“ขบวนการส้ม” ตั้งแต่พรรคส้ม สื่อ นักวิชาการ เอ็นจีโอ บรรดาลิ่วล้อกองเชียร์ ซ้ายอาวุโส และพวกตามแห่อยากปฏิวัติกันทุกลมหายใจ แต่ทำไม่ได้ จึงปลุกปั่นกันโลกออนไลน์ ส่วนพรรคส้มก็เล่นบทบาทนักการเมืองในสภา พยายามทำรัฐธรรมนูญใหม่

พร้อมกันนั้นก็มีบทความ-ข้อความโผล่ขึ้นมาโจมตีรัฐบาลและโยงไปถึงในหลวงมากขึ้นจนผิดหูผิดตา

พรรคภูมิใจไทยได้คะแนนเสียงมากเป็นอันดับ 1 ก็ว่าในหลวงสนับสนุน เมื่อจัดตั้งรัฐบาลก็บอกว่าได้รับใบอนุญาตที่ 2 เมื่อน้ำมันหาย ก็บอกว่าในหลวงอยู่เบื้องหลังและรวยมหาศาล คุณอนุทินพูดหรือทำอะไรก็หาประเด็นโจมตีและก็บอกว่า “คนของในหลวงทำอะไรก็ได้ แม้กระทั่งคอร์รัปชัน”

ผมไม่ได้บอกว่าคุณอนุทินและพรรคภูมิใจไทยมีความสามารถ ซื่อสัตย์สุจริต แต่บอกว่า ไม่ว่าคุณอนุทินจะทำหรือไม่ทำอะไรผิดนิดพลาดหน่อยก็จะถูกโจมตีอย่างหนักและโยงไปถึงในหลวงเสมอ

ท่ามกลางปัญหาสารพันทั้งภายในประเทศอย่างคอร์รัปชัน ระบบราชการ ระบบทุนที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ความยากจน และปัญหานอกประเทศที่กระทบเข้ามาในประเทศอย่างเรื่องน้ำมัน การค้า ภาษี และความมั่นคง ทั้งหมดนี้เหมือนไฟกำลังไหม้ประเทศไทยอยู่ แต่รัฐบาลยังดับไฟไม่ได้!

มันจึงเปิดโอกาสให้ “ขบวนการอยากปฏิวัติ” ในประเทศไทยปลุกปั่นผู้คนให้โกรธแค้นรัฐบาลและในหลวงมากขึ้นทุกวัน

แล้วพรรคฝ่ายอนุรักษนิยมกำลังทำอะไรอยู่?

คำตอบก็คือ....กำลังทำงานอยู่ แต่ทำก็เหมือนไม่ได้ทำ เพราะยังไม่เห็นผลงานที่ส่งผลดีถึงคนทั่วไปได้ ซ้ำปัญหาเฉพาะหน้าอย่างเรื่อง “น้ำมันที่หายไป 700 ล้านลิตร” นั้นก็ยังไม่มีคำตอบ

แล้วพรรคฝ่ายอนุรักษนิยมจะทำอย่างไร?

ก็ทำ “อย่างที่เคยทำกันมาทุกรัฐบาล” แก้ปัญหาเฉพาะหน้าก็หมดเวลาแล้ว จึงไม่มีเวลาจะ “ทำงานแบบรุกหรือสร้างสรรค์” หรือ “งานระดับโครงสร้าง” แต่ถึงมีผมก็เชื่อว่าไม่ทำ ทุกรัฐบาลยังพอใจที่วนอยู่ในวิถีเดิม ปัญหาที่กล่าวมาแต่ต้นจึงยังเป็นปัญหาต่อไป และจะหนักหนาสาหัสจนแก้ไม่ได้

ซ้ำปัญหาที่หมักหมมแค่ 1 ส่วน แต่ขบวนการส้มจะขยายเป็น 10 ส่วน 100 ส่วน

ในหลวงก็ได้แต่ทรงงานไปเงียบๆ ไม่สามารถแก้ต่างหรืออธิบายใดๆ ได้ รัฐบาลก็ยังวิ่งวนอยู่กับปัญหาเดิมๆ สุดท้ายขบวนการส้มก็สามารถจะยึดอำนาจรัฐได้ โดยระบอบเลือกตั้งหรือไม่ก็ม็อบ หรือทั้ง 2 อย่างขึ้นอยู่กับความรุนแรงของปัญหาในตอนนั้น

ถ้าพรรคส้มไม่โดนยุบและประชาชนสนับสนุนมากขึ้น เพราะหมดหวังกับรัฐบาลฝ่ายอนุรักษนิยม

นั่นคือการปฏิวัติ!

คนไทยจำนวนมากเชื่อว่าทหาร “เอาอยู่” ซึ่งอาจจะจริงหรือไม่จริงก็ได้ และต้องไม่ลืมว่าทหารในขบวนการส้มก็มีไม่น้อย เช่นเดียวกับในขบวนการเสื้อแดงที่มีทหารเช่นกัน ตำรวจก็มีอยู่ในทุกฝ่าย ซ้ำยังต้องดูประเทศมหาอำนาจด้วยว่าสนับสนุนฝ่ายไหน

การยึดอำนาจโดยทหารจึงแทบเป็นไปไม่ได้ วิธีที่เหลือคือ รัฐบาลโดยเฉพาะคุณอนุทินต้องกล้าหาญที่จะปฏิวัติ คือเปลี่ยนแปลงระบบต่างๆ อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ระบบเศรษฐกิจที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ระบบราชการ ตำรวจ การศึกษา การคอร์รัปชัน

ประการสำคัญ “ปฏิวัติระบบเลือกตั้ง” ที่จะสามารถเลือกคนดีมีความสามารถเข้าสู่การเมือง ไม่ใช่เลือกตั้งอย่างในปัจจุบัน ที่คนดีหรือโจรก็เป็นผู้แทนฯได้ ซึ่งไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไร ซ้ำกลับสร้างปัญหาเดิมๆ ให้หมักหมมมากขึ้น

ลองคิดดูว่า ถ้าพรรคส้มได้คะแนนเสียงเท่ากับพรรคภูมิใจไทยตอนนี้ แล้วร่วมรัฐบาลกับพรรคเพื่อไทย หรือพรรคส้มได้คะแนน 250 เสียงขึ้นไป เขาจะทำอะไร?

แน่นอนเขาพยายามจะปรับเปลี่ยน “ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข” ด้วยการจัดทำรัฐธรรมนูญและกฎหมายลูกอื่นๆ ใหม่ ที่จะไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์ หรือเอาออกไปไว้ลอยๆ ในสังคมเหมือนพระจักรพรรดิญี่ปุ่น มันเป็นการปฏิวัติภายในระบบรัฐสภา

คุณอนุทินก็ทำได้อย่างเดียวกัน โดยไม่ต้องจัดทำรัฐธรรมนูญใหม่และกฎหมายลูกใหม่ก็ได้

เป็นการปฏิวัติที่ “ระบบ” ไม่ใช่ “ระบอบ”

เพียงแต่คุณอนุทินต้องกล้าหาญที่จะตัดผลประโยชน์ของพรรค ของพวกพ้อง ของกลุ่มทุน และของตน เพื่อกำจัดปัญหาที่เป็นเงื่อนไขหรือเหตุผลที่ขบวนการส้มจะปฏิวัติ

ทั้งหมดที่ผมกล่าวมาคือ “การปฏิวัติก่อนปฏิวัติ”

คือการตัดไฟแต่ต้นลม

ถ้าไม่ทำหรือทำไม่ได้ก็เหลืออีกวิธีเดียว ที่ผมจะเขียนในตอนหน้า

วิมล ไทรนิ่มนวล