กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในยามค่ำคืน รอบกองไฟ ผู้อาวุโสชาวอินเดียนแดงเผ่าเชอโรกีคนหนึ่ง เล่าเรื่องสอนหลานชายเกี่ยวกับเรื่องราวของชีวิต ว่า:

                  "หลานรัก... ในใจของคนเราทุกคนนั้น มีการต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา เป็นการต่อสู้ระหว่าง หมาป่าสองตัว ที่อยู่ในตัวเรา"

                  หมาป่าตัวที่หนึ่ง ชื่อ “ ดำ” คือความโกรธ, ความอิจฉา, ความโลภ,ความเกลียดชัง, ความเศร้าโศกเสียใจ,  ความหยิ่งยโส, การสงสารตัวเอง, ความรู้สึกผิด, ความขุ่นเคือง, ความต่ำต้อย, การโกหก, และความทะนงตัวที่ผิดๆ

                 หมาป่าตัวที่ สอง  ชื่อ “ ขาว” คือความรัก, ความเมตตากรุณา, ความร่าเริง, ความสงบสุข, ความหวัง, ความถ่อมตัว, ความเห็นอกเห็นใจ, ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่, ความจริง, และความศรัทธา

                 หลานชายนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามปู่ด้วยความสงสัยว่า

                 "แล้วหมาป่าตัวไหนครับ .. ที่จะเป็นฝ่ายชนะในการต่อสู้ ?"

                 ปู่ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วตอบสั้นๆ ว่า: “ตัวที่ชนะก็คือตัวที่เจ้าเลือกเลี้ยง 'ให้อาหาร' นั่นแหละ”

                 ปู่อธิบายต่อไปว่า “ จิตใจของคนเรามีทั้งด้านมืดและสว่าง มีทางเลือกในการดำรงชีวิตได้สองทาง คือทางดีและทางร้าย เหมือนกับการเลือกให้อาหารหมาป่า ที่ชื่อ “ดำ”  คือความโกรธแค้น, ความอิจฉาริษยา, ความเศร้าโศก, ความเสียใจ, ความโลภ, ความหยิ่งยโส, หรือ หมาป่าที่ชื่อ “ขาว” คือความร่าเริง, ความสงบสุข, ความรัก, ความหวัง, ความถ่อมตัว, ความเมตตา, ความกรุณา”

                  ปู่ ไม่ได้บอกว่าหมาป่าตัวร้ายจะหายไปอย่างไร หรือหมาป่าตัวดีจะชนะอย่างไร แต่ปู่บอกว่า "พลัง" ของหมาป่านั้นขึ้นอยู่กับตัวเราเองว่าจะให้อาหารแก่หมาป่าตัวไหน

                  เราเลือกได้ว่าจะตอบโต้สถานการณ์ต่างๆ ด้วยความโกรธ (ให้อาหารหมาป่าดำ) หรือด้วยความดี  ความเข้าใจ ให้อภัย (ให้อาหารหมาป่าขาว)

                  การ "ให้อาหาร" เปรียบเสมือนการฝึกจิต หากเราจดจ่ออยู่กับสิ่งดีๆ การทำความดี สม่ำเสมอ จิตใจฝั่งกุศลก็จะแข็งแรงขึ้น แต่หากจดจ่ออยู่กับสิ่งชั่วร้าย คิดโลภ โกรธ หลง การทำความผิด จิตใจก็จะขุ่นมัว 

                  เราต้องดูแลหมาป่าทั้งสองตัวที่เลี้ยงไว้อยู่ในใจของเราให้ดี เพราะหากเราละเลยตัวที่ดุร้าย มันจะคอยดักซุ่มโจมตี แต่หากเรารู้เท่าทันและควบคุมมันได้ พลังของมันจะกลายเป็นความเด็ดขาดและความกล้าหาญเมื่อจำเป็น

                  นิทานนี้ สอดคล้องกับ บุญกิริยาวัตถุ  ข้อ 3 ภาวนามัย โดยอธิบายว่าการบริหารจัดการจิตใจตนเอง นั้น คล้ายกับการให้อาหารหมาป่า ถ้าเลือกทำความดี โดยให้อาหารหมาป่าสีขาว ด้วยความเมตตากรุณา ก็จะได้รับผลดี ได้ความรัก ความหวัง ความสงบ ถ้าเลือกทำความชั่วโดยให้อาหารหมาป่าสีดำ ด้วยความโลภ โกรธ หลง  ก็จะได้รับผลในทางไม่ดี 

                   เรียบเรียงจากนิทาน เรื่อง หมาป่าสองตัว (The Two Wolves) ของชาวอินเดียนแดงเผ่าเชอโรกี ในประเทศสหรัฐอเมริกา 

อาทร จันทวิมล