"...เพราะฉะนั้นการอยู่ในโลก ก็จำเป็นอย่างยิ่ง ที่ต้องเลี้ยงชีวิตด้วยข้าวปลาอาหารต่างๆ นานา เขาก็พากันมีครอบมีครัวมีบ้านมีเรือน มีสร้างข้าวของเงินทองสะสมไว้

แล้วเมื่อถึงที่สุดแห่งชีวิต คือ ความตาย อันนี้ไม่ค่อยมีใครคิดถึง มีแต่จะคิดหาเงินหาทอง เอามากองไว้ในบ้านในเรือนในธนาคารต่างๆ นานา อันนี้แล้วก็ทำให้ใจนั้นห่วงอาลัยในชีวิต ตายไปก็ไม่รู้ใครจะเก็บครอง คิดไปอย่างนั้นอย่างนี้ นี่เรียกว่า ภารา หเว ปญฺจกฺขนฺธา ภาระอันนี้

ภาระอันนี้แหละเป็นสิ่งที่ว่า น้อมนำใจของเราให้เศร้าหมองขุ่นมัว เพราะฉะนั้นเราเป็นผู้ที่ใคร่ปฏิบัตินับถือครูบาอาจารย์ที่ท่านประพฤติปฏิบัติธรรมอันนี้ก็พึงสังวรณ์ และก็มีพระพุทธศาสนา มีครูบาอาจารย์ที่ได้แนะนำพร่ำสอน ให้เจริญสมาธิ ปัญญาเพื่อจะกำจัดมลทิน ของหัวใจให้คลายออกไปนี้ เป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของมนุษย์เรา

เพราะทุกๆ คนนั้นก็ย่อมรู้ทุกๆ คนว่า เงินทองข้าวของนั้นเอาไปไม่ได้เลย แต่ก็ยังมีความห่วง ความอาลัย แล้วเราก็ไม่ค่อยได้เข้ามาประพฤติปฏิบัติธรรมะ อันนี้แหละเป็นเหตุบั่นทอนชีวิตของเรา..."

โอวาทธรรม หลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ริ้วห่อทอง - 003