กาลครั้งหนึ่ง  ที่ประเทศเปอร์เซีย   มีคนหูหนวกคนหนึ่ง ได้ข่าวว่าเพื่อนสนิทของเขาล้มป่วยหนัก แม้ว่าเขาจะเป็นคนหูหนวกที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่คิดว่าตามมารยาทแล้ว เขาควรจะไปเยี่ยมเพื่อนที่บ้านเพื่อแสดงความห่วงใย

                 เขากังวลว่า “ฉันเป็นคนหูหนวก ถ้าเขาพูดอะไรมา  ฉันคงไม่ได้ยิน แล้วจะคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไร?” 

                 แต่แล้วคนหูหนวก ก็คิดแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมาได้  โดยตัดสินใจว่าเขาจะ "คาดเดา" คำตอบล่วงหน้า โดยประเมินจากบทสนทนาปกติที่คนเยี่ยมไข้คุยกัน

                 คนหูหนวกวางแผนในหัวไว้ดังนี้:

คำถาม:  “เป็นอย่างไรบ้าง?”... คำตอบที่คาดไว้: "ดีขึ้นแล้ว" หรือ "สบายดี"

                 เขาจะตอบว่า: "  ดีจริงๆ  ยินดีด้วยนะ"

คำถาม: “กินอะไรเป็นอาหารล่ะ?” คำตอบที่คาดไว้: “ข้าวต้ม” หรือ "อาหารอ่อนๆ"

                 เขาจะตอบว่า: "ดีมากเลย ของแบบนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายมาก กินเข้าไปเยอะๆ ทุกวันนะ"

คำถาม: “หมอพวกไหนมาดูแลล่ะ?”  คำตอบที่คาดไว้: “หมอชื่อ...”

เขาจะตอบว่า: "พวกนี้ฝีมือเยี่ยมจริงๆ! อีกไม่นานทุกอย่างจะเรียบร้อย"

เมื่อเตรียมการเสร็จ   ชายหูหนวกก็รีบเดินทางไปยังบ้านของเพื่อนด้วยความมั่นใจ

                 เมื่อไปถึงที่เตียงผู้ป่วย เพื่อนคนนั้นกำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรงและอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

ชายหูหนวกถาม: "รู้สึกอย่างไรบ้าง?"
เพื่อน (ตอบด้วยความหงุดหงิด): "ฉันป่วยหนักมาก กำลังจะตายอยู่แล้ว!"
ชายหูหนวก (ยิ้มแย้ม): "ดีจริงๆ    ยินดีด้วยนะ "

เพื่อนถึงกับอึ้งและโกรธจัด แต่ชายหูหนวกไม่รู้เรื่อง เขาถามต่อตามแผน

ชายหูหนวกถาม: "แล้วกินอะไรเป็นอาหารล่ะ?"
เพื่อนบ้าน (ตะคอก): "กินยาพิษน่ะสิ!"
ชายหูหนวก (พยักหน้า): "ดีมากเลย สิ่งนั้นมีประโยชน์ต่อร่างกายมาก กินเข้าไปเยอะๆ ทุกวันนะ"

เพื่อนโกรธจนตัวสั่น    แล้วชายหูหนวก พูดด้วยคำถามสุดท้าย

ชายหูหนวกถาม: "แล้วหมอคนไหนมาดูแลเพื่อนล่ะ?"
เพื่อนบ้าน (ตะโกน): "มัจจุราช และยมพบาล น่ะสิที่มาหาข้า!"
ชายหูหนวก (ยิ้ม): "พวกนี้ฝีมือเยี่ยมจริงๆ! อีกไม่นานทุกอย่างจะเรียบร้อย"

              ชายหูหนวกเดินออกจากบ้านมาด้วยความอิ่มเอมใจ คิดว่าตนเองได้ทำหน้าที่เพื่อนบ้านที่ดีและปลอบประโลมผู้ป่วยได้อย่างยอดเยี่ยม   ในขณะที่เพื่อนบ้านที่ป่วยแทบจะกระโดดลงจากเตียงคนไข้   มาทำร้ายเขาด้วยความแค้น

              การกระทำของชายหูหนวก เป็นความพยายามทำความดี  (เวยยาวัจจมัย)ตามหลักบุญกิริยาวัตถุ ในพุทธศาสนา  แต่เพราะ ความประมาทไม่รอบคอบ ทำให้เกิดผลในทางกลับกัน

              นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  “การทำความดี หรือประสงค์ดีอย่างไม่รอบคอบ  หรือคิดเอาเอง   หรือ คิดแต่งเรื่องขึ้นเอง    อาจจะเป็นการทำร้าย     ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดหรือโกรธแค้นได้”  

              เรียบเรียงจากนิทานโบราณของเปอร์เซียโบราณหลายร้อยปี   เรื่อง  เมื่อชายหูหนวกไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วย The Deaf Man Visiting a Sick Neighbor  โดย รูมิ Rumi