เป็นความน่ารังเกียจอย่างที่สุด กับการที่นักการเมืองอ้างว่าตัวเองมาจากการเลือกตั้ง แต่กลับใช้คะแนนเสียงเป็นเครื่องป้องกันตัวเองให้รอดพ้นจากความผิดจากข้อกฎหมายที่ตัวเองได้ก่อขึ้น

คนในสังคมไทยเคยเห็นมาแล้วว่านักการเมืองบางคนชนะการเลือกตั้ง แต่ถึงแม้คนจำนวนมากจะรู้ดีว่าเป็นการเลือกตั้งที่ไม่สุจริต แต่เมื่อไม่สามารถดำเนินคดีขั้นเด็ดขาดกับนักการเมืองทุจริตได้ ก็จึงจำเป็นต้องปล่อยให้นักการเมืองรายนั้นเข้าไปมีอำนาจรัฐ 

ครั้นเมื่อภายหลัง สาธารณชนจับได้ไล่ทันว่านักการเมืองผู้นั้นมีความผิด กลับปรากฏว่านักการเมืองปลุกระดมให้ประชาชนผู้ลงคะแนนให้ตนเองกลายเป็นโล่มนุษย์เพื่อป้องกันความผิดที่นักการเมืองได้ก่อขึ้น

ในยามนี้ สังคมไทยกำลังประสบกับปัญหานักการเมืองรายหนึ่งออกมาเรียกร้องให้ผู้ลงคะแนนช่วยกันเป็นโล่มนุษย์ให้กับนักการเมือง โดยสร้างเรื่องว่าประชาชนควรจะต้องช่วยกันรักษาระบอบประชาธิปไตย

นักการเมืองรายนั้นอ้างคำว่าประชาธิปไตย ทั้งๆ ที่ตนเองถูกสาธารณชนจับได้ว่าครอบครองหุ้นธุรกิจสื่อสารมวลชน 

ช่างเป็นเรื่องน่าละอายใจอย่างที่สุดที่นักการเมืองพยายามสร้างวาทกรรมเรื่องประชาธิปไตยเพื่อปกปิดความผิดที่ตนเองได้ก่อขึ้น

ข้ออ้างของนักการเมืองผู้กระทำผิดคือ ประเด็นความผิดที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่ความผิดของตนเอง ว่าแล้วก็เรียกร้องให้ประชาชนออกมาเป็นโล่ปกป้องตัวเอง

ข้ออ้างที่ว่าตนเองมีเสียงของประชาชนเป็นเครื่องสนับสนุนหลายล้านเสียง ไม่สามารถใช้เป็นข้ออ้างเพื่อทำให้ตัวเองรอดพ้นจากความผิดที่ได้ก่อขึ้น 

นักการเมืองที่ใช้ประชาชนเป็นโล่ป้องกันตัวเองให้พ้นจากความผิดคือทรราช ส่วนประชาชนที่ยอมเป็นโล่ให้ทรราช ก็คือผู้บ่อนทำลายแผ่นดิน