เส้นใต้บรรทัด : วิวาทะ ‘ยิงโจรในบ้าน’ !!

เขาเดือดร้อนด้วย ตรงนี้ทําให้ถูกใจคนทั้งหมดไม่ได้ แต่ต้องทำให้เกิดความปลอดภัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เคราะห์ร้ายกลายเป็นคนบริสุทธิ์ เป็นคนสุจริต คนทั่วไป แล้วก็เป็นเด็ก แบบนี้เราก็ต้องเลือกเอาว่าจะยังไง ก็เอาไว้เป็นของโชว์ เอากระสุนทิ้งไปเอาแม็กออกไป แยกห่างออกมา แล้วเอาไปทํากล่องครอบ” จนเกิดการโต้แย้งเรื่อง “ยิงโจรในบ้านก็ผิด” ขึ้นมา 1) พัฒนสิน สว่างเมฆ เจ้าของเพจ คดีโลก คดีธรรม โพสต์ข้อความถึงเรื่องดังกล่าวว่า “บ้านเป็นสถานที่ปลอดภัย #ยิงโจรในบ้านได้” ความว่า เจ้าของบ้านหรือผู้ที่อยู่ในบ้าน ไม่ควรถูกบังคับให้ต้องหนี ถ้ามีภยันตรายเข้ามาในบ้านหรือบริเวณบ้าน #เจ้าบ้านหรือผู้ที่อาศัยสิทธิของเจ้าของบ้านควรป้องกันภัยดังกล่าวได้ ถ้ามีภยันตรายเข้ามาในบ้านหรือบริเวณบ้านไม่ต้องหนี แต่ใช้สิทธิป้องกันได้ เพียงแต่ มีเงื่อนไขว่า ต้องป้องกันพอสมควรแก่เหตุก็พอ อย่าไปซ้ำถ้าภัยหมดสิ้นลงไปแล้ว สุจริตชน กอดฎีกานี้ไว้เลยนะครับ ถ้ามีโจรหรือภัยเข้ามาในบ้านหรือบริเวณบ้าน อย่าหนีและอย่าให้ภัยนั้นทำลายเราหรือคนในครอบครัวเดินขึ้นศาลยังมีโอกาสรอดได้ หรือจำคุกน้อย แต่ถ้าถูกหามขึ้นเมรุ หมดโอกาสนะครับ” 2) ทั้งนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7940/2551 ระบุว่า บ้านและบริเวณบ้านของจำเลยถือว่าเป็นเคหสถานที่ประชาชนทั่วไปย่อมเห็นว่าเป็นที่ปลอดภัย ไม่ควรถูกบุคคลอื่นรุกล้ำเข้ามากระทำการอันไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่จำเป็นต้องหลบหนี และมีสิทธิที่จะป้องกันสิทธิของตน เพราะจำเลยเป็นผู้สุจริต หาต้องถูกบังคับให้ไปเสียจากเคหสถานของจำเลย ซึ่งมีสิทธิที่จะอยู่อาศัยและเคลื่อนไหวโดยอิสระ หากจำเลยจำต้องหนีแล้ว เสรีภาพของจำเลยก็จะถูกกระทบกระเทือน 3) นักข่าวเจอนายกฯ อนุทิน จึงสอบถามว่า มีกระแสการถกเถียงเรื่อง “ยิงโจรในบ้าน” หนักมากและบางส่วนกล่าวว่า นายกฯ ไม่รู้กฎหมาย ให้ข้อมูลผิด นายอนุทินจึงอธิบายเพิ่มเติมว่า “ไม่มีการเข้าใจผิดหรอกครับ หลักที่สำคัญคือ พยายามที่จะให้ทุกคนคิดว่า อาวุธปืนไม่มีประโยชน์ต่อใคร หากถูกใช้เมื่อไร ไม่ว่าจะเหตุสุดวิสัย หรือควรแก่เหตุก็แล้วแต่ ต้องไปพิสูจน์ในศาล ไม่ใช่พิสูจน์ด้วยตัวเอง หรือไม่ได้พิสูจน์โดยตำรวจ หากมีเหตุเช่นนี้เกิดขึ้นยิงคนที่มาประสงค์ร้าย ก็ต้องถูกตั้งข้อหาก่อน และต้องไปพิสูจน์ตัวเองในศาล 4) พล.ต.ท.ไตรรงค์ ผิวพรรณ รองจเรตำรวจแห่งชาติ ในฐานะโฆษก ตร. ให้ความเห็นข้อกฎหมาย ผ่านเพจเฟซบุ๊ก ไตรรงค์ ผิวพรรณ หลังในสังคมมีข้อถกเถียงกันว่า “กรณีผู้บุกรุกเข้าบ้าน เจ้าของบ้านมีสิทธิป้องกันตัวแค่ไหน?” ใจความระบุว่า ช่วงนี้มีการพูดถึงกรณีผู้บุกรุกเข้าไปในบ้านพักแล้วเจ้าของบ้านใช้อาวุธปืนจนผู้บุกรุกเสียชีวิต และมีการพูดถึงข้อกฎหมายกันค่อนข้างมาก ในฐานะตำรวจ ผมจึงอยากนำหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องมาเล่าสู่กันฟัง