ทหารพรานโดนลอบกัดถูกโจรแบ่งแยกดินแดนลอบโจมตีด้วยระเบิดและอาวุธสงคราม ทหารพรานเสียชีวิต 5 นาย เด็กบาดเจ็บอีก 1 คน บรรดานักสิทธิมนุษยชนทั้งในสภาและนอกสภาเงียบกริบ เหมือนอมสากกระเบือเพลินอยู่ ส่วนที่ไม่เงียบก็คือนักการเมืองพรรคส้มที่สนับสนุน BRN

ณัฐพงษ์ออกมาประณามความรุนแรง และร้อนตัวจนต้องบอกคุณอนุทินว่าอย่าใช้ความรุนแรง ส่วน รอมฎอน สส.พรรคส้มก็ออกมาขวางการไล่ล่าโจรโดยบอกว่า “หวั่นกระทบความเชื่อมั่นต่อประชาชน” ก่อนหน้านั้นเขาประกาศว่า “ถึงจะเป็น BRN รัฐก็ไม่มีสิทธิ์ฆ่าพวกเขา รัฐไม่มีสิทธิ์ ฆ่าผู้เห็นต่าง”

พอทหารยิงปะทะกับโจร โจรตาย 2 คน พวกนักสิทธิมนุษยชนอย่างอังคณาก็โผล่หัวออกมาเตือนรัฐบาลว่า “ควรปฏิบัติหน้าที่อยู่ในหลักนิติธรรมและนึกถึงสิทธิมนุษยชน” ยังมีอีกหลายคนที่ออกมาปกป้องโจร แต่ไม่เคยปกป้องทหารพรานที่ตาย 5 นายกับที่บาดเจ็บและมีเด็กอีก 1 คน

แต่ไม่จบเท่านี้ วันมูหะมัดนอร์ มะทา ออกมาเตือนอีกว่าอย่าลืมเรื่องผลประโยชน์ในภาคใต้ เรื่องน้ำมันและยาเสพติด และมีเพจชาวมุสลิมนำไปอ้างอิงขยายผล และไม่พูดเรื่องการแบ่งแยกดินแดน

ส่วนคนที่เข้าไปคอมเมนต์ในเพจดังกล่าวก็เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่า “เชื่อค่ะ เชื่อครับ” และก่นด่ารัฐบาลตามเคย

ความต้องการแบ่งแยกดินแดนนั้นมีจริง ธนาธรก็พูดที่ภาคใต้ก่อนเลือกตั้งว่า “ความพยายามแบ่งแยกดินแดนและการมีเอกราชของตนเอง ไม่ใช่เรื่องแปลกในสังคมสมัยใหม่ แต่กลับเป็นเรื่องแปลกในสังคมไทย”

ส่วน รอมฎอน ที่เป็นลูกพรรคก็แสดงอาการกระเหี้ยนกระหือรือเรื่อยมา

แต่ที่ชัดเจนที่สุดก็คือบทความของนักหนังสือพิมพ์อาวุโส “เกษม อัชฌาศัย” เขาเป็นมุสลิมและได้รับรางวัลนราธิปพงษ์ประพันธ์ เขาเขียนบทความอยู่ 2 ตอนในเฟซบุ๊ก (เข้าไปอ่าน
รายละเอียดได้)

คุณเกษมเสนอวิธีแก้ปัญหาในชายแดนภาคใต้ว่า “ต้องให้คนใต้ปกครองตนเอง”

เขาอธิบายว่า “เขตปกครองตนเอง” หรือ Autonomous region ในความหมายสากลนั้น ไทยเรายังไม่มี แต่มีการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษเรียกกันทั่วไปว่า “เขตปกครองพิเศษ” 2 แห่ง คือ กรุงเทพมหานครและเมืองพัทยาเท่านั้น

เขาบอกว่า “เขตปกครองตนเอง” มีอยู่ในหลายประเทศแม้แต่สหรัฐ เช่น “กวม” และ“เปอร์โตริโก” ตัวอย่างชัดๆ ใกล้ตัวก็คือ “ฮ่องกง” ของจีน ที่ตั้งขึ้นเพราะความแตกต่างด้านระบอบเศรษฐกิจ คือจีนเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ แต่ฮ่องกงเป็นทุนนิยม

อีกชาติหนึ่งที่มีปัญหาคล้ายไทยคือเขตปกครองตนเอง “บังซาโมโร” ของฟิลิปปินส์ เพื่อยุติปัญหาความไม่สงบที่ดำเนินมานาน 50 ปี แม้เป็นเขตการปกครองตนเองก็ยังเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของฟิลิปปินส์อยู่ ไม่ได้แยกเป็นรัฐอิสระ

เขาถามว่าคนไทยพร้อมไหมที่จะให้มีการลง “ประชามติเพื่อตั้งเขตปกครองตนเองปาตานี”

โดยบอกว่า “ให้เขามีอิสรเสรี ปกครองกันเอง หารายได้เอง เสียภาษีกันเอง แต่หากมีปัญหาความมั่นคงภายใน ควบคุมกันชนิดที่เอาไม่อยู่ หรือมีปัญหาด้านความสัมพันธ์กับชาติอื่น ต้องให้รัฐบาลที่กรุงเทพฯ จัดการเท่านั้น ไม่ยอมให้แยกออกไปตั้งเป็นประเทศ”

