บ่ายวันหนึ่ง ณ The Nine พระราม 9 โค้ชการเงินวัยกลางคนจอดรถแวะหากาแฟดื่มแก้ง่วง หลังสลัดความงัวเงียด้วยกาแฟเพิ่มช็อต ก็รีบรุดเข้าห้องน้ำเตรียมออกเดินทาง เนื่องจากมีบรรยายต่อในช่วงบ่าย

ขณะมุ่งหน้าสู่แดนสุขาวดี ก็มีน้องผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตามหลังมาพร้อมตะโกนเรียกเสียงดัง “พี่โค้ชครับ.. พี่โค้ชครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาพี่โค้ชครับ”

ไม่พูดพล่ามทำเพลง ทันทีที่หันมาสบตา น้องเริ่มเล่าเรื่องที่ตัวเองรู้สึกกังวลในทันที

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า สี่เดือนก่อนน้องขอยืมเงินคุณแม่มาก้อนหนึ่ง เพื่อมาเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง แล้วก็ทำท่าจะไปได้สวยตั้งแต่เดือนแรก ยอดขายดี ธุรกิจมีกำไร ทำเอาเคลิ้มและใจฟู

แต่หลังจากนั้นยอดขายก็เริ่มลดลง ลดลง ลดลง ลดลง (พอแล้ว!) จนน้องเริ่มกังวลว่า หากกิจการยังไปในทิศทางนี้ ไม่นานก็น่าจะไปต่อไม่ไหว และต้องปิดกิจการแน่ๆ แต่ที่ทำให้น้องกังวลใจมากกว่า ก็คือเงินคุณแม่ที่ต้องเสียไปกับธุรกิจนี้ เพราะเขาเองรับปากไว้ว่าจะรีบเอามาคืนให้เร็วที่สุด

น้องบอกว่าเห็นโค้ชตั้งแต่นั่งในร้านกาแฟแล้ว แต่เผลอแป๊บเดียว เห็นโค้ชเดินสับขารัวๆ เลยรีบวิ่งตาม และดีใจที่ดักโค้ชได้ทัน (ใจร้าย!) แล้วรีบพลั่งพรูคำถามใส่ทันที

โดยส่วนตัวแล้ว ผมถือว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาการเงินบนสำนึกที่ดี เพราะอย่างน้อยน้องเขาก็รู้สึกผิดต่อเงินที่ยืมมาจากแม่ และในเบื้องต้นเชื่อว่าแม้จะขาดทุนเสียเงินก้อนไปทั้งหมด คุณแม่ก็คงให้อภัย

แต่อย่างไรก็ดี “แค่สำนึกยังไม่พอ” มันมีอะไรที่น้องต้องเรียนรู้จากเรื่องนี้ และจัดการให้เข้าที่เข้าทางด้วย

สิ่งสำคัญอันดับแรก ก็คือ น้องต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อนว่า ถ้าต้องสูญเสียเงินก้อนนี้ไป สถานะการเงินของคุณแม่จะเป็นอย่างไร

คำตอบของคำถามนี้สำคัญมาก เพราะถ้าเงินก้อนนี้สำคัญกับคุณแม่มาก ปัญหานี้จะไม่ได้กระทบแค่คุณแม่ แต่จะกระทบกับลูกชาย ที่จะสู้สุดตัวเพื่อรักษาเงินก้อนนี้ไว้ หรือแม้แต่คิดอะไรแปลกๆ เพื่อหาเงินมาคืนแม่ให้ได้ (ไอ้คำว่า “ไม่ได้” นี่น่ากลัวมากนะ)

ซึ่งคำตอบของน้องคือ ไม่ได้กระทบอะไร คุณแม่มีเงินเก็บเงินออมมากพอ และดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี

(อันนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการให้เงินสนับสนุนลูก คือ ไม่ให้เกินกำลัง ให้เท่าที่ให้ได้ ไม่ทำให้เงินเก็บเกษียณเสียหาย)

แต่ที่น้องหนักใจมาก ก็คือ กลัวจะทำให้คุณแม่ผิดหวัง เพราะตอนคุยขอยืมเงินท่าน น้องเล่าโครงการเสียดิบดี แต่สุดท้ายดูท่าจะแป๊กเสียอย่างนั้น