เพื่อให้เข้าใจตรงกัน หลักทั่วไป คือ เมื่อมีบุคคลถูกยิงจนถึงแก่ความตาย ถือว่ามีเหตุอันเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาที่เจ้าหน้าที่ตำรวจต้องดำเนินการสืบสวนสอบสวน ตรวจสอบข้อเท็จจริง และรวบรวมพยานหลักฐานว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนผู้ใช้อาวุธจะมีความผิดหรือไม่ และมีสถานะทางคดีอย่างไร พนักงานสอบสวนจะต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานที่ปรากฏ และเมื่อการสอบสวนเสร็จสิ้น ก็จะดำเนินการตามกระบวนการของกฎหมาย รวมถึงการทำความเห็นทางคดีเสนอพนักงานอัยการเพื่อพิจารณาต่อไป แต่ในขณะเดียวกัน กฎหมายก็รับรองสิทธิของประชาชนในการป้องกันตนเองและผู้อื่นอย่างชัดเจน ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 กำหนดหลักเรื่อง การป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย หากมีภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย เป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง และการกระทำเพื่อป้องกันนั้นพอสมควรแก่เหตุ ผู้กระทำไม่มีความผิด เพราะฉะนั้น จึงไม่มีหลักง่าย ๆ ว่า “คนร้ายเข้าบ้าน ยิงได้ทุกกรณี” และในทางกลับกัน ก็ไม่มีหลักว่า “ยิงผู้บุกรุกในบ้านแล้ว เจ้าของบ้านต้องผิดทุกกรณี” หัวใจสำคัญอยู่ที่ พฤติการณ์ขณะเกิดเหตุ เช่น ผู้บุกรุกเข้ามาในบ้านเวลากลางคืน เข้ามาใกล้ตัว ไม่ยอมหยุดเมื่อถูกทักถาม หรือมีพฤติการณ์ที่ทำให้เจ้าของบ้านเชื่อโดยมีเหตุผลว่ากำลังจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย หรือทรัพย์สิน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นข้อเท็จจริงสำคัญในการพิจารณาว่า การตอบโต้นั้นเป็นการป้องกันโดยชอบและพอสมควรแก่เหตุหรือไม่ ในทางกลับกัน หากภยันตรายนั้นสิ้นสุดลงแล้ว และยังมีการติดตามไปใช้กำลังหรือใช้อาวุธ การพิจารณาทางกฎหมายก็อาจแตกต่างออกไปตามพฤติการณ์ อีกเรื่องหนึ่งที่อยากทำความเข้าใจกัน คือ การที่ตำรวจต้องสอบสวน ไม่ได้หมายความว่า ตำรวจสรุปว่าผู้ป้องกันตัวเป็นคนผิด เมื่อมีคนเสียชีวิต ตำรวจมีหน้าที่ตรวจสถานที่เกิดเหตุ ตรวจอาวุธและบาดแผล ตรวจพิสูจน์ทางนิติวิทยาศาสตร์ ตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด สอบปากคำพยานและผู้เกี่ยวข้อง ตลอดจนรวบรวมพฤติการณ์ทั้งหมด เพื่อให้ทราบว่าในช่วงเวลาที่ตัดสินใจใช้อาวุธนั้นเกิดอะไรขึ้น จากนั้นกระบวนการยุติธรรมจะพิจารณาตามข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานในแต่ละขั้นตอน ตั้งแต่พนักงานสอบสวน พนักงานอัยการ และหากคดีเข้าสู่การพิจารณาของศาล ก็เป็นอำนาจของศาลที่จะวินิจฉัยต่อไป สรุป : คำพูดที่ “น่าเชื่อถือ” และ “แม่นยำ”ทั้งในหลักการและข้อกฎหมาย จะเป็น “เครดิต” คือ “ความน่าเชื่อถือ น่าศรัทธาของผู้พูด” หากข้อมูลยังไม่พร้อม ให้พูดในหลักกว้างๆ อย่าฟันธงหรือชี้ชัด เพราะมีคนจ้องจะฟันคุณให้ยับ ในฐานะ “ไอ้โง่” อยู่เสมอ !!