คอลัมน์ : Change with คิด&ทำ
• เสียงสะท้อนแห่งสังขาร : เกิด แก่ เจ็บ ตาย ในสายตาของคนที่ยังอยู่ 2
๒. งานศพของเจ้าสัวพิพัฒน์: ดอกไม้พันดอกกับใจคนที่ว่างเปล่า
ศาลาวัดหลวงติดแอร์เย็นเฉียบถูกเนรมิตดั่งพระราชวัง
พวงหรีดดอกไม้สดนำเข้าเรียงรายนับร้อยพวงจนล้นออกไปนอกลานจอดรถ
รถหรูราคาแพงจอดเรียงรายแขกเหรื่อระดับรัฐมนตรี ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ไฮโซ และนักธุรกิจใหญ่สวมชุดดำคัตติ้งเนี้ยบเดินเข้ามาทำความเคารพหน้าโลงไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตร
ทว่า หากเงี่ยหูฟังบทสนทนาในแต่ละโต๊ะ
จะพบว่าถ้อยคำเหล่านั้นช่างเย็นเยียบและห่างไกลจากความอาลัยอย่างสิ้นเชิง
เสียงกระซิบและบทสนทนาของผู้คนที่ยังอยู่:
ในมุมของพันธมิตรทางธุรกิจและนักการเมือง:
“เสียดายนะ... โครงการศูนย์การค้าพันล้านริมน้ำเพิ่งเริ่มตอกเสาเข็ม
แกมาด่วนไปแบบนี้ ไม่รู้ว่ารุ่นลูกจะเอาอยู่ไหม ใครจะขึ้นมาคุมอำนาจแทน”
“ผมว่านี่เป็นโอกาสของเรานะ ที่ดินแปลงงามตรงสาทรที่เจ้าสัวกว้านซื้อไว้
พอลูกๆ แตกคอกันเมื่อไหร่คงต้องเทขายแบ่งมรดกกันแน่ เตรียมเงินรอช้อนซื้อได้เลย”
ในมุมของลูกหลานและทายาท:
เบื้องหน้าพวกเขายืนรับแขกด้วยสีหน้าโศกเศร้าตามมารยาท
แต่เบื้องหลังกลับส่งสายตาคุมเชิงและจับผิดกันตลอดเวลา
“ทนายประจำตระกูลมาถึงหรือยัง?
คืนนี้สวดเสร็จต้องนัดคุยเรื่องเปิดเซฟทันที
อย่าให้พี่ใหญ่เข้าไปยุ่งกับเอกสารในห้องทำงานพ่อเด็ดขาดนะ”
“พินัยกรรมฉบับสุดท้ายทำไว้เมื่อไหร่แน่?
ได้ยินว่าก่อนเข้าโรงพยาบาล พ่อแอบเรียกทนายไปแก้เรื่องหุ้นบริษัทลูก...
พวกเราจะยอมให้เมียใหม่ได้ส่วนแบ่งเท่าพวกเราไม่ได้นะ!”
ในมุมของพนักงานและคนทั่วไป:
“แกตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่างเดียว...