เขาเห็นว่า “กลุ่มแบ่งแยกดินแดน” ภาคใต้จะไม่เอาแนวความคิดนี้แน่ๆ เพราะต้องการกุมอำนาจอย่างเด็ดขาด แต่ชาวบ้านใน 3 จังหวัดภาคใต้นั้นเอาด้วยแน่ๆ กับการตั้งเป็นเขตปกครองตนเอง

เพราะต้องการความสงบ มีอิสรเสรีในการนับถือศาสนาและทำมาหากิน ที่สำคัญไม่ต้องการให้ตัวเองและลูกหลานตกอยู่ในอำนาจกลุ่มแยกดินแดน

เขาสรุปว่า “วิธีอย่างนี้ก็คือการแยกปลาออกจากน้ำ ปลาไม่มีทางอยู่ได้อย่างเด็ดขาด” คือแยกโจรแบ่งแยกดินแดนออกจากชาวบ้าน

ฟังดูก็มีเหตุมีผล ถ้าทุกอย่างมันเป็นกลไก กดปุ่มได้

แต่ผมอยากถามว่า ทำไมจึงให้เฉพาะคน3 ในจังหวัดชายแดนใต้เท่านั้นที่ลงประชามติ ทั้งที่ทุกจังหวัดคือประเทศไทยและอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญไทย คนไทยทุกคนมีสิทธิ์รับผิดชอบร่วมกัน ถ้าจะมีการลงประชามติเรื่องนี้ก็ต้องให้ทุกคนลงประชามติ ไม่ใช่แค่ 3 จังหวัดชายแดนใต้

ผมรู้ว่าข้ออ้างคือ “มันเป็นปัญหาของชาวใต้ จึงต้องแก้กันเอง คนจังหวัดอื่นไม่เกี่ยว”

ถ้าให้ลงประชามติภายใน 3 จังหวัดนั้นก็ชนะ เพราะชาวมุสลิมมีถึง 2 ล้านคน ส่วนคนไทยพุทธและอื่นๆ มีไม่ถึง 5 แสนคน ถ้าเป็นอย่างนั้นคนไทยพุทธจะอยู่อย่างไร จะมีปัญหากับชนส่วนใหญ่ไหม?

ถ้าให้คนทั้งประเทศลงประชามติ ผลก็คือแพ้ – แยกไปปกครองตนเองไม่ได้ เพราะคนไทยและอื่นๆ มีมากกว่ามหาศาล

ผมก็สงสัยว่าเมื่อคุณเกษมก็บอกเองว่า ปัญหามันเกิดขึ้นจากโจรใต้ ไม่ใช่ชาวบ้าน จนต้องแยกปลาออกจากน้ำ แล้วจะต้องมีการลงประชามติปกครองตนเองทำไม?

ก็จัดการกับโจรใต้ไป!

ชาวบ้านก็ดำเนินชีวิตไป

สมมุติว่าประชามติให้มีการปกครองตนเองเหมือนเป็นรัฐอิสระ เพราะมีอิสรเสรีอย่างที่คุณเกษมว่าคือ ปกครองกันเอง หารายได้เอง เสียภาษีกันเอง แต่คำถามก็คือ ถ้าโจรใต้ยังคุกคามอยู่จะทำอย่างไร หรือโยนมาให้รัฐบาลกลางรับผิดชอบ?

ถ้าอย่างนั้นจะแยกไปปกครองตนเองทำไม?

เพราะปัจจุบันนี้รัฐบาลส่วนกลาง+ก็รับผิดชอบอยู่แล้ว

แต่ปัญหาสำคัญก็คือ ถ้าชาวมุสลิมส่วนใหญ่ต้องการแบ่งแยกดินแดนตามโจรใต้ ก็ย่อมจะต้องเตรียมการทุกอย่างที่จะเป็นรัฐอิสระต่อไป จะต้องสะสมกำลังคน สะสมกำลังอาวุธ เพื่อเตรียมพร้อมและให้เข้มแข็งที่สุด พร้อมทั้งเป็นพันธมิตรหรือพึ่งพิงประเทศอื่นด้วย เมื่อถึงวันประกาศแยกเป็นรัฐอิสระก็ยากแล้ว ที่รัฐบาลส่วนกลางจะเข้าไปจัดการได้ง่ายๆ ความสูญเสียของทั้ง 2 ฝ่ายจะมากขึ้นอย่างมหาศาล

คุณเกษมเคยบอกในเฟซบุ๊กว่าเขาเลือกพรรคส้ม เพราะต้องการเห็นอนาคตของลูกหลานของเขา ตอนนั้นผมก็สงสัยว่าพรรคส้มจะสร้างอนาคตอะไรให้ใครได้ แค่ความคิดตัวเองก็ยังเลื่อนลอยสับสนจนมั่ว แต่พอเห็นบทความดังกล่าวของคุณเกษมผมก็เข้าใจได้ทันที

ข้อเสนอนี้ “อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่” แล้วและผมไม่เห็นด้วย

วิมล ไทรนิ่มนวล