ขณะที่รอผลตัดสินสส. 44 คนของพรรคส้มในคดีลงชื่อเสนอแก้มาตรา 112 ว่าจะโดนศาลพิพากษาให้ประหารชีวิตด้วยกิโยตินทางการเมืองหรือไม่ แต่การจัดทำรัฐธรรมนูญใหม่จะดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น เพราะมันเป็นเจตจำนงเดียวกับการแก้มาตรา 112

เมื่อจัดตั้งรัฐบาลเสร็จ เรื่องสำคัญที่พรรคส้มและพรรคแดงเห็นว่าเป็นปัญหาสำคัญที่สุดต่อประเทศชาติ (ที่พวกเขาอยากครองอำนาจ) ชนิดคอขาดบาดตายและต้องรีบทำก็คือ “จัดทำรัฐธรรมนูญใหม่” ซึ่งมีความชอบธรรมแล้วจาก “มติของมหาชน”

เหตุเดียวที่พรรคส้มและพรรคแดงจะโดน “ด่า” ก็เรื่องสงครามในตะวันออกกลางถ้ายังไม่ยุติ และที่อื่นๆ ที่จะเกิด รวมถึงปัญหาหนักๆ สำหรับคนทั่วไปในประเทศ ถ้าสงครามในตะวันออกกลางยังดำเนินต่อไป มันจะสร้างปัญหาอย่างมหาศาลต่อหลายประเทศโดยเฉพาะเรื่องน้ำมันอันเป็น “ต้นทาง” การผลิตสินค้าแทบทุกชนิดและต่ออุตสาหกรรมทุกประเภท มันจะทำให้เกิด “ข้าวยากหมากแพง”

คำด่าก็จะเป็นทำนองว่า “มันใช่เวลาไหมที่จะแก้รัฐธรรมนูญ ในยามที่ผู้คนทั้งประเทศกำลังเดือดร้อน?”

คำถามและเสียงก่นด่าส่วนมากก็จะดังจากพวกปัญญาชนและคนที่สนใจเรื่องการเมืองในฝ่ายอนุรักษนิยม ส่วนเสียงด่าจากชาวบ้านนั้นจะแผ่วบางมาก เพราะต้องสาละวนกับการแก้ปัญหาการดำรงชีพรายวันของตน

ซ้ำพวกเขาส่วนมากก็ “กากบาท” ให้มีการจัดทำรัฐธรรมนูญใหม่ด้วย

ท่ามกลางปัญหาสารพันก็เป็นโอกาสให้พรรคส้มกับพรรคแดงได้จัดทำรัฐธรรมนูญใหม่ได้เช่นกัน! แต่จะบรรลุเป้าหมายตามเจตจำนงของพวกตนนั้นไม่ง่าย เพราะเสียงฝ่ายรัฐบาลมีมากกว่า การจะผ่านมติใดๆ ย่อมยากเป็นธรรมดาของการเมืองในระบบรัฐสภา

แม้พรรคแดงที่ร่วมเป็นรัฐบาลอยากจะทำรัฐธรรมนูญใหม่ ก็คงไม่กล้าหักด้ามพร้าด้วยเข่าจะเอาแต่ใจตนนัก

เรื่องจัดทำรัฐธรรมนูญใหม่ต้องใช้เวลาอีกนานมาก ไม่ต่ำกว่า 1 ปี หรืออาจลากยาวเกิน 2 ปีก็ได้

เหตุผลของพรรคส้มและพรรคแดงที่ต้องการจัดทำรัฐธรรมนูญใหม่ก็เพื่อจะ “ลิดรอนพระราชอำนาจ” ที่พวกเขา(แสร้งเห็นว่า)เป็นปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยและการพัฒนาประเทศ ทั้งปิดกั้น-กดทับความหวังความฝันของคนรุ่นใหม่ รวมถึงต้องจัดการองค์กรอิสระทั้งหลายตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน....ให้ “ยึดโยงกับประชาชน”

หมายความว่าให้ยึดโยงกับอำนาจของพวกเขาที่มาจากการเลือกตั้ง

นอกจากนี้ พวกเขายังต้องจัดการเรื่อง “จริยธรรมของนักการเมือง” ไม่ให้เป็นอุปสรรคแก่พวกเขาด้วย อีกเรื่องก็คือ “การนิรโทษกรรม”

มาตราต่างๆ ในรัฐธรรมนูญจะถูกปรับแก้เปลี่ยนแปลงให้เป็นประโยชน์แก่พวกเขาเป็นหลัก ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของประเทศชาติ จึงไม่ควรปล่อยให้เป็นอำนาจหน้าที่ของพวกนักการเมืองเท่านั้น แต่ต้องเป็นหน้าที่ของพลเมืองด้วย ที่จะต้องจับตาและแสดงความคิดเห็นต่อสาธารณะอย่างต่อเนื่อง ทุกมาตรา!

อย่าไว้ใจพวกนักการเมืองให้ “จัดการกันเอง” ไม่ว่าเรื่องอะไร เพราะพวกนักการเมืองนั้นต้องการอำนาจและผลประโยชน์เสมอ ไม่เช่นนั้นก็จะไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจและเงินมหาศาล กระทั่งกำจัดและทำลายกันเพื่อ “เป็นตัวแทนของประชาชน” หรอก

ในหมู่นักการเมืองนั้นมีทั้งคนตั้งใจทำเพื่อประโยชน์แก่ประเทศชาติ และมีทั้งตั้งใจทำเพื่อผลประโยชน์ของตนและพวกตน ในรัฐสภาจึงมีทั้งสุจริตชนและโจร ซึ่งประเภทหลังมีมากกว่าประเภทแรกมากนัก

โจรก็มีทั้งต้องการปล้นภาษีและต้องการปล้นพระราชอำนาจ รวมทั้งปล้นทุกอย่างที่พวกเขาคิดว่ากฎหมายจะเอาผิดไม่ได้

ใครที่รู้ตัวแล้วว่าเลือกโจรเข้ามาในรัฐสภา ก็ไม่น่าจะสนับสนุนโจรครองประเทศ โดยมี “รัฐธรรมนูญใหม่” เป็นใบอนุญาตและคุ้มครองพวกเขา

ถ้าประชาชนละเลย ไม่ส่งเสียงเห็นชอบในเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชน หรือเห็นต่างในเรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์ หรือส่งเสียงไม่ดังพอประเทศนี้ก็จะเป็นพื้นที่ขัดแย้งมากขึ้นและจะส่งผลต่อการดำรงชีวิตประจำวัน จนต้องตะโกนซ้ำกันต่อไปว่า “ไม่มีจะแดกแล้วโว้ย!”

เพราะการเมืองเป็นเรื่องปากท้องของประชาชน ไม่ใช่เรื่องอำนาจและผลประโยชน์ของนักการเมือง

วิมล ไทรนิ่มนวล