เรื่องหลักที่พรรคส้มยังพูดไม่เลิก นับแต่วันก่อตั้งพรรคอนาคตใหม่มาจนวันนี้ก็คือ เรื่องมาตรา 112 เรื่องรัฐธรรมนูญ เรื่องถูกกลั่นแกล้งทางการเมือง

แต่เรื่องที่พรรคส้มไม่ยอมปริปากอย่างที่โจมตีคนอื่นคือเรื่องคนในพรรคที่ทำผิดกฎหมายกันหลายคน พวกเขาแค่ออกมาแถลงข่าวครั้งเดียวแล้วเปิดประเด็นเรื่องอื่นกลบ

ตอนพรรคส้มโจมตีคนอื่นในประเด็นทำนองเดียวกันแล้วมีคนย้อนถามว่า “เรื่องคนในพรรคส้มล่ะ?

คนในพรรคส้มไม่ตอบ แต่พวกลิ่วล้อต่างออกมาตอบแทน ซึ่งก็สรุปได้ว่า “ทุกพรรคย่อมมีทั้งคนดีคนชั่ว เมื่อคนในพรรคทำผิดก็ให้กฎหมายจัดการ”

แต่บางส่วนพูดปัดปัญหาว่า “พรรคส้มคืออุดมการณ์ ไม่เกี่ยวกับคน” !

พวกเขายืนยันอย่างนี้เสมอมา แม้จะเป็นคำแก้ตัวที่โง่เขลาแต่อวดฉลาด ไม่มีประโยชน์จะต้องเถียงหรืออธิบาย เพราะคนพวกนี้ก็เหมือนกับคนในพรรคส้มทุกคน คือเป็นผู้รอบรู้และเก่งเป็นเทวดาจึงไม่ฟังใคร

แต่ผมก็ตั้งคำถามให้คนที่จะรับเอาอุดมการณ์นั้นมาครอบหัวตัวเองได้พิจารณาว่า “อุดมการณ์ของพรรคส้มคืออะไร” และ“คนไม่เกี่ยวกับพรรคใช่หรือไม่”

อุดมการณ์คืออะไร

“อุดมการณ์ (Ideology) คือ ชุดความเชื่อความคิด หรือปรัชญา ทำหน้าที่เป็นกรอบคิดในการมองโลก และเป็นแนวปฏิบัติที่กำหนดกฎหมาย ระเบียบ เป้าหมาย เพื่อให้บรรลุผลสำเร็จในสังคม การเมือง หรือเศรษฐกิจที่ต้องการ”

ชุดความเชื่อ ความคิด ปรัชญานั้นเกิดจากคน ดังนั้น คนหรือพรรคที่รับเอาอุดมการณ์มาครอบหัวตนเองนั้นย่อมปฏิเสธไม่ได้ว่า“คนไม่เกี่ยวกับพรรค” แต่เป็นเรื่องของคนต่อคนคนหนึ่งคิดลัทธิอุดมการณ์ คนจำนวนมากรับเอาลัทธิอุดมการณ์นั้นเป็นของตน

อุดมการณ์ที่พรรคส้มยึดมั่นถือมั่นไว้คือ “ลัทธิสังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์”

แต่เอาเข้าจริง...ถ้าพิจารณาตั้งแต่หัวขบวนการส้มจนถึงท้ายขบวนการคือลิ่วล้อกองเชียร์นั้นสะเปะสะปะมากในเรื่องอุดมการณ์ จนไม่เห็นว่าจะมีใครมีอุดมการณ์สักคน

หลายปีที่ผมตามอ่านทั้งพวกแกนนำพรรคส้มและลิ่วล้อกองเชียร์นั้น อุดมการณ์ของพวกเขามีแค่อย่างเดียวคือ “ล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์”

เพียงแต่ใช้วิธีบ่อนเซาะด้วยปากและการใช้รัฐธรรมนูญ(ที่จะร่างหรือแก้ใหม่) และกฎหมาย(มาตรา 112)เป็นเครื่องมือต่อสู้