“ท่านจะผิดหวังก็ต่อเมื่อ น้องยอมแพ้ต่อปัญหาที่เจออยู่ตอนนี้ และไม่แสดงความเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดูแลและรับผิดชอบตัวเองได้ให้ท่านเห็นต่างหาก” นี่คือคำตอบที่ผมยืนบิดตัวตอบน้องไป (ทั้งที่อยากเดินจากไปใจแทบขาด)

ในฐานะเป็นคุณพ่อของลูกชายสองคน ผมบอกลูกเสมอว่า สิ่งที่ทำให้พ่อสบายใจ คือ การเห็นลูกดูแลตัวเองได้ เลี้ยงชีวิตตัวเองได้ เป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดอ่านที่ดี มีความรับผิดชอบ สู้ และไม่ย่อท้อต่อปัญหาและอุปสรรค

เวลาลูกผิดพลาด พ่อแม่ร้อยทั้งร้อยพร้อมจะซัพพอร์ต ให้กำลังใจ ช่วยแก้ปัญหา ยิ่งถ้าลูกพลาดในความพยายามที่ดี เช่น ตั้งใจอ่านหนังสือสอบ ส่งผลงานเข้าประกวดแข่งขัน สร้างกิจการเป็นของตัวเอง ฯลฯ

เชื่อเถอะว่า ไม่มีพ่อแม่คนไหนซ้ำเติมความผิดพลาดของลูกหรอก (เว้นแต่พ่อแม่เฮงซวย)

บทสรุปที่ได้คุยกับน้องในวันนั้น พอสรุปได้ดังนี้

(1) ทำความเข้าใจสถานะของกิจการ ถ้ากังวลเรื่องเงิน ให้กลับไปดูตัวเลข (Numbers don’t lie.) เพื่อวางแผนว่าจะต้องทำอะไรต่อ ให้ยอดขายกลับมาดี ควบคุมต้นทุนได้ และเพิ่มสภาพคล่องให้กิจการ ลองดูอีกสักตั้ง

แต่สุดท้ายก็ยังฉีดวัคซีนบอกน้องไว้ว่า ถ้าพยายามเต็มที่แล้วไปไม่รอด ก็ไม่ใช่เรื่องโลกแตกหากจะหยุดหรือเลิกกิจการ ไม่งั้นอาจเสียหายมากเกินไป

(2) พูดคุยสื่อสารกับคุณแม่ถึงข้อเท็จจริง ความกังวลใจของเรา บางทีการได้ฟังคุณแม่คิดบ้าง อาจดีกว่าการที่เรานั่งวิตกกังวลลำพังคนเดียว เล่าแผนการและสิ่งที่จะทำต่อจากนี้ พร้อมกราบขอโทษท่านเพื่อแสดงความรับผิดชอบ

เมื่อเห็นว่าสีหน้าท่าทางของน้องดูสบายใจขึ้น เลยถือโอกาสขอตัว ตบไหล่ไปแรงๆ สองที พร้อมส่งกำลังใจไปว่า “กูไม่ไหวแล้ว” ไม่ช่ายยยยย

“ขอให้การเจออุปสรรคในธุรกิจครั้งนี้ ทำให้น้องเติบโตขึ้น เป็นลูกที่คุณแม่ภูมิใจนะ”

ในชีวิตผู้ประกอบการ ใช่ว่าทุกสิ่งที่เราทำมันจะถูกต้องและสมหวังไปเสียหมด ซึ่งการจัดการธุรกิจให้อยู่รอด หรือสู้ให้ธุรกิจรุ่ง ก็เป็นเรื่องหนึ่ง

แต่ในวันที่อะไรๆ ไม่เป็นไปในแบบที่หวัง แล้วเรายังตั้งหลักเผชิญหน้ากับความจริง ยืดหยัดสู้หาทางแก้ไข ซึ่งหากสุดท้ายแล้วต้องแพ้จริงๆ ก็ควรได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง ที่ทำให้ความเป็นผู้ใหญ่ในตัวเราเติบโตขึ้นบ้าง

สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเคสนี้จะจบลงอย่างไร แต่หวังว่าน้องจะเติบโตเป็นคนที่คนรอบตัวภูมิใจ และที่สำคัญที่สุด เป็นคนที่ตัวเองรักและภูมิใจได้อย่างเต็มภาคภูมิครับ

#โค้ชการเงินวัยกลางคน

#TheMoneyCoachTH