nn มีการวิพากษ์วิจารณ์หนาหูว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยดังหลายแห่งหลายคนสอนหนังสือแล้วร่ำรวยอู้ฟู่ เช่น นาย “ก”มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีทรัพย์สิน 20.9 กว่าล้าน, นาย “พ” จุฬาลงกรณ์ฯ 33.2 กว่าล้านบาท, นาย “ว” รามคำแหง 39.2 กว่าล้านบาท, นาย “ป” พัฒนบริหารศาสตร์ 78.8 กว่าล้านบาท, นาย “ท” นิด้า 100.3 กว่าล้านบาท, นาง “น” นิด้า 111.6 กว่าล้านบาท, นายแพทย์ “น” มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ 28.7 กว่าล้านบาท, นาย “น” เกษตรศาสตร์ 237 กว่าล้านบาท, นาย “ส” มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 24.3 กว่าล้านบาท, นาย “ฉ” มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 95.7 กว่าล้านบาท, นาย “น” มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ 108.6 ล้านบาท,นาย “ส” โรงพยาบาลรามา 164.5 ล้านกว่าบาท 

nn พร้อมทั้ง มีการระบุยืนยันว่ายังมีคณาจารย์อีกไม่น้อยที่เป็นคนมีเงินมีทองล้นเหลือ ซึ่งถ้าจะถามว่ามันผิดไหมกับความร่ำรวยดังกล่าว คำตอบคือไม่ผิด เพราะเขาอาจมีฐานะร่ำรวยอยู่ก่อนที่จะมาเป็นอาจารย์ ขณะเดียวกันก็มีคำถามต่อว่า แล้วอาจารย์บางคนที่เคยเดินโหนรถเมล์ไปสอนหนังสือ วันนี้มีเกือบ 100 ล้านบาท เขาได้มาอย่างไร ถูกหวยจากการนอนฝันเห็นตัวเลข หรือว่าได้เปอร์เซ็นต์จากงานเขียน หรือได้เปอร์เซ็นต์จากการรับเหมาอะไรบางสิ่งบางอย่าง หรือมีงานพิเศษนอกมหาวิทยาลัยที่ไม่ผิดกฎหมาย หรือทำอะไรในรั้วมหาวิทยาลัยจึงร่ำรวย และความร่ำรวยอย่างนี้มันจะทำลายจุดยืนทางด้านองค์ความรู้ที่ถ่ายทอดสู่ลูกศิษย์ลูกหาหรือไม่ เมื่อเกิดปัญหาแทรกซ้อนทางสังคมเชิงชนชั้น คำถามเหล่านี้วันนี้กำลังถูกตั้งเป็นโจทก์ให้ขบคิดกันกว้างขวางไม่น้อยทีเดียว

nn ทั้งนี้เนื่องจากอาจารย์บางคนซึ่งเคยเป็นนักศึกษาแล้วตำหนิคนร่ำรวย และด่านายทุนคนรวยผิดปกติรายวันชนิดสาดเสียเทเสีย หนำซ้ำบางคนทนไม่ได้ที่เห็นความแตกต่างเช่นนั้นแต่พอตัวเองร่ำรวยอู้ฟู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเข้าบ้างกลับเงียบนี่ไม่นับอาจารย์มหาวิทยาลัยบางคนขณะเป็นนักศึกษาสุดอุดมการณ์ประชาธิปไตย แต่พอมีวาสนาเป็นอาจารย์และร่ำรวย
ทรัพย์สินก็สิ้นอุดมการณ์ 

nn แต่อย่างไรก็ตามเชื่อแน่ว่าความร่ำรวยของคนที่เป็นอาจารย์สอนหนังสือหน่วยงานเกี่ยวข้องก็คอยตรวจตราอยู่แล้ว ยิ่งคนที่ไม่เคยมีอะไรมาก่อน แต่พออยู่รั้วมหาวิทยาลัยกลับมีวาสนาเป็นเศรษฐี ตรงนี้ก็อย่าคิดว่าติดปีกทั้งหมดนี้คือเสียงวิจารณ์ทั้งสิ้น nn

ไผ่ฎำ