คดี “ฮั้ว สว.” กำลังเดือดพล่าน ถ้าเป็นการต้มน้ำก็เหมือนมีเตา 2 เตาอยู่ใต้กาน้ำ คือ เตาแรกเป็นคดีฮั้วสว. ซึ่งกำลังหาคนทำผิด เตาที่ 2 คนในพรรคภูมิใจไทยฟ้องคุณยิ่งชีพ อัชฌานนท์ แห่ง iLowนำโดยนายกรัฐมนตรี

iLaw นั้นเป็น NGOs เป็นสาขาหนึ่งหนึ่งของ “ขบวนการส้ม” โดยมีพรรคส้มเป็นศูนย์กลาง ทำหน้าที่ส่งข้อมูลให้พรรคส้มและเป็นฝ่ายกฎหมายให้แก่คนในขบวนการส้ม พวกเขามักออกมาให้ข่าวตรงกันข้ามกับฝ่ายรัฐบาลในเรื่องเดียวกัน หรือเป็นปากเป็นเสียงให้คนในขบวนการส้มที่กระทำผิดกฎหมาย ทั้งที่อยู่ในระหว่างดำเนินคดีและติดคุก

การต่อสู้ของพวกเขาก็เป็น “แบบส้ม”เพื่อระบอบประชาธิปไตยแบบส้ม

ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขนั้น จึงมีอีกระบอบหนึ่งที่ไม่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขนั้นเป็นหอกข้างแคร่ ในอนาคตผมไม่ทราบแน่ว่าจะเป็นอย่างไร แต่ในวันนี้ขบวนการส้มกำลังอยู่ในช่วงขาลงและกำลังดิ้น

และเรื่องสว.นี้จะเป็นประเด็นต่อไปว่า ควรจะมีการเลือกตั้งแบบใด จะเลือกแบบเดียวกับเลือกสส.ก็ทำมาแล้ว ก็ได้ “สภาผัวเมีย” ถ้าเลือกแบบในปัจจุบันก็ต้องมีการ “ฮั้ว” กันต่อไป ทุกพรรค...เท่าที่มีกำลัง

ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ว่าพรรคส้มจะไม่พยายามฮั้ว

การเลือกตั้งสส.และสว.จึงเป็นการช่วงชิงอำนาจและทำลายล้างกัน เพื่อระบอบประชาธิปไตยแบบของตน รวมทั้งอำนาจและผลประโยชน์ของตนด้วย

มันไม่ใช่การช่วงชิงอำนาจและทำลายล้างกันระหว่างพรรคการเมือง แต่นักการเมืองยังเอาประชาชนที่ส่วนมากไม่รู้เรื่องการเมืองเข้าไปเป็นกองหน้ากล้าตายแทนพวกตนด้วย

10 ปีที่พรรคส้มเข้าสู่รัฐสภา มีแต่สร้างความขัดแย้ง มีแต่การกล่าวหาฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ต้องมีหลักฐานคอยตัดงบประมาณที่เกี่ยวกับทหารและพระมหากษัตริย์ ด้วยข้ออ้างว่า “ไม่คุ้มค่า” และ “เกรงจะมีการทุจริต” แต่ไม่ทำหน้าที่ฝ่ายค้านอย่างจริงจัง ประเทศชาติจึงเสียโอกาสที่จะพัฒนาทั้งด้านวัตถุและคุณภาพคน

ผมไม่ทราบว่าสถานการณ์อย่างนี้จะดำเนินไปอีกนานแค่ไหน แต่ก็มีนักวิชาการบอกว่า “การพัฒนาระบอบประชาธิปไตยนั้นต้องใช้เวลานับร้อยปี อย่างประเทศในยุโรปก็ใช้เวลานานมาก”

แม้ผมจะเข้าใจ แต่ก็ตั้งคำถามว่า เราไม่มีวิธีสร้างประชาธิปไตยแบบอื่นที่จะพัฒนาประเทศชาติและพลเมืองเลยหรือ? เราต้องอยู่กันไปอย่างนี้จนกว่าประชาชนส่วนมากจะมีจิตสำนึกประชาธิปไตยหรือ?

คนดังบางคนบอกว่า “เราต้องสร้างความเชื่อใจกัน - ประชาชนต่างมี 1 สิทธิ์ 1 เสียงเท่ากัน - ประชาธิปไตยต้องจบที่การเลือกตั้ง”

ระบอบประชาธิปไตยจึงอยู่แค่ตัวเลขคนเลือกตั้ง ไม่ได้อยู่ที่คุณภาพคนเลือกตั้ง

หลักการที่ว่า “เราต้องสร้างความเชื่อใจกัน” นั้นดี แต่ตราบใดที่นักการเมืองมีอุดมการณ์ต่างกัน หรือมีระบอบประชาธิปไตย 2 แบบ คนไทยจะเชื่อใจกันหรือ?

นักการเมืองนั้นต้องการให้ประชาชนแตกแยกอยู่แล้ว หากไม่แตกแยก ไม่บ้าคลั่ง พวกเขาก็จะไม่มีฝ่ายของตน ซึ่งจะส่งผลให้พวกเขาไม่มีคนสนับสนุนและไม่มีอำนาจ

หากจะมองว่าระบอบประชาธิปไตยเหมือนทุ่งกุรุเกษตรที่เป็นสนามรบของ “ฝ่ายปาณฑพกับฝ่ายเการพ” ก็ได้(ทำสงครามกัน 18 วัน คนตายนับล้านคน) ใครชนะก็ครองอำนาจไป ก็ต้องยอมรับด้วยว่าระบอบประชาธิปไตยเป็นพื้นที่แห่งการทำลายล้างแย่งชิงอำนาจกัน (ซึ่งจะจบเมื่อใดไม่รู้)

ไม่ใช่พื้นที่ของสัตบุรุษและสัตสตรีจะช่วยกันพัฒนาประเทศชาติ

การพัฒนากลายเป็นเรื่องรอง เพื่อให้ประชาชนพอได้เห็นผลงานและเลือกพรรคตน

คนที่ปรารถนาจะเห็นบ้านเมืองสงบสุข ไม่มีความแตกแยกที่บั่นทอนสังคมก็ต้องทำใจว่า “อยู่ๆ กันไป”

ต้องยอมรับว่า มันเป็นวิถีของประชาธิปไตยในช่วงการพัฒนา จนกว่าจะพ้น 100 ปี หรือประชาชนเชื่อใจกัน

และต้องยอมรับอีกว่า “มนุษย์ไม่สามารถจะออกแบบระบอบการปกครอง” ที่คนทุกคนจะอยู่ร่วมกันอย่างปกติสุขได้แล้ว

วิมล ไทรนิ่มนวล