คำว่า “บ้านใหญ่” ในความหมายที่คนไทยส่วนใหญ่เข้าใจมาช้านาน ย่อมหมายถึง “บ้านเมียหลวง” หรือ “บ้านเมียแต่ง” ในขณะที่ “บ้านเมียน้อย” และ “บ้านเมียเก็บ” ทั้งหลาย จะถูกเรียกเป็น “บ้านเล็ก”แบบเหมารวม

แต่วันนี้ คำว่า “บ้านใหญ่” ได้ขยายความไปในทางการเมือง โดยหมายถึง “ขาใหญ่” หรือ “ผู้ทรงอิทธิพล” ในเขตพื้นที่ของการเลือกตั้ง

ไม่ว่าเลือกตั้งระดับชาติคือเลือกสส.หรือเลือกตั้งระดับท้องถิ่น เช่น เลือกนายกอบจ. เลือกนายกเทศมนตรี เลือกกำนันและผู้ใหญ่บ้าน เป็นต้น ผู้ทรงอิทธิพลในพื้นที่ หรือที่คอการเมืองต่างเรียกเป็น จอมอิทธิพลนั้น ล้วนถูกเรียกเป็น “ขาใหญ่” ทั้งสิ้น

การเลือกตั้งระดับประเทศ ผู้ที่สอบได้สส.ส่วนหนึ่งมาจากประชาชนนิยมชมชอบในนโยบายของพรรคการเมือง จึงทำให้พรรคอนาคตใหม่ได้แจ้งเกิด พรรคเพื่อไทยยังได้สส.จากภาคเหนือและภาคอีสานมากมาย และพรรคปชป.สูญพันธุ์ในกทม.

ผู้สอบได้สส.ส่วนหนึ่งก็มาจากบารมีของ “บ้านใหญ่” ที่ให้การสนับสนุน

ส่วนการเลือกตั้งท้องถิ่นนั้น แทบจะ “ฟันธง”ได้ว่าบารมีของ “บ้านใหญ่” คือ “ปัจจัยหลัก” ที่ทำให้ผู้สมัครได้ชัยชนะ

ด้วยประการฉะนี้ ผลการเลือกตั้งนายกอบจ.ของวันที่ 20 ธันวาคม 2563 ที่ผ่านมา ผู้ได้เป็นนายก อบจ.ทั้ง 76 จังหวัด ส่วนใหญ่จึงเป็น “คนของบ้านใหญ่” ถึง 80%

ผู้สมัครอิสระและได้เป็นนายก ด้วยบารมีตนเองน่าจะมีไม่ถึง 17 ราย

เพราะ “บ้านใหญ่” มีอิทธิพลอย่างสูงยิ่งในการเลือกตั้งท้องถิ่น ผู้สมัครที่คณะก้าวหน้าสนับสนุน จึงกลายเป็น “คุณปิ๋ว” กันทั่วหน้า

แม้การเลือกตั้งท้องถิ่นนั้น “บ้านใหญ่” จะมีอิทธิพลสูงส่งอย่างไร ก็คงนำ “กฎเกณฑ์” นี้มาใช้กับ“การเลือกตั้งผู้ว่าฯกทม.” ไม่ได้

ในวันนี้ มีผู้กระหื่นกระหายอยากเป็นผู้ว่าฯกทม.เปิดตัวออกมาแล้วหลายราย “ทุกราย” ล้วนมี “บ้านใหญ่”สนับสนุนอยู่ข้างหลัง

กูรูทางการเมืองต่าง “ฟันธง” ว่า เด็กสร้างของบ้านใหญ่เหล่านั้น ล้วนมีโอกาสรับประทานแห้ว

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม