กวนน้ำให้ใส : พรรคเพื่อประชาชนต่างด้าว?

พรรคประชาชน หรือพรรคส้ม มีนโยบายตอบสนองผลประโยชน์ของกลุ่มแรงงานต่างด้าวหลายเรื่อง

ทั้งในรูปของนโยบายพรรคโดยตรง หรือท่าทีและการเคลื่อนไหวของตัว สส. หรือแม้แต่การรับส่งประเด็นเคลื่อนไหวกับเครือข่ายของพรรคส้มเอง

ล่าสุด คือการผลักดันสนับสนุนสิทธิของแรงงานต่างด้าวในการจัดตั้งสหภาพแรงงาน

ขณะที่ยังมีเสียงสะท้อนจากคนไทยที่คัดค้าน เกรงผลกระทบด้านความมั่นคงภายใน หากปล่อยให้แรงงานต่างด้าวสามารถชุมนุมประท้วงหรือเรียกร้องสิทธิได้อย่างเสรีในอนาคต

1. นโยบายของพรรคส้ม ระบุว่า ให้รับรองสิทธิการรวมตัวเป็นสหภาพโดยไม่แบ่งแยกเชื้อชาติ และมีแนวคิดขยายสิทธิให้ครอบคลุมถึงกลุ่มแรงงานที่อาจยังเข้าเมืองไม่ถูกกฎหมายด้วย

นอกจากนี้ ยังผลักดันการให้สัตยาบันอนุสัญญา ILO ฉบับที่ 87 และ 98 ซึ่งจะบังคับให้ต้องรับรองสิทธิในการรวมตัวจัดตั้งองค์กรแรงงาน และสิทธิในการเจรจาต่อรองร่วมของแรงงานต่างด้าวด้วย

ตัวบุคคลของพรรคส้มที่มีบทบาทในการเสนอ รับลูก และผลักดันแนวคิดนี้ เช่น

นายเซีย จำปาทอง (สส. แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน) ผลักดันเรื่องการแก้กฎหมายเพื่อปลดล็อกให้แรงงานต่างด้าวจัดตั้งสหภาพแรงงานของตนเองได้โดยไม่ต้องมีคนไทยเป็นกรรมการ

นายสหัสวัต คุ้มคง (สส. พรรคประชาชน) รับข้อเสนอจากเครือข่ายผู้ใช้แรงงานในการผลักดันอนุสัญญา ILO ฉบับที่ 87 และ 98 เพื่อนำเข้าสู่การพิจารณาของคณะกรรมาธิการการแรงงาน สภาผู้แทนราษฎร

ธนพร วิจันทร์ (สส. พรรคประชาชน) สนับสนุนแนวคิดการเปิดโอกาสให้แรงงานข้ามชาติมีส่วนร่วมในสิทธิแรงงาน รวมถึงการมีส่วนร่วมในบอร์ดประกันสังคม ฯลฯ

2. การผลักดันให้มีการจัดตั้ง “สหภาพแรงงานต่างด้าว” ในไทย คือความพยายามรุกราน “สิทธิในทรัพย์สิน” ของคนไทย

ล่าสุด เพจ อิสรนิยมศึกษา - Libertarian Studies ได้นำเสนอข้อเขียนน่าสนใจ ว่าด้วยเรื่อง “การผลักดันให้มีการจัดตั้ง “สหภาพแรงงานต่างด้าว” ในไทยคือ ความพยายามรุกราน “สิทธิในทรัพย์สิน” ของคนไทย”

เนื้อหาบางส่วน สรุปว่า

“..เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2569 เครือข่ายองค์กรด้านประชากรข้ามชาติและเครือข่ายรณรงค์รับรองอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 87 และ 98 ได้เข้ายื่นหนังสือต่อประธานคณะกรรมาธิการการแรงงาน สภาผู้แทนราษฎร เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลไทยเร่งดำเนินการให้สัตยาบันอนุสัญญาทั้งสองฉบับ ซึ่งมีสาระสำคัญเกี่ยวข้องกับเสรีภาพในการสมาคม สิทธิในการจัดตั้งสหภาพแรงงาน และสิทธิในการเจรจาต่อรองร่วมของแรงงานต่างด้าว

