พี่ตุ้ม คือรุ่นพี่พระองค์ภา 3 ปี ที่โรงเรียนราชินี เรารุ่น 88 ท่านรุ่น 91 ซึ่งก็เรียกได้ว่าไม่ได้ห่างกันนัก และด้วยความที่เราตอนสมัยนักเรียนก็จะมีกลุ่มเพื่อนที่ทำกิจกรรมเยอะ พอจะเป็นที่รู้จักกับพี่ ๆ น้อง ๆ ที่รุ่นใกล้ๆ เรา อีกทั้งคุณแม่ก็เป็นคุณครูที่สอนท่านมา และมีความรักและเทิดทูนท่านมาก ๆ ตั้งแต่ครั้งที่ท่านเข้ามาเป็นนักเรียนราชินี คุณแม่จะตามเก็บภาพถ่ายของท่านไว้เป็นอัลบั้ม !!
ภาพจำของเราที่ไม่ว่าจะเอ่ยถึงพระองค์ท่านในคราวใด ก็หนีไม่พ้นเรื่องความเรียบง่าย ความเป็นกันเอง ความไม่ถือพระองค์นั่นแหละ แต่เรื่องหมูปิ้งนี่ เราไม่เคยลืมเลยจนถึงทุกวันนี้
ครั้งนึงในช่วงซ้อมกีฬาสี (เราอยู่ ม.5 ท่านอยู่ ม.2) มีต้องมาซ้อมกีฬาที่โรงเรียนวันหยุด เราก็มา ท่านก็มา ระหว่างพัก ทางเราก็ควักหมูปิ้งที่ซื้อจากร้านป้าหน้าโรงเรียนมากินกันอย่างเอร็ดอร่อยใต้ตึกสว่าง ท่านเดินมาถามว่า
ท่าน : ทานอะไรกันน่ะคะ
พี่ตุ้ม : หมูปิ้งเพคะ ร้านป้าหน้าโรงเรียนนี่ล่ะค่ะ ปกติไม่ได้ซื้อนะท่าน เพราะโรงเรียนห้ามซื้อขนมหน้าโรงเรียน แต่วันนี้ซื้อได้เพราะเป็นวันหยุดค่ะ 555 (พากันหัวเราะ ได้โปรดเข้าใจวัยคะนองของเราด้วย อะไรที่ห้าม เราจะต้องพยายามทำ )
ท่าน : ให้ภา ทานด้วยได้มั้ยคะ
พี่ตุ้ม : .... กรี๊ดดด ท่านคะ พี่ไม่กล้าค่าาา เกรงว่าคุณพยาบาลและองครักษ์จะตำหนิเอาค่ะ และมันเป็นหมูปิ้งรถเข็นหน้าโรงเรียนอะท่าน อาจจะไม่ได้สะอาดพอนะคะท่าน
ท่าน : แล้วทำไมพี่ทานได้ แล้วภาจะทานไม่ได้ล่ะ ถ้ามันไม่สะอาด แล้วพี่ทานได้ไงคะ
พี่ตุ้ม : (เงิบ 55) ...... ท่านคะ รบกวนท่านแจ้งคุณพยาบาลก่อนดีไหมคะ
ท่าน : เดินไปพูดคุยกับคุณพยาบาลและองครักษ์ และ ... ไม่นานหลังจากนั้น ท่านกลับมาพร้อมถุงข้าวเหนียวหมูปิ้ง !!! (จำนวนมาก )
ท่าน : ทานด้วยกันค่ะ ทีนี้เราก็ทานหมูปิ้งเหมือนกันละ สะอาด ปลอดภัยเหมือนกับของพี่นั่นแหละ เพราะร้านเดียวกัน
จากหมูปิ้งในว้นนั้นนน นำไปสู่ขนมอีกมายมายในวันโน้นที่ท่านมักจะเดินมาที่ห้องแล้วถามว่า มีอะไรทานบ้าง ทางเราไม่มีอะไรให้ท่าน เพราะโรงเรียนห้ามนำขนมขึ้นตึก และห้ามทานขนมในห้องเรียน จะมีก็เพียง โคฟี่แบบขวดที่เราซื้อและ(แอบ)มาชงกินกันเพื่อไม่ให้หลับตอนเรียน 555 ท่านก็บอก ขอชิมด้วย โอยยย ทำไงดีล่ะทีนี้ โอเค ชิมก็ชิม ท่านก็หัวเราะชอบใจ บอกเราว่า อยู่กับพี่สนุกดี ....
จากนั้น ท่านเริ่มเดินมาที่ห้องเราบ่อยขึ้น ตอนพักบ้าง ตอนเย็นบ้าง สมัยเราอยู่ ม.6 ท่านอยู่ ม.3 ตึกเรียนเดียวกัน ชั้นเดียวกัน แต่อยู่คนละฝั่ง ท่านก็มักจะเดินมาที่ห้องเสมอ ๆ และภารกิจอีกอย่างนึงที่ท่านให้เราช่วยก็คือ
ท่าน : พี่ ช่วยถักเปียให้ภาหน่อย พวกพี่ถักสวย เรียบตึงเป๊ะ ภาจะเอาแบบนั้นน่ะค่ะ
พี่ตุ้ม/พี่ทัศ : กรี๊ดดด ไม่ได้ค่ะท่าน ไม่ได้ ๆ พี่มิกล้า มิบังควรมาก ๆ ค่ะท่านนน ฮือออ
ท่าน : ไม่เป็นไร ๆ ถักได้ ทำได้ พี่ทำให้มันแน่น ๆ ไม่หลุด ภาชอบ สวยดีค่ะ
พี่ตุ้ม : พี่ทัศ ถักให้ท่านเลยค่ะ 55 (โบ๊ย)
พี่ทัศ : ชั้นถักข้างนึง แกถักอีกข้างนึง จบ !!!
ท่าน : โอเคค่ะ จบ ผูกโบว์ให้ด้วยนะคะ ขอสวย ๆ
พี่ตุ้ม/พี่ทัศ : ตั้งใจถักเปียให้ท่านสุดความสามารถ อย่างแน่น อย่างเป๊ะ อย่างสวย มั่นใจมาก
==================================
ใจเจ็บมากตั้งแต่วันที่รู้ข่าวที่ท่านป่วย จนถึงวันสุดท้าย เช็คข่าวกับเต้ โทรหาเต้ เต้ก็ร้องไห้ เราก็ร้อง พากันร้อง แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานนักที่ได้ใช้เวลาในวัยเรียนกับท่าน เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน แต่ภาพจำที่มีร่วมกับท่านมันผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนทุกเหตุการณ์จริง ๆ
ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยนะเพคะ พี่คนนี้จะไม่ลืมช่วงเวลาสนุกๆ ที่เคยเล่น เคยทำกิจกรรมด้วยกันเลยค่ะ
หมายเหตุ : คำราชาศัพท์ไม่ค่อยจะสันทัด โปรดอภัย อยากบันทึกไว้ด้วยถ้อยคำธรรมดาเพื่อให้ย้อนกลับมาอ่านแล้วยังจดจำในหัวใจได้ตลอดไป
วันอาทิตย์ ที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2569
