สังคมไทยนั้นมี “วัฒนธรรมเครือญาติ” เรียกเป็นสำนวนไทยว่า “สาแหรก” ถ้าเป็นตระกูลใหญ่ก็มักจะทำเป็นแผนผังแสดงตั้งแต่รุ่นบรรพชนจนมาถึงรุ่นปัจจุบัน เพื่อบอกถึงการยึดโยงกันทางสายเลือดหรือเชื้อสาย

ความเป็นเครือญาตินี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่คนในตระกูลเดียวกัน แต่ยังเกี่ยวร้อยกับคนอื่นๆในสังคมด้วย ไม่ว่าจะเป็นญาติห่างๆ หรือไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย วัฒนธรรมไทยโอบรับหรือเชื่อมโยงทุกคนไว้ด้วยกันเป็นเสมือนญาติ

ไม่ว่าเราไปที่ไหน พูดกับใครก็จะใช้คำที่นับเป็นญาติ เช่น ปู่ย่า พ่อแม่ ป้าลุง น้าอาลูกหลาน เป็นต้น ซึ่งเราดูที่อายุหรือความอาวุโส หากรุ่นเดียวกันก็ใช้ “ฉัน-เธอ กู-มึง ข้า-เอ็ง” บางส่วนก็เรียกแทนลูกหลานตัวเอง เช่น คนในวัยเดียวกันแต่เรียกว่าลุงป้า น้าอา เพราะเรียกแทนลูกหลานของตน

แม้แต่ในอาชีพก็ยังใช้คำที่แสดงความเป็นเครือญาติ เช่นลูกศิษย์ ลูกค้า พ่อค้า แม่ค้า หลวงตา ลุงหมอ

เมื่อทุกคนในสังคมเป็นเสมือนญาติกัน สังคมจึงมีความเป็นปึกแผ่นมั่นคง มีความอบอุ่นและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ยามมีปัญหาใดๆ ก็จะช่วยเหลือกัน ถ้ามีปัญหาขัดใจหรือทะเลาะกันก็จะประนีประนอม อะลุ้มอล่วยกันได้ง่าย เพราะถือว่าเป็นญาติกัน ยกเว้นพวกเอาแต่ได้ เห็นแก่ตัวสุดๆ

แต่การรับวัฒนธรรมต่างชาติเข้ามาในสังคมไทย ก็มีคำว่า “ผม-คุณ” ใช้แทนคำว่าฉัน-เธอ กู-มึง ข้า-เอ็ง เข้ามาแทนคำที่แสดงความเป็นเครือญาติไม่ว่าจะมีอายุแตกต่างกันหรือไม่

เลวร้ายกว่านั้นก็คือการรับเอา “ลัทธิอุดมการณ์สังคมนิยม-คอมมิวนิสต์” เข้ามา ลัทธิอุดมการณ์นี้มีเป้าหมายสร้างความเท่าเทียมในสังคม ทั้งด้านเศรษฐกิจ การเมือง จนถึงศาสนาและวัฒนธรรม เพราะมันเห็นว่าไม่มีความเท่าเทียม ซ้ำยังเป็นอุปสรรคต่อการสร้างความเท่าเทียมในสังคม ดังนั้น จึงต้องทำลายทั้งหมดนี้เสียก่อนจึงจะสร้างสังคมใหม่ที่เท่าเทียมได้!

ลัทธิอุดมการณ์นี้ถูกนำเข้ามาอย่างเป็นระบบในยุคคณะราษฎร แต่ยังไม่กระทบถึง “สาแหรกของคำ” แม้ในยุค “คนเดือนตุลา” (14 ตุลาคม 16 – 6 ตุลาคม 19) ก็ไม่มีการทำลายสาแหรกของคำอย่างเป็นระบบ กระทั่งมาถึงพรรคส้ม!

ลัทธิอุดมการณ์ของพรรคส้มนั้นหาความแน่นอนไม่ได้ รู้แค่ว่ามาจากลัทธิอุดมการณ์สังคมนิยม-คอมมิวนิสต์ เพราะพวกเขาพูดไม่หมดและบิดเบือน เพื่อเลี่ยงการต่อต้าน – เลี่ยงกฎหมาย และเกรงจะไม่ได้คะแนนเสียงจากคนทั่วไป แต่เท่าที่ปรากฏในโลกออนไลน์ก็รู้ว่าพวกเขา “ไม่เอากษัตริย์”

อีกอย่างหนึ่งที่พวกเขาไม่เอา ซึ่งนับว่าเป็นรากฐานของสังคมไทยคือ “วัฒนธรรม” เช่น เจ้าของพรรคออกมาประกาศไม่เอา“การกราบไหว้” ส่วนการเรียกสาแหรกแห่งถ้อยคำนั้นไม่ต้องพูดถึง เมื่อเขาบอกให้ใช้แค่คำว่า“ผม-คุณ ก็นับว่าให้เกียรติกันพอแล้ว”

อาจารย์ในมหาวิทยาลัยก็สอนว่า“ไม่ต้องไหว้ครู-อาจารย์ เพราะเป็นลูกจ้างกินเงินเดือน”

อีกคนหนึ่งก็สอนว่า “พ่อแม่ไม่มีบุญคุณต่อลูก ลูกจึงไม่ต้องตอบแทนบุญคุณ เพราะพ่อแม่ทำให้เขาเกิดมาเอง”บอกคนไปไกลกว่านี้คือ “พ่อแม่แค่ต้องการเสพกามารมณ์กัน....แล้วมีลูก”

การทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์ ทำลายวัฒนธรรม ทำลายศาสนา ทั้งหมดก็เพื่อ “ความเท่าเทียม”!

เมื่อมีคนจำนวนมากเชื่อพวกเขาก็เกิดการแตกแยกแบ่งฝ่าย เมื่อแตกแยกแบ่งฝ่ายก็เกิดความเกลียดชัง เกิดการทำลายล้างกันด้วยการก่นด่า สาปแช่ง ดูถูกเหยียดหยาม แบ่งคนเป็นรุ่นเก่ารุ่นใหม่ ซึ่งก็คือการบ่มเพาะอารมณ์ที่รุนแรงไว้ในสังคม โดยมีเป้าหมายว่าวันหนึ่งมันจะระเบิดออกเป็นการทำลายล้างกันด้วยกำลังกายและอาวุธ

ในนามของการปฏิวัติ!

ดังนั้นเมื่อเกิดเหตุการณ์เด็กนักเรียนกราดยิงครู ยิงเพื่อนนักเรียนอย่างอำมหิต จึงเกิดการแบ่งฝ่ายกันโดยอัตโนมัติ

ฝ่ายหนึ่งเห็นใจ-สงสารคนยิง และกล่าวโทษครูที่ให้คะแนนศูนย์แก่เขาว่าเป็นต้นเหตุ

อีกฝ่ายสงสารครูและนักเรียนที่ถูกยิงตาย รวมทั้งญาติของพวกเขา และเข้าใจครูที่ให้คะแนนศูนย์

แต่เมื่อนายฉลอง เรี่ยวแรง ยิงนายกเทศมนตรีตาย กลับไม่มีคนรุ่นใหม่โดดเข้าแบ่งฝ่าย เพราะมันเป็นเรื่องของคนรุ่นแก่2 คน ซึ่งพวกเขารังเกียจอยู่แล้ว

สังคมไทยยังจะต้องเผชิญกับความรุนแรงทั้งจากเหตุที่เกิดโดยตรง เช่น การยิงกันและความรุนแรงที่เกิดจากความเกลียดชังคั่งแค้นของแต่ละฝ่าย พร้อมกันนั้น มันก็ค่อยทำลายสาแหรกแห่งถ้อยคำ – สาแหรกแห่งเครือญาติจนขาดสะบั้นไป

นั่นหมายความว่าผู้คนในสังคมจะขาดการยึดโยงกันด้วยจิตวิญญาณ จนกลายเป็นสังคมที่ตัวใครตัวมัน พวกใครพวกมัน ถ้าหากยังปล่อยให้ขบวนการที่บ่อนทำลายวัฒนธรรมดำเนินต่อไป

วิมล ไทรนิ่มนวล