โดยที่ถ้าหากได้อนุสัญญาดังกล่าวนั้นได้รับการให้สัตยาบัน มันก็จะเปิดทางให้แรงงานต่างด้าวสามารถจัดตั้งสหภาพแรงงานได้อย่างเต็มที่ โดยที่ไม่มีข้อจำกัดด้านสัญชาติอีกต่อไป

แน่นอนว่า “คณะกรรมาธิการการแรงงาน” ซึ่งมี “ฝ่ายซ้าย-สังคมนิยม”อย่าง “พรรคประชาชน”คุมและเป็นแกนหลักอยู่นั้น ได้รับเรื่องดังกล่าวไว้พิจารณาในทันที อีกทั้ง“นายสหัสวัต คุ้มคง” สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคประชาชน ในฐานะประธานคณะกรรมาธิการการแรงงาน ก็ยังได้ออกมาแสดงท่าทีสนับสนุนการผลักดันเรื่องนี้ โดยให้เหตุผลว่าการสนับสนุนอนุสัญญาที่ให้ต่างด้าวนั้นสามารถจัดตั้ง “สหภาพแรงงาน” ได้ จะเป็นการยกระดับมาตรฐานแรงงานของประเทศไทยให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากล ตลอดจนหลักความเสมอภาคด้านสิทธิแรงงาน นอกจากนี้ การให้สัตยาบันอนุสัญญาดังกล่าวยังมีความเชื่อมโยงกับเงื่อนไขและข้อเรียกร้องด้านแรงงานของสหภาพยุโรป (EU) ซึ่งอาจกลายเป็นประเด็นสำคัญในการพิจารณาความสัมพันธ์ทางการค้าและการเจรจาความตกลงการค้าเสรีระหว่างประเทศไทยกับสหภาพยุโรปในอนาคต

อย่างไรก็ตาม จากมุมมองแบบ “นักอิสรนิยม-ฝ่ายขวา” (Right-Libertarian) แล้วนั้น ความพยายามของ “ฝ่ายซ้าย – สังคมนิยม” อย่าง “พรรคประชาชน” ในการผลักดันให้ไทยให้สัตยาบันอนุสัญญาทั้งสองฉบับนั้น ไม่ใช่การยกระดับสิทธิแรงงานตามถ้อยคำสวยหรูที่กล่าวอ้างแต่อย่างใด

หากแต่ในความเป็นจริงแล้วนั้น มันคือ การเปิดทางให้มีการขยายอำนาจของรัฐเข้าไปแทรกแซงและบั่นทอนหลักกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินของประชาชนคนไทยต่างหาก

เพราะคนที่ต้องเป็นผู้แบกรับต้นทุนของข้อเรียกร้องเหล่านี้นั้น ไม่ใช่นักการเมืองหรือองค์กรพัฒนาเอกชนที่ออกมาเรียกร้อง แต่คือเจ้าของกิจการและผู้ประกอบการที่ต้องรับผลกระทบโดยตรง

เพราะภายใต้หลักกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินอย่างสมบูรณ์นั้น เจ้าของย่อมมีสิทธิควบคุมทรัพย์สิน เลือกคู่สัญญา และกำหนดเงื่อนไขในการดำเนินธุรกิจของตนเอง เข้ามารับรองและสนับสนุนองค์กรแรงงานผ่านกลไกทางกฎหมาย ย่อมเปิดช่องให้เกิดการใช้อำนาจบังคับนายจ้างเข้าสู่กระบวนการเจรจาต่อรอง ทั้งที่พวกเขาอาจไม่ได้สมัครใจ นี่จึงไม่ใช่เพียงเรื่องสิทธิแรงงาน หากแต่เป็นการขยายอำนาจรัฐเพื่อจำกัดเสรีภาพในการทำสัญญา และแทรกแซงสิทธิของเจ้าของทรัพย์สินโดยตรง

ยิ่งไปกว่านั้น การผลักดันให้แรงงานต่างด้าวมีอำนาจในการจัดตั้ง “องค์กรแรงงาน” ผ่านการสร้างสิทธิจอมปลอมขึ้นมานั้น ย่อมจะไม่ได้จำกัดบทบาทของพวกเขาอยู่เพียงแค่การเจรจาต่อรองกับผู้ประกอบการเท่านั้น แต่มันยังสามารถเปิดทางให้ “สหภาพแรงงานต่างด้าว” เหล่านั้น ใช้สถานะของ “สหภาพแรงงาน” ในการระดมกำลัง ยื่นข้อเรียกร้อง และกดดันรัฐผ่านกลไกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการนัดหยุดงานหรือการเคลื่อนไหวสาธารณะ ซึ่งอาจทำให้แรงงานต่างด้าวเข้ามามีอิทธิพลต่อกระบวนการกำหนดนโยบายด้านแรงงานและสวัสดิการของประเทศได้มากขึ้น และจะทำให้ “แรงงานต่างด้าว” นั้น สามารถจะสร้างอำนาจต่อรองทางการเมืองในไทยได้ในระยะยาว

....

