเดินย่อง” ที่ยิ่งใหญ่ขยันเขย่าโลกมาแล้วมากมาย แต่ผู้เฒ่าในตำนานแต่ละราย ล้วนเป็น “จอมโหดทะลุเมฆ จอมงกผู้เกรียงไกรและนักรบอำมหิตไม่ปรานีใคร” ล้วนมีบุคลิก “สายเหยี่ยวอมตะ” ด้านเดียวเท่านั้น

“หากเป็นหนัง ก็เป็นแค่หนังขาว-ดำ ไร้สีสันระดับ 16 มม. เท่านั้น ซึ่งเทียบไม่ได้กับท่านหลี่กงกง ปากจู๋ ที่เป็นตัวเอกในหนัง 100 เฉดสี 70 มม.”

“แถมบทบาทของผู้เฒ่าเนกไทแดง แสดงได้ทุกบทอย่างกระจุยกระจายคล้ายหนังไทยเรื่อง 7 ประจัญบาน ของ ส.อาสนจินดา ที่มีบทบู๊สุดฮาแบบสู้กันบนหลังม้า ฆ่ากันบนหลังควาย ลุยศึกอันตรายด้วยเบนซ์ตาเกิ่ง(รถไถ) และหักด่านสุดมะเทิ่ง ด้วยการถล่มโรงเรียนเด็กหญิงชั้นประถม”

นอกจากนั้น หนังยังมี “บทรักระหว่างรบ จบด้วยบทขำขำ ของโน้ต เชิญยิ้ม”

ดังนั้น หลังจาก “จักรพรรดิปากจู๋ แห่งอินทรีหัวขาว” ร่วมกับยิวรุกรานอิหร่านจน “อาณาจักรพระเจ้าไซรัสมหาราชเละเป็นโจ๊ก” ก็ยัง “ประกาศซ้ำอย่างสุดห้าว จะส่งทหารมะกันเข้ายึดภาคพื้นดิน จะยึดเกาะคาร์กอย่างฉับพลันและจะทำลายโรงงานไฟฟ้ากับโรงกลั่นน้ำจืดในอิหร่านให้ราบเป็นหน้ากลอง” ส่วน “น้ำมันของอิหร่าน” นั้น “ตูข้าจะปล้นน้ำมันไปสร้างความร่ำรวยในประเทศของข้า”

อิหร่านได้โต้กลับทันใด “หากทหารมะกันลุยภาคพื้นดินก็จะได้จ๊ะเอ๋บวกจ๊ะโอ๋ว่า ขุมนรกทาร์ทารัสในอิหร่านนั้นมีจริง ทหารมะกันจะถูกอสูรไตตันเด็ดชีพจนตายเรียบ”

“เจอะหมัดสวน” เช่นนี้ ผู้เฒ่าปากจู๋ก็กลับลำพลิกผันการต่อสู้ในสงครามตะวันออกกลางเป็น “เรื่องสั้นหักมุม (Twist Ending)” อย่างฉับพลัน 360 องศา ว่า

“ตูข้าได้ชัยชนะในสงครามครั้งนี้แล้ว โดยทำลายศักยภาพการผลิตอาวุธนิวเคลียร์ของอิหร่านจนจบเห่ ดังนั้น ตูข้าจึงขอเลิกสงคราม ณ บัดนี้”

การประกาศ “จบสงคราม” ของ “ผู้เฒ่าจอมกลับลำ” ครั้งนี้ ดูเหมือนชาวโลกต่าง “กังขาไม่เชื่อวาจาของเฒ่าชูชก” เพราะ “ธาตุแท้ของผู้เฒ่า” ได้ “ปรากฏให้ชาวโลกได้เห็นชัดชัด” คือ

“เป็นจอมตอแหลกระแตวับ จอมสับปลับมณีเหวง จอมกลับลำสุดเก่งของพิภพ จอมสุดงกมีอีโก้หลุดโลก จอมสติหลุดแห่งพิภพไม่กลัวใคร จอมอันตรายกว่าหลีี่กงกง ทั้งหลายในประวัติศาสตร์”

ดังนั้น “ทรัมป์ถอยจริงหรือไม่?” ชาวโลกต่าง “กังขา” และ“ไม่เชื่อถือ”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม