คอลัมน์ : เลียบวิภาวดี

หูดับ

คงระบุได้ชัดชัดว่า น้ำท่วมกทม.ครั้งใหญ่ในวันนี้ โหดร้ายกว่าน้ำท่วมใหญ่ปี 2554 ถึงหลายเท่า โดยเกิดจาก “ฝนมหาภัย” ที่ “ตกแช่” อย่างยาวนานและดุฉกรรจ์ตั้งแต่วันที่ 24 จนถึง 27 กันยายนที่ผ่านมา

นอกจากเกิด “น้ำท่วม” กระจุยกระจายไปเกือบ 50 เขตของกทม.จนทำให้ “ชาวบางกอกเกี้ยนที่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในป่าคอนกรีตอันกว้างใหญ่”ต้องกลายเป็น “ลูกพญานาค” อย่างฉับพลัน “ต้องแหวกว่ายในวารีของนครใต้บาดาลอย่างทนทุกข์ทรมาน” แล้ว

ชาวบางกอกเกี้ยนจำนวนไม่น้อย ยังถูก “โรคหูดับ” ระบาดใส่จนช็อกตาตั้งอีกต่างหาก

โดยมีกูรูบางท่านออกมาระบุว่า ผู้แพร่เชื้อไวรัสโรคหูดับใส่ชาวบางกอกเกี้ยน“ผ่านจอตู้” อย่างสุดกระหน่ำนั้นประกอบไปด้วย กลุ่มคนเหล่านี้ ได้แก่

“นักการเมืองบางราย” ที่ “มือไม่พายเอาแต่พูด” ออกมา “สวดกงเต๊ก”ใส่ผู้มีหน้าที่แก้ปัญหาภัยพิบัติครั้งนี้ด้วยชิวหาดุดันทุกวันว่า “ผู้บริหารกทม.มือไม่ถึง” และ “รัฐบาลมือสมัครเล่น” สอดแทรกด้วยการ “โม้สุดมัน” ทำนองว่า“พรรคตูข้าหากเป็นรัฐบาลจะแก้ปัญหาได้สุดเจ๋ง”

“นักวิชาการผู้รู้ทุกเรื่อง” ออกมายิงคำถามใส่ผู้แก้ปัญหาอุทกภัยอย่างถี่ยิบ “ทำไมไม่ทำอย่างนี้? และทำไมไม่แก้ไขอย่างนั้น?” และ “อย่าลืมชดเชยประชาชนอย่างเต็มตาชั่ง ทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ที่จมน้ำ รัฐบาลต้องจ่ายให้ทั้งสิ้น?”

“นักวิชาเกินที่เก่งกว่าใครในโลก” ต่างออกมาเสนอแนะและโวยวายด้วยเสียงดัง ที่ทำกันอยู่ในการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมครั้งนี้ “หลงทางกันทั้งโขยง?”

“คนหิวแสง” ออกมาว๊ากตุ๊กแฉ่งเสียงดัง “สูเจ้าต่างทำงานแบบเกาไม่ถูกที่คันอย่างน่ารำคาญ”

“นักโวยวายมืออาชีพ” มีทั้งชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบและคนนอกพื้นที่เข้ามาช่วยโวยวายและต่างฟูมฟายเกินจริงกับความเดือดร้อนที่ต้องพบ

“สื่อที่ขยันขยายข่าวฟูมฟาย” มักนำไมค์จ่อปากชาวบ้าน พร้อมกับ “คำถามชี้นำ” ให้ชาวบ้านฟูมฟายจนปัญหาเล็กขยายเป็นปัญหาใหญ่ รวมถึง “อินฟลูฯ” ที่ “ขายความมัน สร้างข้อถกเถียงที่จบยากอย่างเมามัน”

สำหรับชาวบางกอกเกี้ยน ที่เห็นต่างจากการสร้างกระแสของบุคคลผู้สร้าง “ไวรัสหูดับ” ดังกล่าว อาจมีหลายคนตั้งคำถามกับตัวเองอย่างเงียบๆ ว่า

ระหว่าง “ภัยพิบัติที่ดุฉกรรจ์” กับ “ภัยพิบัติจากชิวหาจักรเย็บผ้าจากโรงงานผลิตเสื้อโหล” อันไหนแก้ยากกว่ากัน?

“ภัยน้ำท่วมนั้น วันหนึ่งก็ต้องจบสิ้นยังไงๆ น้ำก็ต้องจากไป แต่ภัยจากชิวหาจักรเย็บผ้า จะอยู่ในป่าคอนกรีตที่ชื่อบางกอกเกี้ยนนี้ตลอดไปครั้งใดที่เกิดข่าวใหญ่ ข่าวดัง และข่าวปัง”

“ชิวหาจักรเย็บผ้า ก็จะออกมาส่งเสียงดังแพร่ไวรัสหูดับจร้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม