ระยะนี้คนในสังคมไทยจะได้ยินข่าวการเสียชีวิตของอดีตนักการเมือง และนักการเมืองเป็นระยะๆ

ทุกครั้งเมื่อคนในสังคมไทยได้ข่าวว่าผู้ที่อยู่ในแวดวงนักการเมืองเสียชีวิต หรือพูดภาษาง่ายๆ คือตายไป ก็จะมีความเห็นออกมาจากสังคมไทยสองชนิดคือ ชนิดที่หนึ่งคือ เสียดายคนคนนี้จังเลย เขาไม่น่าจากโลกนี้ไปเร็ว ถ้าเขาอยู่ต่อ เขายังสามารถช่วยสร้างประโยชน์ให้กับแผ่นดินได้อีก

ส่วนความเห็นอีกชนิดหนึ่งซึ่งตรงข้ามกับความเห็นแรกคือ ดีแล้วที่ตายไปเสียได้ (แต่บางคนไม่ได้พูดแค่คำว่าตายธรรมดา แต่มีสร้อยเสริมบทอย่างเช่น ตายโหงตายห่า ไปเสียก็ดี) อยู่ไปก็รกแผ่นดิน เพราะทำความเดือดร้อนให้กับประเทศชาติ และประชาชนโดยไม่รู้จักหยุดจักหย่อน ตายไปเสียได้แผ่นดินไทยจะได้สูงขึ้น

มีคำถามว่าเหตุใด คนในสังคมไทยจึงมีเสียงสรรเสริญ และมีเสียงก่นด่า ถากถาง ถ่มถุย เมื่อได้รับข่าวนักการเมือง หรืออดีตนักการเมืองล้มหายตายจากไป

คำตอบเหล่านี้ ผู้ที่สามารถตอบได้ชัดเจนที่สุดก็คือ ตัวของนักการเมืองที่ล้มหายตายจากไปนั่นเอง เพราะเขาต้องรู้ดีว่า ก่อนที่พวกเขาจะตายไปนั้น พวกเขาได้สร้างสรรค์ประโยชน์ที่แท้จริงให้กับ
ประเทศ หรือดีแต่สร้างความทุกข์ ความเดือดร้อน ความแตกแยก ความโกลาหลให้กับแผ่นดินไทย

นักการเมืองและอดีตนักการเมืองจำนวนไม่น้อยบนแผ่นดินไทย ถูกก่นด่าอย่างสาดเสียเทเสียว่า เป็นพวกที่ดีแต่สร้างความวิบัติล่มจมให้กับประเทศชาติ

แต่ขณะเดียวกัน ก็ยังพอจะมีนักการเมือง และอดีตนักการเมืองบางคนที่ประชาชนให้การยกย่องสรรเสริญอยู่ในบ้านในเมืองนี้อยู่ด้วย แต่เมื่อเทียบสัดส่วนระหว่างนักการเมืองที่ประชาชนยกย่องสรรเสริญ กับนักการเมืองจำพวกที่ประชาชนก่นด่าถ่มถุยแล้ว สาธารณชนไทยสามารถตอบตัวเองได้เป็นอย่างดีว่ามีชนิดใดมากกว่ากัน

เรื่องความตายของมนุษย์และของสัตว์ถือเป็นเรื่องปกติสามัญ เพราะทุกคน และทุกชีวิตเกิดมาแล้วก็ต้องตาย แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าเมื่อตายไปแล้ว จะฝากความทรงจำชนิดใดไว้บนแผ่นดิน

คุณลองถามตัวคุณเองอีกครั้งนะครับว่า เวลาคุณได้ข่าวนักการเมือง หรืออดีตนักการเมืองไทยล้มตาย ความรู้สึกแรกที่เกิดกับมโนสำนึกของคุณคืออะไรระหว่างเสียดายคนคนนี้จัง กับ แหม! มันน่าจะตายไปตั้งนานแล้ว