ฉุดไม่อยู่แล้วล่ะครับกับสารพัดข่าวที่ว่า “โอลิมปิกเกมส์

ครั้งที่ 32” จะไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้

ภาพตัดออกมาปรากฏแล้วว่า เกิดขึ้นจริง!!!!

สารพัดสารพันปัญหาที่เกิดขึ้นมาตลอด กับเจ้าภาพที่ว่ากันว่า “พร้อมที่สุดในประวัติศาสตร์” ถูกเล่นงานจนอ่วมอรทัย

ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า แล้วตอนนี้ ญี่ปุ่น เองก็มาถึงจุดที่“ต้องไปให้สุด” แต่จะสุดที่ขนาดไหนก็ต้องให้มันรู้ไป

เค้าบอกว่า พรีเมียร์ลีก จะแข่งไม่จบ

เค้าบอกว่า ฟุตบอลยูโร จะแข่งไม่ครบ

ที่นี่“ไอ้เค้า”อีกแล้ว บอกว่า โอลิมปิกเกมส์ ก็จะไม่ครบ และไม่จบเหมือนกัน!?!?!?

ทีนี้มาวาดกันต่อว่า จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ทั้งนอกและในสนาม

ว่ากันว่า นักกีฬาไทย ได้ลุ้นกันตั้งแต่วันแรก ๆ อีกแล้ว

เมื่อ 5 ปีก่อนที่ บราซิล ไทยเราได้เหรียญทองอย่างรวดเร็ว หลังจากเปิดการแข่งขันไปเพียงแค่ 2 วันเท่านั้น จาก “ยกน้ำหนัก” ด้วยฝีมือของ “แนน” โสภิตา ธนสาร สาวน้อยจากจังหวัดชุมพร พร้อมกับวลีเด็ดที่ทุกคนต้องตะแคงหูฟังว่า ตกลงชีพูดว่าอะไรก่อนจะรวมพลังสร้างเหรียญทอง

สุดท้ายก็คือ “เอาเว้ย!!!!” เป็นเวอร์ชั่นใหม่ต่อจาก“สู้โว้ย!!!”ของอดีตฮีโร่ 2004 อย่าง อุดมพร พลศักดิ์

ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว การแข่งขันที่ริโอ เดอ จาเนโร ไม่เคยมีครั้งไหนที่ “นักกีฬาหญิง”ของประเทศไทย จะท็อปฟอร์ม และเป็นหมายเลข 1 ของโลก ไปแข่งขันมากถึง 3 คน

เมย์-รัชนก อินทนนท์ จากแบดมินตัน,โปรเม-เอรียา จุฑานุกาล จากกอล์ฟ และ “น้องณี” สุธิยา จิวเฉลิมมิตร จากเป้าบิน

สุดท้ายทั้งหมดไม่สามารถถึงเส้นชัย และไม่ถึงเหรียญรางวัล

น้องเมย์ ตอนนั้นเธอยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า โอลิมปิกเกมส์ คือเกมที่ใหญ่เกินไปที่จิตใจเธอจะควบคุมเอาไว้ได้ อันเนื่องมาจากว่า ไม่ใช่การตีด้วยตัวของเธอคนเดียว

แต่เธอแบกความหวังของคนไทยมาแข่ง

สุดท้าย เด็กผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธอต้านไม่ไหว คล้ายกับที่ “น้องณี” ที่พลาดท่าเพียงแค่รอบแรกแบบพลิกความคาดหมาย

น้องเมย์ วัยเพียง 21 ปี ยังรู้สึกกดดันกับการเล่นโอลิมปิกเกมส์เป็นสมัยที่ 2 เช่นเดียวกับ น้องณี ที่แม้ว่าอายุอานามจะเดินมาถึง 30 ปี แต่ความรู้สึกกับมหกรรมกีฬาแห่งมวลมนุษยชาตินี้ ก็ยังคงเกินต้าน

แม้ว่าเธอทั้งสองคนจะปฏิบัติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงแต่ก็แบกความกดดันไม่ไหว

เมย์ อยู่ในการปฏิบัติตัวปกติพูดคุยกับนักข่าวตั้งแต่มาจนกระทั่งตีตั๋วกลับ ส่วน ณี เลือกที่จะเก็บตัวเงียบตั้งแต่มา กระทั่งค่อยมาคุยในวันกลับ

ตอนนั้นเธอทั้งสองคนต่างเหมือนกันก็คือ “คว้าแชมป์ 3 รายการติดต่อกัน” ได้ทั้งคู่

ส่วน “โปรเม” เอรียา จุฑานุกาล ปีนั้นเธอสร้างประวัติศาสตร์เป็นโปรกอล์ฟสาวจากประเทศไทยคนแรก ที่คว้าแชมป์รายการแอลพีจีเอ ทัวร์ 3 รายการติด ในศึกโยโกฮาม่า ไทร์ แอลพีจีเอคลาสสิก, คิงส์มิลล์ แชมเปี้ยนชิพ และแอลพีจีเอโวลวิก แชมเปี้ยนชิพ

ทำให้ความหวังมันสูงมากๆ เพราะเปิดบันทึกบัญชีกีฬาไทย ไม่เคยมีปีไหนที่หญิงไทยจะฟอร์มดีได้ขนาดนี้เลย

สุดท้าย “โปรเม” โชคร้ายเจ็บเข่าและถอนตัวจากการแข่งขัน รอบสาม ขณะแข่งขันไป 13 หลุม โดยต้องใช้เทปรักษากล้ามเนื้อติดที่บริเวณเข่าซ้ายเอาไว้ตลอด

สุดท้าย เรามี “นารีขี่ม้าขาว” มาช่วยเอาไว้ตั้งแต่ตอนต้นรายการก็คือ โสภิตา กับ สุกัญญา ศรีสุราช

มาถึงกาลศึกในครั้งนี้ที่แดนซามูไร เรากำลังจะได้ลุ้นตั้งแต่การแข่งขันอย่างเป็นทางการวันแรก หลังจากพิธีเปิดการแข่งขัน นั่นก็คือ “น้องเทนนิส” พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ

ว่ากันตามเชิง ถ้าหากซัดกันตั้งแต่ปีที่แล้ว ไม่มีไวรัสมาบดบังทัศนวิสัย เธอคงจะได้เหรียญทองอย่างแน่นอน

มาในตอนนี้ ทุกคนต่างมีวัยที่เพิ่มขึ้น และไม่ได้ปะทะฝีมือกันแบบจริง ๆ จัง ๆ กันนานนับปี สนิทอาจจะมีเกรอะกรังไปบ้าง แต่จุดนี้เป็นกันทุกคนอยู่แล้ว

ทุกอย่างซ้อมกันมา อดทนกันมา ตั้งใจกันมาตลอดหลายต่อหลายปี โดยเฉพาะปกติโอลิมปิกนี่ต้องรอ 4 ปี แต่รุ่นนี้เหมือนมีโปรพิเศษที่ไม่ค่อยมีใครอยากได้คือ แถมมาให้อีกรวมเป็น 5 ปี

จะตัดสินกันแบบ“วันเดียวจบ”

จะตัดสินกันแบบ“รู้เรื่องไปเลย”

ที่สุดแล้วอยู่ด้วยความตั้งใจ, จังหวะ, โอกาส, เวลา และที่สำคัญที่สุดต้องมีสิ่งสำคัญที่หนุนนำนั่นคือ “วาสนา”

ที่เราหวังว่าจะเกิดขึ้นกับนักกีฬาไทยตั้งแต่วันแรก!!!