อาป๊อกออกมาบอกพรรคส้มอย่างขุ่นเคืองว่าให้คิดถึง “จุดกำเนิดของพรรค”หรือพรรคถือกำเนิดมาเพื่อ “เป้าหมาย” อะไร

ผมบอกผู้อ่านทั่วไปได้ว่าจุดกำเนิดของพรรคส้มคือ ต้องการจะยึดอำนาจรัฐด้วยระบบรัฐสภาแล้วใช้ “ลัทธิสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์” เป็นระบอบการปกครองแทนระบอบปัจจุบัน

ในอดีต...การปฏิวัติสังคมนิยมนั้นใช้อาวุธ เช่น พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ประเทศต่างๆ ทั่วโลกก็ใช้วิธีเดียวกัน จีน สหภาพรัสเซีย ซึ่งก็มีทั้งประเทศที่ปฏิวัติสำเร็จ บางประเทศก็ไม่ล่วงมาถึงปัจจุบัน...ประเทศไทยไม่มีเงื่อนไขให้ปฏิวัติด้วยอาวุธและซุ่มซ่อนในป่าอีกแล้ว เพราะไม่มีป่าอย่างในอดีต จะให้ไปรบกันแบบในภาคตะวันออกกลางที่กองกำลังติดอาวุธต่างๆ ประเทศไทยก็ยังไม่มีทะเลทรายให้ถล่มกันได้

พรรคส้มจึงต้องตั้งพรรคและใช้ระบบรัฐสภาเป็น “ป่า” สำหรับสู้รบ โดยใช้รัฐธรรมนูญจนถึงกฎหมายลูกเป็น “อาวุธ” แต่จนวันนี้ก็ยังไม่สนองเป้าหมายของพรรค ซ้ำนับวันคนในพรรคก็แตกแยกกันมากขึ้น แต่ยังอยู่รวมกันได้ เพราะหากลาออกก็จะโดนพรรคกลั่นแกล้งของจริง ไม่ใช่อย่างที่พรรคส้มกล่าวหาองค์กรอิสระ ศาล และลามปามไปถึงเจ้า

ความแตกแยกเกิดขึ้นเพราะสมาชิกพรรคส่วนหนึ่งไม่เห็นด้วยกับนโยบายและวิธีการของพรรคส้ม โดยเฉพาะพวกที่ไม่เคยมีความคิด+ความเชื่อเรื่องลัทธิมาร์กซ์ บ้างก็รู้เรื่องการเมืองการปกครองน้อย จึงได้แต่ยกมือตามคณะกรรมการบริหารพรรคสั่ง ส่วนคณะกรรมการบริหารพรรคก็รับคำสั่งจากคณะโปลิตบูโรที่มีท่านธนาธรและสหายเป็นมันสมอง

อีกพวกหนึ่งก็คือ “พวกซ้ายไม่ประนีประนอม” อย่าง ธิษะณา ชุณหะวัณรวมทั้งอาป๊อกด้วย

ส่วนคณะโปลิตบูโรนั้นหลังจากชาวพรรคเป็นสส.มา 8 ปีแล้วก็เห็นว่า “ฟ้ายังไม่เป็นสีทองผ่องอำไพ พวกตนก็ยังไม่ได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน” เสียที ก็อยากจะประนีประนอมกับพรรคการเมืองด้วยกันไปก่อน เพื่อจะได้ร่วมมือกันในวันหน้า ตอนนี้เท้งจึงประกาศเข้าข้างทักษิณที่ติดคุกว่าถูกกลั่นแกล้ง! ส่วนพรรคภูมิใจไทยนั้นพรรคส้มก็เคยสนับสนุนให้เป็นรัฐบาลมาแล้ว

แม้ตอนนี้พรรคส้มค้านพรรคภูมิใจไทยมากหน่อย ก็เพราะแค้นและเพื่อให้ประชาชนเห็นว่าพรรคส้มทำหน้าที่ฝ่ายค้านอย่างเก่ง และก็เป็นธรรมดาที่พรรคต่างๆ จะต้องโจมตีกัน หลัง
เลือกตั้งก็ประจ๋อประแจ๋กันใหม่

อาป๊อกจึงต้องให้เวลาพรรคส้มได้ต่อสู้ตามวิธีของพรรคจนกว่าจะมีอำนาจ ตอนนั้นก็จะได้รู้ว่าเมื่อมีอำนาจแล้วจะทำตามคำมั่นสัญญาตอนก่อตั้งพรรคหรือไม่

เรื่องสำคัญที่อาป๊อกต้องทำใจไว้ล่วงหน้าก็คือ “ความแตกแยก-ขัดแย้ง” นั้นมีแน่ มันเป็นคุณสมบัติของนักกระสันอำนาจ ทุกชาติ ทุกภาษา เพราะธรรมชาติของอำนาจนั้นมันครอบงำคนให้หลงมัวเมา อยากเสพอำนาจไปชั่วนิรันดร์

ดูพวกปฏิวัติในจีนและสหภาพรัสเซียก็ได้ พอได้ครองอำนาจก็เข่นฆ่าทำลายล้างกันเองอย่างน่าอัศจรรย์ใจ!

ด้วย “ธรรมชาติของคนกับอำนาจ” เป็นอย่างที่กล่าว ผมจึงเชื่อว่าพรรคส้มจะ “แตกกันภายใน” มากขึ้น เหตุแรก...แตกกันด้วยความรู้ความสามารถไม่เท่ากัน 2.แตกกันด้วยความคิด+ความเชื่อที่เข้มข้นแตกต่างกัน 3.แตกแยกกันด้วยแรงริษยา เพราะแข่งกันแสวงหาอัตตาและโชว์อัตตาเฉพาะตน เช่นปั้นคอนเทนต์ เป็นอินฟลูเอนเซอร์ เป็นนักฉวยกระแส เพื่อเรียกชื่อเสียงให้ตนเองโดดเด่นมากกว่าพรรค

แต่หากวันใดพรรคส้มได้เป็นรัฐบาล มีอำนาจครองประเทศ วันนั้นแหละความแตกแยกจะปรากฏให้สาธารณชนเห็น แค่จัดสรรตำแหน่งในพรรค เลือกคนเป็นรัฐมนตรีก็แตกแล้ว มากน้อยก็ขึ้นอยู่กับผู้มีบารมีของพรรคจะเอาอยู่ไหม

ดังนั้นอาป๊อกอย่าขุ่นเคืองไปเลยที่คนนับร้อย-นับพันคนในพรรคส้มไม่ได้อย่างใจ อาป๊อกเองก็ไม่ได้อย่างใจคนอื่น อาป๊อกจึงออกมายืนข้างนอกพรรค นั่นก็เป็นการแตกแยกเล็กๆ แล้ว เพียงแต่ยังเชื่อมโยงไว้ด้วยสายใยแห่งอุดมการณ์ จึงทั้งห่วงทั้งขุ่นเคืองพรรคส้มเพราะไม่ได้อย่างใจ

แม้อาป๊อกได้รับการยกย่องว่าเป็น “ผู้นำจิตวิญญาณของชาวส้ม” เพราะเป็นผู้รู้ลัทธิอุดมการณ์ของลัทธิมาร์กซ์ แต่ไม่พอหรอกครับ อาป๊อกต้องรู้จัก“คนกับตัณหา” ด้วย มันจำเป็นยิ่งกว่าลัทธิอุดมการณ์ใดๆ มากนัก

เมื่อรู้จักคนกับตัณหาดีแล้วอาป๊อกอาจจะเดินออกจาก “คอกแห่งอุดมการณ์” เข้าสู่โลกอันไร้ขอบเขต เพราะได้เห็น “เป้าหมายและวิธีใหม่” ที่จะขึ้นครองอำนาจรัฐก็ได้

วิมล ไทรนิ่มนวล