nn รู้สึกดีใจที่เสียงสะท้อนของผู้ประกอบการเหล็กของไทย ที่ส่งผ่าน “แนวหน้า”...ดังไปถึงหูของ ท่านอุตตม สาวนายน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ...โดยเฉพาะประเด็นที่โรงงานเหล็กจากจีนประเภทเตาอินดักชั่น เฟอเนซ..(IF)…กำลังจะเข้ามาทำร้ายอุตสาหกรรมในประเทศและสิ่งแวดล้อมรวมทั้งความเสี่ยงต่อชีวิตและทรัพย์สินของคนไทย...ซึ่งการร้องขอหรือบังคับให้มีคนออกมาแก้ข่าวหรือไม่อันนี้ก็อยากจะหยิบมาเป็นประเด็น...แต่ที่บอกว่ากระทรวงอุตสาหกรรมและภาคเอกชน กำลังตั้งกรรมการร่วมเพื่อศึกษาเรื่องความเป็นไปได้ และข้อดีข้อเสียของการอนุญาตโรงงานใหม่ที่เป็น เตาอินดักชั่น เฟอเนซ..(IF)….นั้น...ตรงนี้ต่างหากที่น่าสนใจ...เพราะเรื่องนี้ภาคเอกชนเข้ามาร้องเรียน ให้ข้อมูลกับกระทรวงมานานร่วม 2-3 ปีแล้ว...เรื่องผ่านหูผ่านตารัฐมนตรีอุตสาหกรรมมากว่า 2-3 ท่าน...!! ทำไมเรื่องนี้ถึงได้ต้วมเตี้ยมอยู่กับอีแค่เตรียมจะตั้งคณะกรรมการร่วม...????

แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ภาคเอกชน(ผู้ประกอบการเหล็กในประเทศ)ของไทยก็ยังคงทำอะไรไม่ได้...ได้แต่รอแล้วก็รอ..จนกว่าชะตากรรมของอุตสาหกรรมจะเปิดเผย...ว่าสุดท้ายจะตายกันหมดหรือเหลือรอดกันกี่ราย....ส่วน“แนวหน้า”เองก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ ในฐานะสื่อมวลชนก็ได้แต่นำเสนอข้อมูลข้อเท็จจริงต่อไปเท่านั้นเอง....

เมื่อคราวก่อนและหลายครั้งที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ก็ได้สื่อสารออกไปว่าทำไมเราถึงต้องกังวลต่อเหล็กที่มาจากเตาอินดักชั่น เฟอเนซ..
(IF)...และทำไมจีนและประเทศพัฒนาแล้วจึงต้องเลิกโรงงานเหล็กเตา IF...ถึงตรงนี้ก็จะมาขยายความในข้อมูลทางวิชาการอื่นๆ ที่พอได้รับรู้มา...ให้สังคมและประชาชนทั่วไปได้รู้อีกถึงข้อแตกต่างระหว่าง...เตาอินดักชั่น เฟอเนซ..(IF กับ อาร์ค เฟอเนซ (EAF)...

ไทยสั่งนำเข้าในราคาผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปและกึ่งสำเร็จรูปเช่น billet…bloom…hotcoil slab ซึ่งเมื่อใช้ทำสินค้าสำเร็จรูปแล้ว...ก็จะเหลือเป็นเศษเหล็กแล้วก็จะนำมา recycle ผ่านเตาอินดักชั่น เฟอเนซ..(IF) หรือไม่ก็เป็นเตาอาร์ค เฟอเนซ (EAF)...

ต้นทุนการผลิต IF ขึ้นกับเศษเหล็กกับค่าไฟฟ้าเป็นหลัก ในขณะที่ EAF มีต้นทุนเพิ่มขึ้นในเรื่องเครื่องดูดฝุ่นแดง และต้นทุนในการจำกัดสารมลทินต่างๆ เพื่อให้เหล็กมีคุณภาพ...แต่ IF …ไม่มีเรื่องพวกนี้ จึงกำจัดสารมลทินออกจากเนื้อเหล็กไม่ได้หมด...

อีกอย่างหนึ่งคือ IF จะหลอมต่อเนื่องเป็นหลักเพราะต้องเหลือน้ำเหล็กไว้สำหรับเป็นตัวเหนี่ยวนำ การหลอมและเทต่อเนื่อง...ซึ่งเป็นหัวใจของการลดต้นทุนด้านพลังงานไม่ให้สูญเสียพลังงานไปเปล่าๆ... ในขณะเดียวกัน ถ้าขนาด IF มีแค่ 5 ตัน 10 ตัน การหล่อแบบต่อเนื่องเพื่อให้ได้เหล็ก billet แท่งละ 500-1,000 กก. ..นอกจากเปลืองไฟแล้วก็ทำได้ยากที่จะควบคุมคุณภาพของเหล็ก...นอกจากนี้ โรงงานที่มีขนาดแค่ 5-10 ตัน...แต่ละเตาก็ได้เหล็กเพียง 10-5 แท่ง การควบคุมคุณภาพเหล็กในแต่ละลอต…ก็ต้องเช็คความสม่ำเสมอ ซึ่งตามหลักคือหัว กลาง ท้าย 5 แท่ง คือต้องเช็คแท่งเว้นแท่ง...ซึ่งแทบจะเป็นการเช็คที่ไม่น่าจะคุ้มต้นทุน...สรุปจึงไม่น่าจะเหมาะที่จะให้ รง.เล็กๆ ผลิต...เพราะฉะนั้นจะบกพร่องเรื่องการเช็คคุณภาพ...!! จึงไม่แปลกที่เรื่องของ..เหล็กเบา เหล็กไม่ได้มาตรฐาน...จะยังไม่หมดไปจากวงการเหล็กบ้านเรา...ซึ่งเรื่องนี้ประชาชนคนไทยรับผลกรรมไปเต็มๆ...

ประเทศไทยโดยเฉพาะรัฐบาลชุดนี้ รัฐมนตรีอุตสาหกรรมคนนี้...ชูนโยบายไทยแลนด์ 4.0...ชูนโยบายเรื่องการผลิตที่เน้นนวัตกรรม...แต่เหตุไฉนในทางปฏิบัติจึงถอยหลังลงคลอง...ทำไมจึงยังยอมรับระบบการผลิตที่เป็นเทคโนโลยีล้าหลังที่คนทั้งโลกเขาเลิกใช้กันแล้ว...หรือว่าเห็นเม็ดเงินลงทุนจนหน้ามืดตามัว..แล้วมายกข้ออ้างว่าเกรง WTO จะตำหนิ...หากจะออกมาตรการกีดกันหรือห้ามนักลงทุนจากจีนเข้ามาตั้ง รง.เหล็กเตา IF ในไทย...

กระบองเพชร