สังคมนิยมของ มาร์กซิสม์ นั้นมี “องค์ความรู้”ประกอบด้วย ทฤษฎี มีคำสอน มีคำปลุกเร้า ให้ยึดเป็นอุดมการณ์สำหรับต่อสู้ และมีประวัติพัฒนาการของสังคมมนุษย์แบ่งเป็นยุค จนมาถึงยุคปัจจุบันที่เรียกว่า “ยุคทุนนิยม” และทำนายว่าจากยุคทุนนิยมจะเป็นยุคคอมมิวนิสต์

เป็นการสร้างภาพฝันและวางเป้าหมายให้ปฏิวัติไปสู่สังคมคอมมิวนิสต์

แต่จะรอให้สังคมในยุคปัจจุบันพัฒนาไปเป็นสังคมยุคคอมมิวนิสต์ก็ช้าไป จึงต้องปฏิวัติสังคมทุนนิยมให้เป็นสังคมนิยมก่อน เพื่อจะได้ขับเคลื่อนให้เป็นยุคคอมมิวนิสต์โดยเร็ว อันเป็นพัฒนาการขั้นสุดท้ายของสังคมมนุษย์ จะไม่มีชนชั้นและไม่มีรัฐอย่างสมบูรณ์! ต่อจากยุคนี้สังคมจะไม่มีการพัฒนาเป็นยุคต่อไปอีก!

ซึ่ง ดร.ปรีดี พนมยงค์ เรียกว่า “สังคมพระศรีอาริย์”

ในศตวรรษที่แล้ว มีหลายสิบประเทศที่ปฏิวัติสังคมนิยมสำเร็จ แต่ทำไมกลับบริหารประเทศล้มเหลว?

คำตอบโดยรวมก็คือ มันฝืนธรรมชาติของมนุษย์ที่เห็นแก่ตัว แต่ถ้าแยกมนุษย์ออกเป็น 2 ชนชั้นตามลัทธิสังคมนิยมก็เป็นดังนี้

1.ชนชั้นผู้ปกครอง เมื่อมีอำนาจสั่งเป็นสั่งตายคนทั้งประเทศได้แล้ว ก็มักจะใช้อำนาจไปตามกมลสันดานตนเอง แม้จะมีทฤษฎี มีอุดมการณ์ มีนโยบาย ก็ไม่สำคัญเท่ากับผู้มีอำนาจต้องการอะไรและอย่างไร ใครขัดขวาง ไม่เห็นด้วย ไม่ว่าจะเป็นพวกผู้ปกครองด้วยกันหรือพวกชนชั้นกรรมาชีพที่เคยร่วมปฏิวัติกันมา ก็จะโดนลงโทษ กระทั่งโดนกำจัด ซึ่งทั้งหมดเป็นธรรมชาติที่เห็นแก่ตัวของพวกชนชั้นผู้ปกครอง

2.ชนชั้นผู้ถูกปกครอง ก็ไม่อยากทำงานสายตัวแทบขาด ในทุ่งนาหรือโรงงาน แต่ถูกบังคับให้กินและใช้เท่าที่จำเป็น อย่างที่มีคำขวัญว่า “ทำงานเต็มกำลัง บริโภคเท่าที่จำเป็น” ผลผลิตส่วนที่เหลือตกเป็นของรัฐ พวกเขาจึงไม่อยากทำงาน พวกเขาคิดว่าความยุติธรรม-เท่าเทียมมันควรจะต้อง “ใครทำมากได้มาก ใครทำน้อยได้น้อย” และผลผลิตทั้งหมดอันเกิดจากหยาดเหงื่อแรงงานหลังจากเสียภาษีแล้วก็ต้องเป็นของตน ไม่ใช่เป็นของชนชั้นผู้ปกครองที่เป็นเจ้าของประเทศ ถ้าพวกเขาประท้วงก็จะโดนลงโทษ ถ้ารุนแรงก็จะโดนกำจัด

เคยมีชาวนา 3,000 กว่าคนในสหภาพโซเวียตรัสเซีย ที่หลังการปฏิวัติกลับต้องทำงานหนัก อดอยาก ขาดแคลนมากกว่าก่อนปฏิวัติ พอประท้วงอย่างที่เคยถูกยุยงปลุกปั่นให้กระทำต่อพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 สตาลิน ก็อาสาเลนินไปจัดการ วิธีจัดการก็คือนำกองกำลังทหารไปยิงชาวนาทิ้งทั้งหมด

ทุกประเทศที่ปฏิวัติสังคมนิยมเป็นอย่างนี้หมด กำจัดกันเอง-กำจัดประชาชนจนลัทธิอุดมการณ์ไปไม่รอด ต้องกลับมาใช้ลัทธิทุนนิยมที่สนองธรรมชาติที่เห็นแก่ตัวของมนุษย์ ปัจจุบันนี้เหลือประเทศสังคมนิยมประเทศเดียวคือเกาหลีเหนือ ซึ่งก็เป็นสังคมนิยมของ“ตระกูลคิม เพื่อตระกูลคิม โดยตระกูลคิม” ที่สืบทอดอำนาจกันมา 3 รุ่นแล้ว

แม้ตำแหน่งประมุขของประเทศจะเรียกว่า “ประธานาธิบดี” แต่ความเป็นจริงตระกูลคิมก็คือ“ราชวงศ์คิม”

ประเทศเกาหลีเหนือจึงปกครองด้วย “ระบอบสังคมนิยมที่มีพระจักรพรรดิทรงเป็นประมุข” ที่ตำแหน่งมีชื่อว่า “ประธานาธิบดี” และเป็นเผด็จการแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ที่เรียกว่าระบอบสังคมนิยม!

ผลคือประชาชนถูกกดขี่อย่างเท่าเทียม!

สังคมนิยมที่นำมาจากลัทธิมาร์กซ์นั้นผู้มีอำนาจปกครองและผู้ถูกปกครองไม่สามารถทำให้อุดมการณ์ของมันเป็นจริงได้ แต่กลับเป็นเครื่องมือของผู้มีอำนาจใช้ปลุกปั่นประชาชนให้บ้าคลั่ง เพื่อกำจัดผู้ปกครองเก่าและกำจัดกันเอง

พวกนักปฏิวัติไม่สามารถทำให้อุดมการณ์ลัทธิมาร์กซ์เป็นจริง แต่ก็ทำให้อุดมการณ์เผด็จการเป็นจริงแทน!

สังคมนิยมแบบนี้ก็เหมือนระบอบประชาธิปไตยในปัจจุบัน ที่คนดี คนชั่ว คนพาล ต่างก็เป็นนักการเมืองและเป็นผู้ครองอำนาจได้ ชะตากรรมของประเทศชาติจึงเป็นไปตามอำเภอใจของคนพวกนี้ ต่างกันก็เพียงระบอบประชาธิปไตยผู้มีอำนาจมาจากการเลือกตั้ง แต่สังคมนิยมมาจากการปฏิวัติ และกำจัดทั้งฝ่ายตรงข้ามและฝ่ายเดียวกันที่เห็นต่าง - ขัดขืน

แต่ “ธัมมิกสังคมนิยม” นั้นพัฒนามาจากพระพุทธศาสนา ปรัชญาหรือลัทธินี้อบรมบ่มนิสัยประชาชนทั้งหมดให้มี “ธรรม”โดยแท้ อย่างน้อยก็รู้จักเสียสละเพื่อผู้อื่น

ท่านพุทธทาสกล่าวว่า “ศาสนาทุกศาสนาเป็นเรื่องที่สอนให้ทำลายความเห็นแก่ตัวมีลักษณะสังคมนิยมฝ่ายวิญญาณ เป็นSpiritual Socialism อยู่ทั้งนั้น คือให้เห็นแก่ผู้อื่น ชีวิตอื่นในทางความรู้สึกทางจิตใจอย่างแท้จริง แล้วก็รักผู้อื่นรักมนุษย์ผู้อื่นได้ รวมไปถึงรักต่อสัตว์โลกทั้งปวง ต้นไม้ใบหญ้าทั้งหมด”

ท่านเน้นว่า “นี่คือสังคมนิยมสูงสุด ไม่มีความเห็นแก่ตัวเหลืออยู่ โลกนี้ก็เป็นโลกของพระศรีอาริยเมตไตรย คือโลกแห่งความรัก โลกแห่งความเมตตากรุณา”

ธัมมิกสังคมนิยม จึงเป็น “ศาสตร์แห่งความรัก” ที่สามารถนำไปพัฒนาด้านการเมือง การปกครอง ด้านเศรษฐกิจ ด้านการศึกษา ฯลฯ โดยไม่ต้องใช้ความรุนแรงแต่อย่างใด

วิมล ไทรนิ่มนวล