“นิทานหมาป่า เรื่อง หมาป่าเฒ่ากับแพะหนุ่ม”

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” ยังมี “แพะหนุ่มสองตัว” แตกแถวจากฝูงแพะไปเล็มหญ้าตามลำพังที่ชายป่า

“ขณะที่กำลังเล็มหญ้า” สองแพะหนุ่มได้สังเกตว่า “หุบเขาข้างหน้าของพวกมัน มีทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งมีหญ้าเขียวที่อ่อนโยนสดใสชูใบอย่างมากมาย ทำให้สองแพะหนุ่มอยากลิ้มลองจนห้ามใจไม่ได้”

สองแพะหนุ่มจึงปรึกษากัน ว่าทั้งคู่จะเดินทางข้ามไปสู่ทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยหญ้าอ่อนอันสวยงามดังกล่าว เพื่อจะได้ลิ้มลองความโอชะที่มันทั้งคู่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

หลังจากตัดสินใจ สองแพะหนุ่มจึงเดินทางจะข้ามไปยังทุ่งหญ้าดังกล่าวทันที

“ระหว่างทางที่จะไปสู่ทุ่งหญ้าเขียวขจี” สองแพะหนุ่มต้อง “อ้อมผ่านหน้าผาสูงชัน” ที่เป็น “ทางเดินแคบๆ”

“ณ ทางเดินแคบหน้าผาสูง” สองแพะหนุ่มก็ต้อง “ตกใจจ้าน” เพราะได้ “จ๊ะเอ๋” กับหมาป่าตัวใหญ่วัยชรา “ยืนขวางทางเอาไว้”

ก่อนที่สองแพะหนุ่มจะตัดสินใจ “ถอยกลับทางเดิม” ปรากฏว่า “หมาป่าเฒ่าได้รีบกล่าววาจาอันอ่อนหวานผสมกับความเมตตากล่าวกับสองแพะหนุ่ม” ว่า

“เจ้าสองหนุ่มน้อยเอ๋ย เชิญเจ้าทั้งสองเดินผ่านไปเล็มหญ้าอ่อนอันโอชะในทุ่งหญ้าข้างหน้าเถอะ รับรองได้ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าทั้งสองด้วยประการใดใดทั้งสิ้น เพราะข้าเป็นหมาป่าที่ฟันและเขี้ยวคมร่วงหมดปากแล้ว”

“หมาป่าชรากล่าวจบ ก็อ้าปากโชว์ปากที่ไม่มีเขี้ยวและไม่มีฟันให้สองแพะหนุ่มได้เห็นอย่างประจักษ์แจ้งด้วยสายตา จนสองแพะหนุ่มแน่ใจ หมาป่าเฒ่าไม่ได้เป็นอันตรายต่อมันทั้งคู่”

ขณะที่สองแพะหนุ่มต่างดีใจและกำลังเดินเฉียดใกล้หมาป่าเฒ่าเพื่อไปสู่ทุ่งหญ้าเขียวขจี

“ทันใดนั้น หมาป่าเฒ่าร่างใหญ่ก็วิ่งเข้าชนแพะหนุ่มทั้งสองอย่างสุดกำลัง จนร่างของแพะหนุ่มทั้งสอง พลัดตกจากหน้าผาร่วงไปกระแทกหินจนคอหักตายอยู่ในหุบเหวลึก”

“แล้วในที่สุดสองแพะหนุ่มก็กลายเป็นอาหารอันโอชะของหมาป่าชราในเวลาต่อมา”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “การไว้ใจหมาป่าเฒ่าที่ไร้เขี้ยวและฟันจนหมดปาก คือความประมาทอย่างยวดยิ่งเพราะหมาป่าจะแก่ชราเพียงไหน ก็ยังเต็มไปด้วยเล่ห์อุบายอันหลักแหลม”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม