ผมคิดอยู่เรื่อยมานับแต่รัฐบาลคณะนี้ถือกำเนิด ว่าพรรคภูมิใจไทยจะต้องโดนแรงต้านที่ถาโถมเข้าใส่ทุกทิศทาง ทั้งเรื่อง “เขากระโดง” “คดีฮั้วการเลือกตั้ง สว.” “เป็นพวกทุนพลังงาน” และ “มีเอี่ยวกับน้ำมัน” ตอนที่น้ำมันขาดแคลนเพราะมีการปิดช่องแคบฮอร์มุซ

ทุกวันนี้ก็ยังพูดถึงอย่างต่อเนื่อง ซึ่งโดยภาพรวมนั้นมีประโยชน์ เพราะจะทำให้เรื่องเหล่านี้อยู่ในความสนใจของสังคม และผมก็หวังว่าในที่สุดการตัดสินของศาลจะไขข้อข้องใจ-ข้อหาทั้งหมดให้กระจ่างได้

แต่ก็มีเรื่องอื่นที่เกิดมานานแล้วแต่เหมือนฝีที่แตกในรัฐบาลนี้ คือเรื่องทุจริตสอบเข้ารับราชการในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตอนแรกสื่อและนักการเมืองฝ่ายตรงข้ามของพรรคภูมิใจไทย รวมทั้งลิ่วล้อกองเชียร์ก็ปรามาสกันว่าจะจับมือใครดมไม่ได้ ซ้ำกลับกล่าวโทษล่วงหน้าว่า “นักการเมืองมีเอี่ยว” หรือร่วมทุจริตด้วย บางคนชี้เป้าด้วยว่าเป็นนักการเมืองของพรรคภูมิใจไทย

ต่อมารัฐบาลแถลงครั้งแรกว่าได้ควบคุมผู้ต้องสงสัยว่าทุจริตไว้ 5 คน รัฐบาลก็ยังโดนปรามาสอีกว่า “จับแพะ” พวกลิ่วล้อกองเชียร์ฝ่ายตรงข้ามก่นด่ากันไม่หยุด แบบตัดสินล่วงหน้าศาลไปเลย!

ล่าสุด นายกรัฐมนตรีแถลงข่าวในวันที่ 15ว่าได้มีการจับกุมผู้ทุจริตระดับสูง 3 คน และจะเพิกถอนผู้ที่ได้รับการบรรจุเป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่น 5,814 คน เพราะคะแนนสอบของพวกเขาไม่ปกติ

แม้ต่อไปเรื่องนี้จะจบที่ศาลเรียบร้อยแล้ว แต่ผมก็เชื่อว่าในโลกออนไลน์จะยังไม่จบ จะมีการก่นด่า-กล่าวหาต่อไปว่า “ตัวการใหญ่” หรือนักการเมืองคนสำคัญไม่มีใครกล้าแตะต้อง จนเบื่อไปเอง

แต่เรื่องที่ผมคิดว่าไม่น่าจะเป็นเรื่องยืดเยื้อมากนัก ก็คือ เรื่องที่คุณศุภจีได้เสนอโครงการ “ข้าวแกงจานละ 40 บาท” ผมนั้นคิดอยู่แล้วว่าจะต้องมีนักการเมือง สื่อ และลิ่วล้อกองเชียร์ฝ่ายตรงข้ามฝ่ายเดิมออกมาต่อต้าน แซะ กระแนะกระแหน จนถึงการดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นก็ค่อยจางหายไปเอง

คุณศุภจีหรือกระทรวงพาณิชย์จะได้ทำโครงการข้าวแกง 40 บาท หากสำเร็จก็เป็นผลดีแก่ประชาชนทั่วไปที่ต้องอาศัยข้าวแกง หากล้มเหลวค่อยออกมาเยาะเย้ยถากถางหรือดูถูกเหยียดหยามภายหลังก็ได้

แต่ผมคิดผิด เพราะมีทั้งคนสนับสนุนและคนต่อต้านคุณศุภจีหนักมากจนไม่จบง่ายๆ เพราะต่างก็เข้าข้างฝ่ายที่ตนว่าคิดถูก มีเหตุผลรองรับ

ข้าวแกงจานละ 40 บาทนั้นเป็นราคากลางๆ ผมอยู่กับข้าวแกงแทบทุกวัน เดินทางไกลก็อาศัยข้าวแกงตามปั๊มน้ำมัน ราคาก็อยู่ที่ 50 – 70 บาทสำหรับกับข้าว 2 อย่าง แต่ไม่เคยเจอราคาต่ำกว่านี้ แม้แต่ในชุมชนบ้านนอกที่ผมอาศัยอยู่ แต่เมื่อชาวโลกออนไลน์บอกว่ามีราคา 20-30 บาท ผมก็ไม่เถียง

แต่มันไม่ใช่ “ราคาทั่วไป” และ“ร้านค้าทั่วไป” ที่คนทั่วไปจะพบเจอได้ง่าย

ตอนนี้คุณศุภจียุติโครงการนี้ไปแล้ว เพราะมีคนแย้งว่าจะ “ทำลายกลไกตลาด”

(ผมก็ไม่ทราบว่าต่อจากนี้ไป เมื่อมีคนอาชีพต่างๆ อย่างอาชีพการเกษตรร้องขอให้รัฐบาลช่วยเหลือเรื่องพืชผลการเกษตรตกต่ำ-ขายไม่ได้ รัฐบาลจะช่วยหรือไม่ ช่วยอย่างไร จึงจะไม่ทำลายกลไกตลาด คงต้องไปช่วยที่ต้นเหตุซึ่งต้องใช้เวลานานนับปี)

เขียนมาทั้งหมดก็น่าจะมีคนถามว่า “เขียนทำไม?”

ผมเขียนเพื่อจะบอกว่า ปัญหาตั้งแต่เขากระโดงมาจนถึงข้าวแกงจานละ 40 บาท นั้นมันสำแดงธาตุแท้ของนักการเมือง ของสื่อ ของพวกลิ่วล้อกองเชียร์ว่า แม้พวกเขาจะประกาศว่า “ทำเพื่อประโยชน์ของประชาชน” แต่ลึกสุดในใจแล้วมันเกิดจาก “ความริษยา”

พวกเขาริษยากันออกหน้าออกตาตั้งแต่ช่วงการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งแล้ว เห็นได้จากพวกเขาดีเบตกัน ซึ่งแทนที่จะพูดกันด้วยเหตุผล โชว์นโยบายของพรรคตน จะทำอะไรและอย่างไร ใช้เวลาเท่าไหร่ ถ้าต้องใช้เงินจะหาเงินจากที่ไหน ฯลฯ แต่กลับปากยื่นปากยาวหาเรื่องคนอื่น-พรรคอื่น โดยเฉพาะกับคุณศุภจีพรรคภูมิใจไทย! ยิ่งใกล้ถึงวันเลือกตั้ง เลือดริษยาอาฆาตของพวกเขายิ่งเดือดพล่าน เพราะเสียงสนับสนุนพรรคภูมิใจไทยมาแรงมากพวกเขาจึงหาเรื่องแขวะ หาเรื่องแซะ ตั้งคำถามที่ไม่ควรถาม จนลืมว่าตนไปโชว์วิสัยทัศน์ ไม่ใช่ไปออกรายการ “คนกัดคน”

ผลของความริษยาก็คือประชาชนแตกแยกหนักขึ้น โทสะแรงขึ้น โง่เขลาขึ้น และในกรณีข้าวแกงจานละ 40 บาท ประชาชนไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย นอกจากเห็นนักการเมืองขยะ นักวิชาการกากๆ และสื่อปฏิกูลมากขึ้น

วิมล ไทรนิ่มนวล