ตามข่าวเรื่องรัฐบาลตามฟ้องร้องดารา นักร้องนักแสดงที่ออกมา call out (เรียกร้อง) ในประเด็นเกี่ยวกับการแก้ปัญหาการแพร่ระบาดเชื้อโควิด-19 แล้วบอกได้คำเดียวว่า ตื้นเขินมาก เพราะแทนที่รัฐบาลจะเอาเวลาไปทำงานใหญ่ งานสำคัญเพื่อแก้ปัญหาของประเทศ แต่กลับเอาเวลาไปทำเรื่องขี้หมูรา ขี้หมาแห้ง เรื่องไร้สาระ 

ถามว่า ทำไมรัฐบาลจะต้องเดือดเนื้อร้อนใจกับการ call out ของดารา นักร้อง นักแสดงหากเรื่องเหล่านั้นใช่การจงใจโกหกมดเท็จเพื่อทำลายล้างประเทศ หรือจงใจสร้างความโกลาหลปั่นป่วนให้สังคม ถามว่ารัฐบาลจะปิดกั้นการแสดงความคิดเห็นของประชาชนกระนั้นหรือ  

อันที่จริง การที่ใครก็ตามออกมา call out ในประเด็นการเมือง ก็นับเป็นสิทธิโดยชอบธรรมทุกประการ เพราะประชาชนมีสิทธิแสดงความคิดเห็นได้ หรือรัฐบาลไม่ต้องการให้ประชาชนแสดงความคิดเห็นใดๆ แต่ต้องการให้ประชาชนหุบปากเงียบ แล้วรอรับฟังคำสั่ง และคำโกหกต่างๆ จากรัฐบาล 

ไม่มีปัญหาใดๆ หากรัฐบาลจะใช้มาตรการกฎหมายลงโทษประชาชนที่จงใจให้ข่าวเท็จ หรือเรื่องราวอันเป็นเท็จ เพราะจงใจก่อให้เกิดความแตกแยก ความโกลาหล ความปั่นป่วนในสังคม แต่หากรัฐบาลเกิดความหงุดหงิดรำคาญใจ เพราะทนไม่ได้ที่ประชาชนออกมาพูดความจริง ก็ต้องบอกว่ารัฐบาลกำลังฆ่าตัวเอง และกำลังจงใจเป็นศัตรูกับประชาชน  

ไม่มีรัฐบาลไหนอยู่รอดได้ หากมองเห็นประชาชนเป็นศัตรู แล้วก็ไม่มีรัฐบาลไหนสามารถปิดปาก ปิดหู ปิดตาประชาชนได้ตลอดเวลาแม้รัฐบาลจะใช้กฎหมายโดยไม่เป็นธรรมเพื่อจัดการกับผู้ที่ตั้งคำถามต่อรัฐบาลด้วยความสุจริตใจ แต่ก็จะไม่มีประชาชนผู้มีสติปัญญายอมจำนนต่ออำนาจอธรรมของรัฐบาล 

กลับไปที่เรื่อง call out โดยเหล่าดารา นักร้อง นักแสดง เรื่องนี้สมควรที่รัