สำหรับผม “ฟุตบอลโลก” คือ กุญแจดอกสำคัญเป็นตัวบ่งชี้ที่ดีที่สุด และยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต 

ลองคิดทบทวนดู ฟุตบอลโลก ประดุจดั่งเข็มทิศชีวิต และเป็นเครื่องมือที่ใช้งานง่ายมากในการติดตามชีวิตของเรา

ผมกำลังพูดในมุมมองของแฟนบอลคนหนึ่ง ว่า ถ้าหากคุณกำลังดูฟุตบอลโลกครั้งที่ 8 คุณสามารถนึกภาพได้ง่ายๆ ว่าชีวิตของคุณเป็นอย่างไรในช่วง 7 สมัยที่ผ่านมา

บริบทนี้ สามารถนำฟุตบอลโลกมาเป็นดัชนีชี้วัดการเติบโตของคุณผ่านความทรงจำได้อย่างแท้จริง

ฟุตบอลโลกแต่ละช่วงอายุมักจะแตกต่าง เมื่อคุณอายุ 8 ถึง 18 จะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเสมอในความทรงจำของคุณ 

เพราะถ้าอายุน้อยกว่านั้นคุณยังไม่เข้าใจมันอย่างแท้จริง แต่…..

แต่ถ้าอายุมากกว่านั้น เวทมนตร์ของมันก็จะค่อย ๆ หายไป

ด้วยภาระ ด้วยหน้าที่ ด้วยวัย ด้วยวัน ด้วยเวลา ที่เราชนะมันไม่ได้ ดังนั้น “มันไม่รู้สึกเหมือนแต่ก่อนแล้ว” นั่นคือปกติ 

ตอนนี้ถึงเวลาและถึงตาของคนที่รู้สึกแบบนั้นแล้ว ที่จะร่วมสร้างบรรยากาศ สร้างความตื่นเต้น สร้างความทรงจำให้เด็ก ๆ กัน

ผมลองเอาตัวเองเป็นตัวอย่างสนุก ๆ นะครับ กับการดูบอลโลก 7 ครั้งแรก

1986 ผมยังเป็นแค่เด็ก ป.5

1990 ชีวิตมัธยมต้น ม.3

1994 เป็นเฟรชชี่ระดับอุดมศึกษามหา’ลัย

1998 เข้าสู่รุกกี้ปีแรกของการทำงาน

2002 ช่วงเวลาที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

2006 เพื่อนกลุ่มใหม่ คุณอาจเจอคนที่ใช่ ที่อยากจะใช้ชีวิตด้วยกัน

2010 แม่จากไป และมีลูกคนแรก

………….ผมเชื่อว่า คุณจะจำได้ หรือลองนึกได้เหมือนผมว่า แต่ละยุคสมัย คุณอยู่กับใคร และใครอยู่ข้างคุณบ้างในช่วงบอลโลก

ใช่....ผมเชื่อว่า บอลโลกจะทำให้คุณจำได้ว่า ใครที่คุณดูด้วยกัน 

บ้านที่คุณอยู่ตอนนั้นมันตรงกับวันนี้หรือไม่ 

การสื่อสาร ตั้งแต่เขียนจดหมาย ตู้โทรศัพท์สาธารณะ โทรศัพท์ที่คุณใช้อยู่ เพื่อนที่คุณมี 

ความฝันที่คุณกำลังไล่ตามในตอนนั้น มันถึงแล้วหรือยัง

ฟุตบอลโลกครั้งหนึ่งคุณยังเรียนอยู่ที่หนึ่ง กับเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่ดูบอลอยู่ไม่กี่คน จนถึงเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งกับโรงเรียนใหม่กับบอลโลกหนต่อมา 

คุณได้ทำงานที่ตัวเองรัก หรือกำลังดิ้นรนหาทิศทางขอตัวเอง แน่นอนว่าคุณเติบโตขึ้นโดยไม่ทันสังเกตุเห็นด้วยซ้ำไป 

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฟุตบอลโลกบางครั้งถึงรู้สึกใหญ่กว่าฟุตบอล มันวนมาหาเราทุก ๆ 4 ปี ดังนั้นมันแทบจะทำหน้าที่เหมือนจุดตรวจสแกนชีวิต 

วงล้อ 4 ปี เป็นช่องว่าง ที่ไม่ได้สั้นมาก แต่ก็ไม่ได้ยาวเกินไป แต่มันยาวนานพอที่จะให้ทุกอย่างรอบตัวคุณเปลี่ยนแปลง

แต่ทัวร์นาเมนต์ยังคงคุ้นเคยกับเราเหมือนเดิม ความรู้สึกอาจจะไม่เหมือนเดิม เพราะหน้าที่, ความรับผิดชอบ, คนข้างกาย และเวลาที่เราไม่เคยเอาชนะมัน

สำคัญก็คือ คุณจะตระหนักว่า ชีวิตแต่ละวันมันไม่เคยรอใคร นักเตะที่คุณเติบโตมาด้วยกันได้จากไป 

จากคำบอกเล่าจากพ่อเรื่องของ “ฟ็อกซ์ อิน เดอะ บ็อกซ์” ของ เปาโล รอสซี่ ต่อด้วยรู้เห็นกับตาตัวเองในความพิศดารของ “แฮนด์ ออฟ ก็อด” ตบผู้ดี หรือหัตถ์พระเจ้า(อาจจะเป็น หัตถ์ซาตานก็แต่แล้ว) ของ ดีเอโก้ มาราโดน่า, การเต้นของ โรเจอร์ มิลล่า, โรบี้ บาจโจ้ ยิงลูกโทษข้ามคาน, ซีเนอดีน ซีดาน เอาหัวโขกไปที่อก มาร์เตรัซซี่, โรนัลโด้ ตัดผมทรงไดโกโระ, “หมึกพอล” ผู้ทรงชัย เรื่อยไปมาจนถึงการชูถ้วยของ ลีโอเนล เมสซี่

จนถึงวันนี้ วันที่ฟุตบอลโลกกำลังจะแข่ง แต่ไม่มีทั้ง เปเล่, มาราโดน่า, มาริโอ ซากาโล่, โยฮันน์ ครัฟฟ์, ฟรานซ์ เบ๊คเค่นบาวเออร์ อยู่บนโลกใบนี้

วันที่ โรนัลโด้ กับ เมสซี่ จากดาวรุ่งและคู่ปรับร่วมบารมี เตรียมมาอำลาในบอลโลกหนนี้ พร้อมกับดาราและดาวดวงใหม่กำลังจะมาถึง 

ฉันใดฉันนั้น โดยปกติพระท่านต้องฉันเพล

ชีวิตของคุณก็เปลี่ยนไปมากพอๆ กัน....สวัสดีบอลโลกครับ

ว่าแต่เราจะได้ดูกันดี ๆ ใช่มั๊ยครับเนี่ย!?!?!?!?!?

บี แหลมสิงห์