28 มี.ค.2569 เมื่อเวลา 09.30 น. บรรยากาศที่ตึก สตง. ย่านจตุจักร หลังครบรอบเหตุการณ์โศกนาฏกรรม 1 ปี แผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2568 ทำให้ตึกถล่มลงมา มีผู้เสียชีวิตถึง 93 ศพ ผู้สูญหาย 3 ราย และมีผู้บาดเจ็บ 8 ราย โดยบรรดาญาติของผู้สูญเสีย ต่างเดินทางมาร่วมทำบุญภายในตึก เพื่อไว้อาลัยผู้เสียชีวิต หลังครบรอบ 1 ปี หลายครอบครัวเข้ามาภายในตึก เห็นซากประหักพัง กองหิน กองปูน และซากของตึก ต่างร่ำไห้ออกมาด้วยความเสียใจและคิดถึง เพราะยังทำใจไม่ได้ ภาพทุกอย่างยังฝังใจ ไม่เคยลืม

โดยการทำบุญครบรอบ 1 ปีในวันนี้ นายคณพศ หงสาวรางกูร รองผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน ในฐานะตัวแทนของ สตง. ยังได้เดินทางมาร่วมทำบุญและนิมนต์พระจากวัดโพธิ์ มาทำพิธีทำบุญครบรอบ 1 ปีด้วย

นางสาวเฉลิมศรี พรมสา แม่ของนาย ปรเมศวร์ รอดน้อย คนงานออกแบบ ขณะเกิดเหตุมาควบคุมงานทำราวบันได ซึ่งมาทำงานได้เพียง 2 วัน ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้น

นางสาวเฉลิมศรี กล่าวว่า ตนสูญเสียลูกชาย ซึ่งวันนี้จึงได้มีการจัดทำบุญครบรอบ 1 ปี แต่เมื่อได้โทรไปหาสำนักงานเขต ก็ทราบว่าไม่ได้มีการจัดกิจกรรมทำบุญอะไร ตนจึงอยากจะขออนุญาตเข้าพื้นที่ เนื่องจากอยากจะทำบุญให้กับลูกชาย เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่เราสูญเสียลูก จึงได้ทำเรื่องขอเข้าพื้นที่ ซึ่งต่อมาเจ้าหน้าที่ได้อนุญาตแล้วก็คอยอำนวยความสะดวกให้

ตลอดระยะเวลา 1 ปี ที่ผ่านมา ญาติและครอบครัวของผู้สูญเสียทุกคน ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกได้จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่รู้ความจริงว่า สรุปแล้วมันเกิดจากอะไร ซึ่งเราอยากได้คำตอบจากคนที่รู้หรือคนที่กำลังทำงานอยู่ ซึ่งอยากจะให้ชี้แจงให้ทางครอบครัวทราบบ้างว่า เรื่องราวเป็นยังไง ซึ่งแน่นอนว่าคนทั้งประเทศ ก็อยากจะจะรู้เหมือนกันว่า วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ วันนี้เมื่อปีที่แล้ว เป็นวันที่ทุกคนรู้สึกเจ็บปวด แต่คนที่ผิดไม่รู้อะไรเลย จึงอยากให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องช่วยบอกเราหน่อยว่าเหตุการณ์มันเกิดจากอะไรมีคนผิดหรือไม่ ” 

เรื่องที่ลูกชายของตนเสียชีวิตนั้น ทาง บริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท ไชน่า เรลเวย์ นัมเบอร์ 10 (ประเทศไทย) จำกัด ให้เงินเยียวยาครอบครัวของผู้สูญเสีย บริษัทละ 5 แสนบาท ต่อ 1 ครอบครัว แต่เราดูแลลูกมาเราก็อยากจะให้ลูกมาดูแลเรามาดูแลเราตอนแก่เฒ่า อย่ามองว่าเราเป็นก่อสร้าง ไม่ใช่ว่าตายแล้วให้เท่านี้ ทำไมถึงมาดูถูกว่าคนก่อสร้าง ให้เงินฟาดหัวแค่นี้ถึงจะจบ คุณให้เงินเราเท่านี้หรอ แต่ในขณะเดียวกันเราส่งเสียลูกเราตั้งแต่อนุบาลจนเรียนจบ มันมีมากมาย ไม่ว่าเงินจำนวนไหนก็ประเมินค่าชีวิตของคนไม่ได้

ถึงแม้ว่า 1 ปี แล้วผ่านไป เรายังทำใจไม่ได้ เรายังส่งข้อความหาลูกชายทุกวัน คนอื่นอาจจะมองว่าเราเป็นบ้าไปแล้ว คุยโทรศัพท์กับลูก แต่เราอยากคุย เพราะทั้งชีวิต เรามีลูกชายคนโต ที่ คาดหวังเอาไว้ หลังจากนี้ คิดว่า กาลเวลาคงจะเยียวยาเราและการที่คนผิดได้รับโทษ มันคงจะทำให้สภาพจิตใจครอบครัวของผู้สูญเสียดีขึ้น

ทั้งนี้ วันที่มาที่นี่ เราก็จะมองหาว่าลูกอยู่ตรงไหนเขาจะเจ็บแค่ไหน หรือว่าเขาไม่เจ็บเลย ลูกและเพื่อน ๆ ที่อยู่ตรงนี้เขาจะได้รับรู้ไหมว่า คนที่ผิดมันมีอยู่จริง แต่ทำไมไม่ออกมาให้ได้รับโทษบ้าง

อย่างไรก็ตาม ลูกชายของตน มารับงานเสริมดูแลผู้รับเหมาก่อสร้าง 5 คน ซึ่งลูกชายทำงานได้ 2 วัน และวันที่ 3 ก็เกิดเหตุ โดยสาเหตุที่ลูกชายมารับงานเสริมที่นี่เป็นเพราะว่าอยากจะหาเงินมาดูแลครอบครัว โดยประโยคสุดท้ายที่ลูกชายกับตน คือ “รักแม่นะ” หลังจากนั้นก็ไม่มีโอกาสได้ยินอีกเลย