วาทกรรม “เจ็บจี๊ด” ที่คนทั้งพิภพต่างเคยได้ยินกันมาแล้ว คือคำว่า “คนเบื่อโลก”

          โดย “คนเบื่อโลก” ทั้งหลาย แม้จะไม่ได้ออกมา “ฟูมฟาย” เสียงดังสะท้านพิภพแต่ก็ได้ “บอกใบ้” อย่างหมดหัวใจ “ตูข้าเบื่อโลก” ด้วยการ “ฆ่าตัวตายในรูปแบบต่างๆ”เพื่อยืนยัน นั่งยัน นอนยันและตีลังกายันว่า “โลกนี้น่าเบื่อ”

          “ว่ากันว่า ชาวปลาดิบและชาวโสม มีสถิติเป็นโฮโมซาเปี้ยนที่เบื่อโลกมากกว่าชาติใดๆ จึงฆ่าตัวตายได้ยั้วเยี้ยมากกว่าเพื่อน”

          แต่วาทกรรม “โลกเบื่อคน” ดูเหมือนชาวสารขัณฑ์ผู้เป็น “จอมซนปากบุกซุกปากบอน” บางราย จะนำมาใช้เป็นการ “ประชด” มนุษย์บางรายที่ “ไม่ได้เบื่อโลก”แต่ “ถูกโลกเบื่อ” จนถูกเช็คบิลจากโลกไปก่อนวัยอันควร โดยโลกไม่ได้ประกาศล่วงหน้า “ตูข้าเบื่อสูเจ้าและไม่อยากเห็นหน้า”

          “โลกเบื่อคน” จะเห็นชัดที่สุดเมื่อ “เกิดภัยพิบัติอย่างไม่คาดฝัน” เช่น แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด น้ำท่วมใหญ่ พายุมหาภัยในชื่อต่างๆ ที่ “ดุฉกรรจ์” เช่น“ทอร์นาโด เฮอริเคน ใต้ฝุ่น ไซโคลนและสลาตัน” เป็นต้น

          นอกจากนั้น “โรคระบาดร้ายแรง” ที่เกิดขึ้นอย่าง “ฉับพลัน ฟ้าผ่า” จนทำให้“คนที่โลกเบื่อสุดๆ” ถูกกวาดล้างให้ “ดับชีพจากโลกไปเป็นโขยง” เช่น “โควิด 19ระบาด” เป็นต้น

          ในขณะเดียวกัน “โลกเบื่อคน” แล้วส่งมัจจุราชให้แฝงกายอยู่ใน “ร่างมนุษย์มหาภัย” แล้วสร้างพฤติกรรมกำจัดโฮโมซาเปี้ยนด้วยกันอย่างถึงพริกถึงขิงในรูปแบบ “ภัยชนิดต่างๆ” เช่น “ก่ออาชญากรรม ก่อการร้ายและก่อสงคราม” เป็นต้น

          กรณี “อุบัติภัยที่เกิดจากความประมาทของมนุษย์” นั้น เป็น “ฉากทัศน์ส่วนหนึ่งของโลกเบื่อคน” ที่ถูกมัจจุราชนำมาใช้อย่างฟุ่มเฟือยกระจุยกระจายมากที่สุดโดย “คนฆ่าคน” ด้วยกัน ไม่ได้มาจากความขัดแย้ง เกลียดชัง หรือแก่งแย่งในผลประโยชน์ แต่ “เกิดจากความคึกคะนอง ความห้าวและความประมาทอย่างรุนแรงเข้าสิงร่าง” ทำให้ “โลกเบื่อคน” บรรลุเป้าหมาย

          ณ.นครสารขัณฑ์ มหกรรมสงกรานต์ปีนี้ได้จบสิ้นไปแล้ว ท้าวสุวรรณที่เดินทางมาเล่นงาน “คนที่โลกเบื่อ” กำลังจะเดินทางกลับจากการทำภารกิจ

          ว่ากันว่า มหาสงกรานต์ปีนี้ ชาวสารขัณฑ์ที่ “โลกเบื่อ” จนถูกตัวแทนของท้าวสุวรรณ ได้แก่ “มนุษย์ตีนผี เท้าปีศาจมัจจุราชเหยียบคันเร่ง” เช็คบิล “ดับชีพไปถึง 216 ราย” ถือเป็น “ผู้เคราะห์ร้าย” จนกลายเป็น “คนที่โลกเบื่อ” และ“ไม่ยอมออกวีซ่า ให้เป็นพลเมืองของสารขัณฑ์ต่อไปจร้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม