นับเป็นครั้งแรกนับจากปี 2011 ที่ทีมชาติไทยไม่ได้เหรียญอะไรเลย..............

ตกรอบแรกในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์

ครั้งนั้นไทยเราลงเล่นที่อินโดนีเซีย และพ่ายให้กับเจ้าภาพ 1-3

มาในครั้งนี้ สถานการณ์กดดันให้ต้องชนะด้วยความห่าง 2 ประตูเพื่อเข้ารอบ และมีโอกาสเป็นไปได้เมื่อนำไปก่อน 2-0 แต่สุดท้ายได้แค่เสียว

วิเคราะห์กันออกมาเป็นประเด็นในการตกรอบดังนี้

1.การรวมตัวที่น้อยเกินไป

ไม่ได้ต่างอะไรจากที่เคยเป็นมา นั่นคือเมื่อลีกเพิ่งจะปิดตัวลงในการแข่งขันที่เข้มข้นตลอดทั้งปี การที่โค้ชอย่าง อากิระ นิชิโนะ เอาเข้าจริงก็เพิ่งเข้ามาทำงาน ทำให้ไม่สามารถที่จะ"ต่อติด"กับนักเตะที่กำลังเป็นพวกดาวรุ่งพุ่งขึ้นมา

2.สภาพร่างกายของนักเตะ

การกรำศึกมาตลอดทั้งปี ทำให้นักกีฬาจะถึงเวลาพักมากกว่าถึงเวลาแข่ง และการเสีย เอกนิษฐ์ ปัญญา ตั้งแต่ก่อนเริ่มทัวร์นาเมนท์ คือผลกระทบต่อเกมรุกตลอดทั้งทัวร์นาเมนท์

3.โปรแกรมการแข่งขันที่ไม่เป็นสากล

การเตะแบบ"วันเว้นวัน"ถือว่าโหดเหี้ยมมาก ๆ ของการจัดการแข่งขัน รอยต่อที่ว่างเว้นก็คือหลังแมทช์ที่ 3 ที่ได้พัก 2 วัน ซึ่งเป็นจุดที่ นิชิโนะ บอกไว้ตั้งแต่การแข่งขันยังไม่เริ่มต้นขึ้นว่า การจัดแบบนี้ไม่ใช่เป็นการเล่นแบบอาชีพ

4.การพ่ายแพ้จากนัดแรก

"เริ้่มต้นดีมีชัยไปกว่าครึ่ง" ไม่รู้ว่าใครบัญญัติคำนี้ขึ้นมา แต่ที่แน่ ๆ มันแสดงให้เห็นถึงแรงกดดันต่าง ๆ ที่ถาโถม เมื่อแพ้ อินโดนีเซีย เกมแรก ทำให้นักบอลไทยดูเหมือนจะมีปัญหา และสุดท้ายก็แก้ไม่ตก

5.สภาพแวดล้อมหรือคุณภาพในเกม

ทุกทีมเล่นบนสนามเหมือนกัน นั่นคือสนามหญ้าเทียม รวมถึงสภาพที่ฝนตกหนักที่ไทยเจอกับ ลาว จนเกือบไม่ชนะ มีส่วนในการเล่นไม่มากก็น้อย แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ คุณภาพในการเล่นเป็นสิ่งสำคัญ บ่อยครั้งที่การเสียบอลง่าย และแทคติคไม่ดีพอ

บทสรุปของบอลไทยก็คือ ชนะ 3 เสมอ 1 แพ้ 1 เสียแชมป์เป็นครั้งแรกในรอบ 6 ปี หรือ 3 สมัย

ต้องไปลุ้นแชมป์สมัยที่ 17 ครั้งต่อไป.....บนแผ่นดินเวียดนาม!!!

ข่าวที่เกี่ยวข้อง : บอลไทยไม่รอด!ร่วงซีเกมส์ครั้งแรกรอบ 8 ปี