การที่ผู้ประกอบการอนุญาตให้แรงงานต่างด้าวเข้ามาทำงาน ย่อมหมายถึงการยินยอมให้เข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเศรษฐกิจภายใต้เงื่อนไขของสัญญาจ้างเท่านั้น ไม่ได้เป็นการมอบอำนาจหรือให้สิทธิในการจัดตั้ง “สหภาพแรงงานต่างด้าว” แต่อย่างใด

และยิ่งไปกว่านั้น การเชื้อเชิญดังกล่าวนั้น ก็ไม่ใช่การมอบอำนาจให้ “รัฐ” สร้างสิทธิจอมปลอมขึ้นมา ที่จะเปิดทางให้ “แรงงานต่างด้าว” ใช้สถานะทางกฎหมายของสหภาพในการระดมกำลัง ยื่นข้อเรียกร้อง และกดดันทางการเมืองต่อประเทศหรือรัฐบาลของประเทศที่ตนเองอพยพเข้าไปได้

ดังนั้น เมื่อพิจารณาตามหลักกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินภายใต้กรอบของอิสรนิยมแล้วนั้น การเชิญชวนแรงงานต่างด้าวเข้ามานั้น เป็นเพียงการเชิญชวนภายใต้กรอบสัญญาจ้างงานเท่านั้น ที่จำกัดความสัมพันธ์อยู่บนพื้นฐานการจ้างงานระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น

กล่าวคือ เป็นการอนุญาตให้เข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเศรษฐกิจภายใต้ความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างในระดับบุคคล

ฉะนั้น การจ้างงานดังกล่าว จึงไม่ใช่การมอบสิทธิหรืออำนาจให้ “แรงงานต่างด้าว” ในการเข้ามีส่วนร่วมทางการเมืองในชาติภายใต้การสร้างกลุ่มกดดันทางการเมืองและเศรษฐกิจ

และไม่ใช่ใบเบิกทางที่ให้ “รัฐ” นั้น สร้างสิทธิจอมปลอมที่จะทำให้ “แรงงานต่างด้าว” เข้ามามีส่วนร่วมในการเมืองของไทยได้

....การผลักดันของฝ่ายซ้ายเพื่อให้ “รัฐบาลไทย” จำต้องให้สัตยาบันต่ออนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 87 และ 98 จึงเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของความพยายามนำกฎเกณฑ์จากภายนอกเข้ามาเข้ามาบังคับใช้ต่อผู้ประกอบการภายในไทย

ซึ่งสิ่งนี้ถือเป็นการละเมิดสิทธิในทรัพย์สินของคนไทยอย่างชัดเจน โดยมีฝ่ายซ้าย เครือข่าย NGO และองค์กรแรงงานบางกลุ่มเป็นหัวหอกในการรณรงค์ดังกล่าว

โดยเมื่อรัฐให้สัตยาบันต่ออนุสัญญาดังกล่าวแล้ว มันก็ย่อมทำให้พวกเขามีความจำเป็นที่จะต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ขององค์กรเหนือชาติเหล่านั้น ทำให้พวกเขาจะต้องออกกฎหมายและแนวทางปฏิบัติภายในประเทศเพื่อให้สอดคล้องกับมาตรฐานที่องค์กรดังกล่าวกำหนด ที่ในท้ายที่สุดจะนำไปสู่การเปิดทางให้แรงงานต่างด้าวสามารถจัดตั้งสหภาพแรงงาน ได้โดยไม่ถูกจำกัดด้วยสัญชาติเช่นที่เป็นอยู่ในปัจจุบันอีกต่อไป

ดังนั้น เมื่อ “กฎเกณฑ์ภายนอก” ถูกนำมาใช้บังคับเหนือกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินของคนในประเทศแล้วไซร้ ความเป็นเจ้ากรรมสิทธิ์ของคนไทยก็ย่อมถูกละเมิด

