สมาคมวิศวกรโครงสร้างฯ เปิด 4 ข้อสันนิษฐาน เครนลอนเชอร์ถล่มทับรถไฟสีคิ้ว ชี้ฐานรองรับ 30 ตันหลุดขณะเลื่อนตัว สะท้อนบทเรียนความปลอดภัยซ้ำซาก

จากเหตุการณ์อุบัติเหตุเครนลอนเชอร์ (Launching crane) ในโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าความเร็วสูงตกลงมาทับรถไฟบริเวณ อ.สีคิ้ว จนส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก ล่าสุด ศ.ดร.อมร พิมานมาศ นายกสมาคมวิศวกรโครงสร้างแห่งประเทศไทย และศาสตราจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ออกมาอธิบายเชิงวิศวกรรมถึงสาเหตุเบื้องต้นที่อาจเกิดขึ้น

โดย ศ.ดร.อมร ระบุว่า อุปกรณ์ที่ร่วงลงมาไม่ใช่โครงเหล็กถักทั้งหมด แต่เป็น ‘ฐานรองรับ’ (Support) ที่วางอยู่ใต้โครงเหล็กเลื่อนตัว (Launching truss) ซึ่งมีน้ำหนักมหาศาลถึง 20-30 ตันต่อตัว โดยอุปกรณ์นี้ทำหน้าที่รองรับแรงขณะที่เครนกำลังก่อสร้างสะพานไปข้างหน้าทีละช่วง

จากการวิเคราะห์เบื้องต้น ได้มีการวางประเด็นที่ต้องเร่งตรวจสอบไว้ 4 ข้อ ดังนี้ 1.จังหวะเคลื่อนย้าย: อุบัติเหตุน่าจะเกิดขึ้นขณะกำลังเคลื่อนเครนไปข้างหน้า หรือกำลังย้ายฐานรองรับตัวกลางไปยังเสาต้นถัดไปหลังจากสร้างสะพานช่วงก่อนหน้าเสร็จสิ้น 2.แรงกระแทกมหาศาล: ฐานรองรับน้ำหนัก 20-30 ตันตกลงมากระแทกรถไฟที่วิ่งผ่านมาพอดี เป็นเหตุให้รถไฟคว่ำและเกิดความสูญเสียรุนแรง 3.โครงสร้างหักพาด: ผลจากแรงกระแทกทำให้โครงเหล็กเลื่อนเกิดการหักและพาดอยู่บนโครงสร้างสะพานเดิม และ 4.จุดยึดบกพร่อง: ต้องตรวจสอบการยึดฐานรองรับกับคานขวางสะพานว่ามีความแข็งแรงเพียงพอหรือไม่ หรือมีปัญหาในขั้นตอนการติดตั้งจนทำให้ร่วงลงมา

ศ.ดร.อมร ยังย้ำเตือนว่า เหตุการณ์ในลักษณะนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วถึง 2 ครั้งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ได้แก่ เหตุการณ์ที่ ลาดกระบัง-อ่อนนุช (ก.ค. 2566) และ ถนนพระราม 2 (พ.ย. 2567) ซึ่งทั้งสองเหตุการณ์มีความสูญเสียเช่นกัน อุบัติเหตุที่สีคิ้วในครั้งนี้จึงเป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจนถึงจุดบกพร่องในมาตรการความปลอดภัยของการก่อสร้างขนาดใหญ่เหนือพื้นที่สาธารณะที่ต้องมีการตรวจสอบอย่างเข้มงวดมากกว่าที่เป็นอยู่

/////////////-026