28 เมษายน 2564 เฟซบุ๊ก เรื่องเล่าหมอชายแดน ได้โพสต์ข้อความเรื่องเล่าสะเทือนใจ ระบุว่า...

วันนี้ตรวจคนไข้ผู้หญิงแม่ลูกอ่อนมารับยาต้านไวรัส ตรวจเสร็จแล้ว คนไข้รับยาที่คุณเภสัชได้เลยจ้า..
หมอคะหนูมารับยาวันหลังได้ไหมคะ ??? 

ตาหมอก็เหลือบไปดูสิทธิบัตรของคนไข้..เขาใช้สิทธิ์บัตรทองในเขต หนูมีปัญหาอะไรเหรอไหนๆก็มาแล้วเอายาไปเลยมั้ย

..หนูไม่มีเงินจ่าย 30 บาทค่ะ พูดแล้วก็ร้องไห้หนักมาก ทำเอาหมอสะเทือนใจ

..หนูมีปัญหาอะไรหนูต้องบอกหมอนะ โดยเฉพาะเรื่องการรักษา

ลูกหนูขวบกว่าร้องไห้อยากกินนมบ่อยๆ หนูก็ไม่มีเงินซื้อ หนูกับสามีตกงานเพราะร้านปิด เถ้าแก่ก็ให้พักที่ร้านไม่คิดเงิน ไม่รู้จะหางานที่ไหนทำค่ะ คิดว่าถ้าดีขึ้นร้านเปิดได้หนูจะได้มีเงินบ้างค่ะ 

หมอเลยเอาเงินกองทุนคนรักพ่อมอบให้ 3,000 บาทเอาไว้ซื้อนมให้ลูกกิน และจ่ายค่าบริการ 30 บาทวันนี้

เมื่อ 20 ปีก่อน เรามีประกันสุขภาพถ้วนหน้าขึ้นมาให้คนไทยมีสุขภาพดีขึ้น เข้าถึงบริการได้มากขึ้น แม้ว่าบุคลากรทางการแพทย์จะต้องแบกภาระงานกันหลังแอ่น แต่พวกเราก็อดทนเพื่อให้รากฐานทางสาธารณสุขบ้านเรามันดี ให้ประชาชนหายจากโรคภัยและไม่ต้องควักเนื้อตัวเอง เป็นสวัสดิการของรัฐ โดยมีการร่วมจ่าย 30 บาทเพื่อแสดงความรับผิดชอบร่วมกัน .. แต่มาวันนี้ แม้ว่ารัฐจะมีสวัสดิการทางสาธารณสุขให้ประชาชน แต่ประชาชนไม่มีเงินจ่ายแม้เพียง 30 บาทเสียแล้ว 

ช่วงโควิด ประชาชนเครียด เศร้า ท้อแท้ ไร้ความสุข 
ใครมีศักยภาพช่วยได้ก็ต้องช่วยกันไป.. ภาวะฉุกเฉินคือให้ผ่านพ้นไปแต่ละวันก่อน มีอาหารกิน มีที่อยู่อาศัย หรืออย่างน้อยหยิบยื่นถ้อยคำดีๆให้แก่กัน โลกยุคโควิด-19 ก็คงน่าอยู่ขึ้นมาเยอะเลย