พวกเขาคิดว่าเมื่อไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์และพวกเขามีอำนาจครองประเทศ พวกเขาจะ “สร้างความเท่าเทียมเป็นธรรมให้สังคมได้” ผู้คนจะอยู่ดีมีสุข ซึ่งเป็นภาพฝันของลัทธิสังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์

ภาพฝันนั้นดูสวยงามชวนเคลิ้ม แต่คนที่ขับเคลื่อนให้เป็นจริงได้นั้นต้องมี “จิตสำนึก” หรือ “เนื้อหาของจิตสำนึก” ของลัทธินั้น

ต้องฝังสาระของลัทธิลงในสมองของตนจนชีวิตตนเป็นตัวลัทธิเอง หรือมีจิตใจเป็นอย่างลัทธิ

เมื่อจะสร้างความเท่าเทียมเป็นธรรมในสังคม จิตสำนึกหรือจิตใจของตนก็ต้องมีความเท่าเทียมเป็นธรรมเสียก่อน

ไม่ใช่ท่องทฤษฎีแล้วปลุกปั่นหัวคนอื่นให้คิดอย่างตน เมื่อจิตสำนึกของตนไม่ได้เป็นอย่างอุดมการณ์ ย่อมหลอกใช้ผู้อื่น เมื่อมีอำนาจก็จะกลายเป็นการกดขี่สังคม ซึ่งเป็นเผด็จการที่ชั่วร้ายมาก อย่างที่มันเคยเกิดมาแล้วในประเทศที่ปฏิวัติสังคมนิยม และก็พังไปหมดแล้ว

พรรคส้มไม่ได้มีจิตสำนึกอะไร นอกจากใช้ลัทธิอุดมการณ์เป็นเครื่องมือ+เป็นอาวุธใช้ต่อสู้เพื่อ “สนองตัณหาอำนาจ” ของตน

“คนจึงเกี่ยวกับอุดมการณ์ และต้องเป็นมากกว่านั้น คือต้องเป็นอุดมการณ์นั้นเอง

แล้วคนของพรรคส้มเป็นอย่างไร?

คนในพรรคส้มค้ายาเสพติด ฟอกเงิน ข่มขืน ไซฟ่อนเงิน โป้ปดมดเท็จ หิวแสง ฯลฯ พวกลิ่วล้อกองเชียร์ก็ได้แต่เลียน้ำลายของพวกแกนนำมาแก้ตัวแก้ต่าง ก่นดา แถ และโยนความรับผิดชอบไปให้กฎหมาย แค่นี้ก็บอกได้ชัดว่าพวกเขาไม่มีอุดมการณ์อะไรเลย

อุดมการณ์ของพรรคส้มก็เหมือน“ของเล่น” ที่ชูล่อใจเด็กๆ มันแค่อยู่ในมือไม่ได้อยู่ในจิตสำนึกหรือจิตใจของพวกเขา

ไม่ว่าพวกเขาจะล้มสถาบันพระมหากษัตริย์ได้หรือไม่ พวกเขาก็ไม่มีความสามารถสร้างสังคมแห่งความเป็นธรรมเท่าเทียมได้

สร้างได้แต่ความแตกแยกโกลาหลหยาบเถื่อน และความเท็จฟุ้งกระจายในสังคม

คนโบราณบอกว่า “อย่าคบเด็กสร้างบ้าน อย่าคบหัวล้านสร้างเมือง”

เด็กนั้นไม่มีปัญญาทำงานใหญ่ได้ คน “หัวล้าน” ที่หมายถึงคนไม่มีปัญญาก็เช่นกัน

ขบวนการส้มนั้นมีทั้ง “เด็กและคนหัวล้าน” กระจายไปทั่วสังคม เก่งสร้างวาทะอาละวาด แต่ไม่มีความสามารถและไม่มีจิตสำนึกอะไร ผมจึงสงสัยว่าทำไมคนจำนวนมากจึงเชื่อว่าพวกเขาจะสร้างบ้านสร้างเมืองได้

วิมล ไทรนิ่มนวล