ไปสอนเรื่องการเงินให้พนักงานปฏิบัติการที่บริษัทแห่งหนึ่ง พอเห็นเราเตรียมสไลด์เรื่องการลงทุนไปด้วย เจ้าหน้าที่หัวเราะ บอกว่า“พวกนี้เขาซื้อแต่หวย ไม่สนใจอะไรพวกนี้หรอกคะอาจารย์ สอนแก้หนี้ และให้รู้จักเก็บเงินบ้างก็พอ”

เวลาไปบรรยาย หลายครั้งที่ผมพบว่าความต้องการของคนเรียน กับความเข้าใจของเจ้าหน้าที่ประสานงานที่มีต่อผู้เข้าอบรม มักไม่ตรงกันบ่อยครั้งที่คิดเอง เออเอง ว่าเขาควรเรียนอะไรควรรู้แค่ไหน 

“ถ้าเป็นหนี้ ก็แก้หนี้ก่อน ให้หนี้หมดก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องลงทุน” อย่าคิดไกล อย่าฝันไกล

นอกจากนี้เรื่องรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆก็ถูกมองข้ามชนิด ไม่น่าจะมาทำงานในด้านนี้ได้

เช่น ครั้งหนึ่งผมไปจัดสัมมนาในองค์กรหนึ่งที่ประตูมีติดป้ายงานไว้ชัดเจนว่า “การบรรยายเรื่องการแก้หนี้ สำหรับพนักงานที่เงินเหลือใช้ต่ำกว่าเกณฑ์”

คำถามคือ คนที่เดินเข้ามาเรียนเขาจะรู้สึกอย่างไร ??

จริงอยู่ที่เขาเป็นหนี้ เงินไม่พอใช้ในวันนี้ แต่เราก็สามารถตั้งชื่อเชิงให้กำลังใจกันได้ ไม่ต้องชี้เฉพาะเสียจนคนไม่กล้าเดินเข้าห้องบรรยาย

แม้จะถูกทักจากทีมงานบริษัท สุดท้ายหลังเล่าเรื่องการบริหารสภาพคล่อง การจัดการหนี้ผมก็มักจะตอบท้ายด้วยเรื่องการลงทุนอยู่เสมอแล้วก็ชวนทุกๆ คน แบ่งเงินซื้อหวย (ไม่ต้องเลิกก็ได้) มาซื้อกองทุนรวมกันบ้าง

จะบอกว่าบรรยากาศในห้องตอนบรรยายเรื่องการลงทุนดีมาก หลายคนตั้งใจ รวมไปถึงกล้าถามว่าจะเริ่มต้นวันนี้ทำได้ยังไงบ้าง

“ไม่ลองทำอะไรใหม่ๆ ชีวิตก็คงไม่เปลี่ยน”

“ไม่มีอะไรเสี่ยงกว่าชีวิตติดลบทุกเดือนแล้วอาจารย์”

“เพิ่งรู้ว่า 100 บาท ก็ลงทุนได้”

หลายเสียงบอกกับผมอย่างนั้น 

เมื่อชีวิตมีปัญหา ทำไมต้องมองแต่อดีตอดีตเราหาวิธีจัดการและคอยดูว่าได้ผลยังไงแต่สิ่งที่เราควรใส่ใจมากกว่า คือ ชีวิตข้างหน้าว่าต้องคิดและทำอะไรให้ชีวิตเคลื่อนไปได้

เหมือนขับรถ ไม่มีใครเอาเวลาในการขับรถทั้งหมด ไปมองแต่กระจกมองหลังหรอก เขามองแว่บๆ เวลาจะเลี้ยวบ้าง จะจอดบ้างเท่านั้น แต่หลักๆ เราต้องมองกระจกมองหน้า รถมันถึงจะเคลื่อนไปข้างหน้า ไปถึงเป้าหมายได้

บางทีสำหรับบางคน ความไม่รู้ก็อาจทำให้เขาเลือกทำแต่สิ่งที่คุ้นชิน พอได้รู้อะไรใหม่ๆ พวกเขาก็อาจอยากปรับเปลี่ยนก็ได้นะ

“ความรู้การเงิน” เปลี่ยนแปลง “ความคิดทางการเงิน” ของคนเราได้

ผมเชื่ออย่างนั้น

#โค้ชหนุ่ม