ทั้งในระดับเศรษฐกิจ ซึ่ง “รัฐ” ได้ออกกฎหมายที่จะเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง ตลอดจนจำกัดความเป็นอิสระของผู้ประกอบการในการจัดการทรัพย์สินของตนเอง

รวมถึงในระดับการเมืองและชาติ ที่ “รัฐ” ได้ขยายขอบเขตสิทธิในการจัดตั้งสหภาพและดำรงตำแหน่งในองค์กรแรงงานให้ครอบคลุมแรงงานต่างด้าวเข้าไปด้วย ก็จะเป็นการเปิดทางแรงงานต่างด้าวเหล่านั้นเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองในประเทศโดยปริยาย

และเมื่อรัฐต้องขยายขอบเขตของสิทธิที่เดิมจำกัดไว้สำหรับพลเมืองไทย ให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากล ซึ่งจะเปิดทางให้ผู้ที่ไม่ใช่คนไทยสามารถเข้ามามีบทบาททางการเมืองและเศรษฐกิจแล้วไซร้ผ่านการใช้กลไกอำนาจรัฐ มันก็จะนำไปสู่ “การบังคับบูรณาการ” หรือ การบังคับให้บุคคลหรือกลุ่มบุคคลต้องอยู่ร่วมกันหรือยอมรับสิทธิของแรงงานต่างด้าวโดยปราศจากความยินยอมของเจ้าของทรัพย์สินหรือคนไทย

ฉะนั้น การยอมรับมาตรฐานจากกฎเกณฑ์ภายนอกเหล่านี้ จึงไม่ใช่สิทธิที่แท้จริง แต่เป็นเพียงการอุปถัมภ์ที่ละเมิดสิทธิความเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ของคนไทยเท่านั้น

...

ความพยายามฝ่ายซ้าย และเหล่า “องค์กรเคลื่อนไหวภาคเอกชน”(NGOs) ในการผลักดันให้รัฐบาลไทยให้สัตยาบันอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ ฉบับที่ 87 และ 98 จึงเป็นการละเมิดสิทธิความเป็นเจ้าของของคนไทยอย่างชัดเจน

เพราะเมื่อรัฐให้สัตยาบันแล้ว ก็ย่อมเปิดทางแก่แรงงานต่างด้าวในการจัดตั้งสหภาพแรงงานได้อย่างเต็มที่ โดยไม่มีข้อจำกัด “ด้านสัญชาติ” ที่ยึดตามหลักกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินอีกต่อไปมาขวางกั้น และเป็นการสร้างสิทธิจอมปลอมที่บังคับให้ “ผู้ประกอบการไทย” ต้องเข้าสู่กระบวนการเจรจาต่อรองโดยที่ไม่ได้สมัครใจ ซึ่งเป็นการละเมิดสิทธิความเป็นเจ้าของที่แท้จริง

นอกจากนี้ สหภาพที่จัดตั้งโดยแรงงานต่างด้าวยังสามารถเข้ามามีบทบาททางการเมืองเหนือแผ่นดินไทย ใช้สถานะทางกฎหมายในการระดมกำลัง ยื่นข้อเรียกร้อง และกดดันรัฐบาลผ่านช่องทางต่าง ๆ เช่น การนัดหยุดงาน การมอบอำนาจนี้ให้แก่ผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของ เท่ากับการบังคับบูรณาการ (forced integration) โดยการบังคับให้เจ้าของทรัพย์สินหรือคนไทยต้องยอมรับสิทธิของแรงงานต่างด้าว

ฉะนั้น การปกป้องสิทธิของคนไทยจึงหมายถึงการรักษาขอบเขต “สิทธิ” ที่จำกัดไว้สำหรับพลเมืองไทย และปฏิเสธการยอมรับกฎภายนอกที่บังคับให้รัฐสร้าง “สิทธิจอมปลอม”ขึ้นมา ที่จะนำไปสู่การบ่อนทำลายเสรีภาพและชาติไทยในระยะยาว...”

3. พรรคส้ม กำลังผลักดันเพื่อผลประโยชน์แรงงานต่างด้าว แต่อีกด้านหนึ่ง มันคือการลิดรอนสิทธิของคนไทยเจ้าของประเทศ หรือไม่?

พรรคประชาชน เพื่อประชาชนคนไทยที่แท้จริง หรือเพื่อประชาชนต่างด้าว?

สารส้ม