ผมตั้งคำถามเอาไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนโน้นว่า  บริษัทอิศราไทยเพรสฯ  ที่มูลนิธิอิศรา อมันตกุล ตั้งขึ้นมานั้น  เพื่อจะดำเนินกิจการอะไร ทำสำนักพิมพ์หรือ ทำกิจการหนังสือพิมพ์หรือ      หรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับการพิมพ์    ?

และข้อสงสัยอื่น ๆ ก็ยังคงอยู่  เป็นต้นว่า  ทำไมต้องมาตั้งบริษัท  จะทำมาหากินอะไรกันหรือเปล่า ก็ได้คำตอบว่า เขาตั้งบริษัท  แบบไม่แสวงหากำไร    ?

ไม่แสวงหากำไร แล้วตั้งขึ้นมาทำไม    ?

เพื่อประกอบการกุศล เพื่อสาธารณประโยชน์

การเป็นมูลนิธิยังไม่พอกับการทำสาธารณประโยชน์อีกหรือ  ไม่เพียงพอที่จะทำให้กับสังคมอีกหรือ

แล้วผมก็ไปเจอหนังสือฉบับหนึ่งของบริษัทอิศราไทยเพรส ฯ  เป็นหนังสือเชิญชวนบุคคลเข้ารับการอบรมหลักสูตรพัฒนาความรู้การผลิตรายการสำหรับกิจกรรมกระจายเสียง และกิจกรรมโทร ทัศน์  โดยบริษัทอิศราไทยเพรสฯ  และกองทุนพัฒนาสื่อ  ร่วมกับชมรม หรือสมาคมที่เกี่ยวข้องกับสื่อ ร่วมกันจัด

เรื่องก็คงจะเป็น  มูลนิธิอิศราฯ  นั้นได้เงินจาก  สสส .  ซึ่งมีความสามารถให้รัฐบาลเจียดภาษีบาป  (ภาษีเหล้า บุหรี่) ส่วนหนึ่งมาให้  เมื่อมูลนิธิอิศราฯ อู้ฟู่ขึ้นมา ก็เอื้อเฟื้อไปยังสมาคมต่าง ๆ  ชมรมต่าง ๆ  ที่อยากจะพัฒนาสื่อ  ไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาหลักสูตร   จัดประชุม    จัดสัมมนา   แล้วบริษัทอิศราไทยเพรสฯ  บริษัทที่ไม่แสวงหากำไรนี่แหละครับ  มาร่วม   มาดำเนินการจัดการให้

คล้าย ๆ กับรัฐบาล กระทรวง ทบวงกรม  มีงบโฆษณา ที่จะโฆษณาประชาสัมพันธ์  แล้วก็จัดสรรงบนั้นให้หนังสือพิมพ์ฉบับนั้นฉบับนี้  อย่างที่พวกเราวิพากษ์วิจารณ์กันนี่แหละครับ

ยกตัวอย่างอีกสักตัวอย่างก็ได้  วัดแห่งหนึ่ง  มีประชาชนศรัทธามาก  อาจจะเพราะมีพระพุทธรูปสวยงาม ศักดิ์สิทธิ์  หรือมีพระเป็นหมอดู เป็นเกจิอาจารย์ชื่อดัง  ประชาชนเข้าวัดมากมาย ในแต่ละวัน แต่ละสัปดาห์ แต่ละเดือน แต่ละปี  ทำให้วัดมีรายได้มาก ไวยาวัจกร ซึ่งไม่แสวงหากำไรก็ได้ความคิดว่าปีนี้จะต้องเปลี่ยนหลังคาโบสถ์ซึ่งสีซีดจางแล้ว ให้เป็นกระเบื้องสีเขียวเย็นตา  ปีต่อไปก็ต้องสร้างกำแพงรอบวัด กุฏิหลังไหนทรุดโทรมก็ต้องรื้อสร้างใหม่  ถนนเชื่อมต่อแต่ละกุฏิก็ต้องปูกระเบื้อง  อ้าว  ผ่านไปหลายปีแล้ว     ถึงคราวต้องเปลี่ยนหลังคาโบสถ์ให้เป็นสีทองอร่ามดีกว่า

ไวยาวัจกร ล้วนไม่แสวงหากำไรทั้งสิ้นละครับ

บริษัทในตลาดหลักทรัพย์  มีข้อบังคับ   มีกฎหมาย  มี ก.ล.ต.  กำกับ  มันยังทำมาหากินกันได้  และก็มีหลายแห่งที่รอดจากการตรวจสอบไปได้

ใช่  ผมเป็นนักข่าวชราแล้ว  แต่ก็ไม่เลอะเลือน  และยังคงไว้ซึ่งวัตรปฏิบัติอันดีงาม  ในความเป็นนักข่าว นักหนังสือพิมพ์โดยตลอด ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียในเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว
ไม่เคยเช่าอพาร์ตเม้นท์ให้สตรีที่มิใช่ภริยาอยู่   !

ผมเขียนเรื่องนี้ด้วยความห่วงใยในเกียรติยศชื่อเสียงของ อิศรา  อมันตกุล  ผู้ซึ่งเป็นปูชนียบุคคลของวงการสื่อ  ซึ่งผมและคนหนังสือพิมพ์อีกมากมายพยายามจะเดินตาม

สำเริง  คำพะอุ