เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเคยเขียนว่า

“ผมไม่ได้ลงคะแนนเสียงให้พรรคก้าวไกล ไม่ว่าจะในบัตรสีม่วงหรือบัตรสีเขียว แต่เมื่อพรรคก้าวไกลได้รับคะแนนเสียงมากที่สุด และเป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล ผมก็อนุโมทนาด้วย ทั้งไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งหากจะมีการหักหลังสลับขั้วเขี่ยพรรคก้าวไกลออกไปจากสมการการจัดตั้งรัฐบาล (ซึ่งมีความเป็นไปได้มาก แม้ นพ.ชลน่านจะออกมายืนยันเป็นครั้งที่ 501 เพราะคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจให้พรรคเพื่อไทยไม่ใช่ นพ.ชลน่าน) และจะยิ่งไม่เห็นด้วยอย่างถึงที่สุด หากมีการสร้างสถานการณ์ที่อ่อนไหวแล้วนำรถถังออกมา”

วันนี้มีเค้าลางมากมายที่ส่อให้เห็นว่า นายพิทา ลิ้มเจริญรัตน์ อาจไม่ได้เป็นนายกรัฐมนตรี และพรรคก้าวไกลอาจไม่ได้เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล

เรื่องหุ้นไอทีวีที่ถูกร้องต่อ กกต. โดยนายเรืองไกร ลีกิจวัฒนะ อดีตคนพรรคเพื่อไทยแต่ปัจจุบันเป็นคนพรรคพลังประชารัฐที่ร่ำรวยเร็วจนนายวีระ สมความคิดยื่นเรื่องให้ ปปช. สอบนั้น ไม่น่าวิตกเท่าใดนัก หากพิจารณาตามเจตนารมณ์มากกว่าตามตัวอักษร แต่ก็ไม่แน่นักเพราะเมืองไทยนั้น อะไรก็เกิดขึ้นได้ พิจารณาตามสั่งก็มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

ที่น่าวิตกมากกว่าเรื่องหุ้นไอทีวีคือ การเคลื่อนไหวของทักษิณ เพราะคนคนนี้ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ เรื่องดีลลับ เรื่องการเดินทางไปพบกันในต่างประเทศของแกนนำพรรคการเมือง รวมทั้งเรื่องอุ๊งอิ๊งคิดถึงพ่อจนต้องเดินทางไปพบอย่างกระทันหันนั้น คือหลักฐานชัดเจนว่า พรรคเพื่อไทยกำลังเตรียมตัวเป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล แม้ว่าภาพภายนอกจะยืนยันว่าสนับสนุนพรรคก้าวไกลให้เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาลก็ตาม

เด็ก ๆ อย่างก้าวไกลนั้น แม้จะเก่งอย่างไร ห้าวแค่ไหน ก็ยังไม่เก๋าเกมเท่าคนแก่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

ถ้าเพื่อไทยพลิกเกมได้เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล แล้วมีพรรคพลังประชารัฐเข้าร่วม การเมืองไทยคงดูไม่จืด

และดูน่าสมเพชไม่ต่างสัตว์เวลากระสัน ที่จะผสมพันธุ์กันอย่างไรก็ได้

ยิ่งถ้ามีฉากทักษิณกลับมาแล้วไม่ต้องเข้าคุกเหมือนนักโทษทั่วไปด้วยแล้ว

บ้านเมืองไม่ลุกเป็นไฟอีกครั้งก็ให้มันรู้กันไป

ใครจะทำอะไร ก็ขอให้คิดถึงบ้านคิดถึงเมืองบ้าง อย่าให้ต้องบอบช้ำไปกว่านี้อีกเลย

ณรงค์ฤทธิ์ ศรีรัตโนภาส

๗ มิถุนายน ๒๕๖๖