คอลัมน์ : เลียบวิภาวดี

วิกฤตซ้อนวิกฤต

ทั้งสื่อและกูรูต่างออกมา “ทำนาย” วิกฤตของชาติต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั่วโลกคล้ายๆ กันว่า “รัฐบาลทุกชาติต่างถูกตุ๊บตั๊บจนคางเหลือง” จาก “ภัยพิบัติชนิดต่างๆ” จนแทบกลายเป็น “เป็ดง่อย”

อีกทั้งรัฐบาลทุกชาติต่างจะถูก “ภัยเศรษฐกิจ”ทำการ “ตบบ้องหู” จนต้องร้องโอดโอย “เสียงหลง”

ขณะนี้ “วิกฤตซ้อนวิกฤต” กำลังเกิดกับทุกประเทศทั่วโลกอย่างไม่ปรานี ส่วนชาติไหนจะสาหัสน้อยและชาติใดจะสาหัสมากแล้วแต่เวรกรรมที่ไม่มีใคร “ตอบได้”

“ชาติยุโรป” มหาเศรษฐีในอดีต ต่างอู้ฟู่อย่างร่ำรวย เกิดจาก เจ้าคุณปู่ใช้อาวุธไล่ล่าเมืองขึ้นไปทั่วโลกอย่างเมามัน ปล้นทองคำ เพชรนิลจินดา และของมีค่าต่างๆ จากอาณานิคมอย่างมากมาย จนตนเองและประเทศชาติ “กำไรและมั่งคั่ง” อย่าง “สุดอู้ฟู่”

วันนี้ ลัทธิล่าเมืองขึ้นกลายเป็น “ลัทธิล้าหลัง” ถูกต่อต้านทั่วโลก ความยากจนจึงมาถามหาชาติยุโรปอย่างกะทันหัน เหลือตำรวจโลกในทวีปอเมริกา ที่ยังเป็นเจ้าพ่อ “เก็บค่าคุ้มครอง” และ “เก็บค่าต๋ง” จากทุกชาติได้แบบ “ไม่มีใครกล้าหือ”

ความยากจนเข้ามาสู่ยุโรปในยุคนี้ จึงทำให้เกือบทุกชาติกลายเป็น “เศรษฐีตกยาก” ประชาชนที่เป็นพลเมืองจึงลำบากกันทั่วหน้า แล้วออกมาประท้วงกันอย่างสุดมัน และถึงขั้นปล้นร้านค้าของมหาเศรษฐีอย่างเมามันอีกต่างหาก

ทั้งภัยธรรมชาติและภัยทางเศรษฐกิจ จึงเป็นวิกฤตซ้อนวิกฤตที่ทำให้รัฐบาลต่างต้องแก้ไขปัญหาอย่างซับซ้อนยิ่งกว่า “ลุงแก้แห”

“วิกฤตซ้อนวิกฤต” จาก “สองมหาภัย” ดังกล่าวแท้จริงแล้วชาติต่างๆ ในทวีปอเมริกาทั้งใต้บวกเหนือ ชาติต่างๆ ในแอฟริกาและทวีปเอเชียต่างก็ “จ๊ะเอ๋บวกจ๊ะโอ๋” กับ “วิกฤตซ้อนวิกฤต” เช่นกัน

ปรับโฟกัสมาที่สารขัณฑ์ แม้จะมีรัฐบาลน้ำเงินจับมือแดงที่สุดแข็งแกร่ง (และจะมีสีเขียวเข้ามาเสริมใยเหล็กด้วยในไม่ช้า) ก็ใช่ว่าจะบริหารประเทศใน “ยุควิกฤตซ้อนวิกฤต”ได้ราบรื่น

“แม้ภัยพิบัติ มหาอุทกภัยท่วมพื้นที่ครึ่งประเทศจะเริ่มผ่านไป เพราะทั้งเทพโพไซดอนและเทพพระพิรุณจะทำการแตะมือกัน แล้วเล่นงานภัยน้ำท่วม จนชาวสารขัณฑ์ถูกไม้หน้าสามหวดเข้าที่ทัดดอกไม้จนแทบเดี้ยงพิการ”

แต่แล้ว ทั้งเทพโพไซดอนและเทพพระพิรุณต่างพอใจแล้วที่ “ตุ๊บตั๊บชาวสารขัณฑ์จนคางเหลืองต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้ม” ทั้งสองเทพต่างพอใจ โบกมือบ๊ายบายชาวสารขัณฑ์“ขอลาไปอย่างด่วนจี๋”

อย่างสุดเหลือเชื่อ “เทพแห่งภัยแล้ง” ที่ตกงานมาเกือบปี ก็ปรากฏกายแล้วประกาศ “ขอทำหน้าที่สร้างภัยแล้งครั้งยิ่งใหญ่ให้แก่สารขัณฑ์บ้าง”

ดังนั้น ชาวสารขัณฑ์ยังเดี้ยงพิการจากภัยน้ำท่วมต่างจึงตะโกนถามรัฐบาลมิกกี้เมาส์เสียงดังว่า

วิกฤตแล้งมหาภัยที่กำลังยกทัพใหญ่จะมาเล่นงานสารขัณฑ์ในอีกไม่ช้า รัฐบาลมิกกี้เมาส์จะ “สู้อย่างไร? และสู้ไหวมั้ย”

“อย่าบอกว่า เอาอยู่อย่างเด็ดขาด เพราะนั่นคือ วาทกรรมมหาภัยที่แปลว่าเอาไม่อยู่จร้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม