8 กุมภาพันธ์ 2569 สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า โรคคาลา-อาซาร์ (kala-azar) กำลังแพร่ระบาดจากเมืองมันเดรา ประเทศเคนยา โดยมีริ้นฝอยทรายเป็นพาหะ และเป็นหนึ่งในโรคเขตร้อนที่ถูกละเลยที่อันตรายที่สุด เนื่องจากมันมีอัตราการเสียชีวิตสูงถึง 95% หากไม่ได้รับการรักษา ซึ่งผู้ป่วยโรคนี้จะเป็นไข้ น้ำหนักลด รวมถึงม้ามและตับโต

กระทรวงสาธารณสุขเคนยา ระบุว่า ผู้ป่วยโรคคาลา-อาซาร์ หรือที่รู้จักกันในชื่อโรคลิชมาเนียอวัยวะภายใน เพิ่มขึ้นอย่างมากในประเทศ จาก 1,575 รายในปี 2567 เป็น 3,577 รายในปี 2568 

ด้านเจ้าหน้าที่กระทรวงสาธารณสุขกล่าวว่า โรคคาลา-อาซาร์ แพร่ระบาดไปยังพื้นที่ซึ่งไม่เคยได้รับผลกระทบมาก่อน และกลายเป็นโรคประจำถิ่น โดยมีสาเหตุมาจากการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ และการขยายถิ่นฐานของมนุษย์ ส่งผลให้ผู้คนหลายล้านคนอาจเสี่ยงต่อการติดเชื้อ

โดยองค์การอนามัยโลก (WHO) ระบุว่า โดยทั่วไปแล้วแอฟริกาตะวันออกมีสัดส่วนผู้ป่วยมากกว่า 2 ใน 3 ของจำนวนผู้ป่วยทั่วโลก  

ดร.เชอริเนต อเดรา นักวิจัยจากโครงการริเริ่มยาสำหรับโรคที่ถูกละเลย ในกรุงไนโรบี กล่าวว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศขยายขอบเขตการแพร่กระจายของริ้นฝอยทราย และเพิ่มความเสี่ยงของการแพร่ระบาดในพื้นที่ใหม่ แม้ในปี 2566 ประเทศแอฟริกาที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด 6 ประเทศ นำกรอบการทำงานในกรุงไนโรบีมาใช้ เพื่อกำจัดโรคคาลา-อาซาร์ ให้หมดไปภายในปี 2573 

แต่ดร.พอล คิบาตี ผู้สันทัดกรณีด้านโรคเขตร้อน จากองค์กรอิสระ (NGO) ด้านสุขภาพ อัมเรฟ (Amref) กล่าวว่ามีสถานพยาบาลเพียงไม่กี่แห่งในประเทศ ที่สามารถวินิจฉัยและรักษาโรคคาลา-อาซาร์ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