ตอนมีชีวิตอยู่เคี่ยวจนหยดสุดท้าย
โบนัสตัดเอาๆ ทำงานล่วงเวลาแทบตายไม่เคยเห็นใจลูกน้อง
รวยเป็นหมื่นล้าน สุดท้ายก็นอนนิ่งในโลงเท่ากัน”
“งานจัดใหญ่โตอลังการ ดอกไม้เป็นล้าน แต่คนในงานแทบไม่มีใครร้องไห้จริงๆ สักคน
มีแต่มาเช็คชื่อว่าใครมาใครไม่มา มาเพื่อรักษาคอนเนกชันทางธุรกิจทั้งนั้น”
ไม่มีใครพูดถึงความอบอุ่นของเจ้าสัว
ไม่มีใครเล่าถึงมิตรภาพหรือรอยยิ้ม
สิ่งที่ผู้คนพูดถึงมีเพียง “ตัวเลข มรดก ที่ดินผลประโยชน์ อำนาจที่ว่างลง
และความโล่งใจของคู่แข่ง” ---
บทสรุป: กระจกเงาแห่งความตาย
เมื่อม่านชีวิตปิดฉากลง สัจธรรมแห่งโลกได้เผยความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้:
มิติเปรียบเทียบ
ลุงบุญ (ชาวบ้าน)
เจ้าสัวพิพัฒน์ (คนรวยมีฐานะ)
1. บรรยากาศงานศพ
ลุงบุญ (ชาวบ้าน) : เรียบง่าย อบอวลด้วยไออุ่นและความร่วมมือร่วมใจ
เจ้าสัวพิพัฒน์ (คนรวยมีฐานะ): หรูหรา โอ่อ่า แต่อึดอัด เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยพิธีการ
2.สิ่งที่คนพูดถึง
ลุงบุญ : คุณงามความดี น้ำใจ ความช่วยเหลือ และรอยยิ้ม
เจ้าสัวพิพัฒน์ : ตัวเลขทรัพย์สิน หุ้น มรดกอำนาจ และความขัดแย้ง
3.น้ำตาที่รินไหล
ลุงบุญ : น้ำตาแห่งความสูญเสียและอาลัยรักจากใจจริง
เจ้าสัวพิพัฒน์ : ละครฉากหน้าที่ต้องแสดง หรือน้ำตาจากความเครียดเรื่องมรดก
4.สิ่งที่หลงเหลือไว้
ลุงบุญ : ความทรงจำอันงดงามในหัวใจของผู้คนตลอดไป
เจ้าสัวพิพัฒน์ : เอกสารทางกฎหมายและสงครามแย่งชิงสมบัติของคนข้างหลัง
“ในยามเกิด... เรากำมือแน่น ร่ำร้องอยากได้ทุกสิ่งบนโลก
ในยามแก่และเจ็บ... เราเริ่มตระหนักว่ากายนี้ไม่ใช่ของเรา
และในยามตาย... เราแบมือออก ไม่สามารถนำสิ่งใดติดตัวไปได้แม้แต่เศษธุลี
สุดท้ายแล้ว สิ่งเดียวที่ยังคงอยู่บนโลก ไม่ใช่สิ่งที่เรา ‘สะสม’ ไว้
แต่คือ ‘ความทรงจำและความดี’ ที่เราได้ ‘มอบ’ให้ไว้ในใจของคนที่ยังอยู่ต่างหาก”
ข้อสรุปของปู่จิ๊บ :
1.ปู่จิ๊บ ตั้งคำถาม แล้วให้ AI แต่ง ตามกรอบคิดของเขา
2.ปู่จิ๊บ มอง โลกแห่งความเป็นจริง
- ฐานะ เป็นส่วนหนึ่ง ที่สำคัญในการกำหนดทางเดิน กรอบคิด
- แต่ สิ่งที่สำคัญ คือ คน : สอนอย่างไร
พ่อแม่ ครู ผู้นำในสังคม และผู้นำของชาติบ้านเมือง
- สิ่งสำคัญที่สุด คือ “ตัวเราเอง”
เราสามารถคิดและพัฒนาได้ ด้วยจริง ปัญญาความจริง
การศึกษาเรียนรู้ แสวงหาคำตอบ จากคำถามที่ตั้งขึ้น
แล้ว มีการสรุปบทเรียนของชีวิต ไปตลอดเส้นทางเดิน
- ผู้นำ ที่เป็นแบบอย่าง ก็สำคัญ ในฐานะ “ดวงดาว หรือ ไฟส่องทาง”
เราควรจะต้องศึกษา ติดตามดูการกระทำ ผลที่ออกมาฯ
3.คิดเทียบสัดส่วน คน ที่ทำให้ ปู่จิ๊บ มีวันนี้ ที่สุขสงบ
- พ่อแม่ ครูพระ ผู้นำที่ดีเป็นแบบอย่าง โดยเฉพาะ สถาบันพระมหากษัตริย์ไทย 30%
- ตัวปู่จิ๊บ 70%
• สุดท้าย ขอขอบคุณ ตัวเอง ครอบครัว พ่อแม่พี่น้อง เพื่อนมิตร สังคมและประเทศไทย
ชัยวัฒน์ สุรวิชัย
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
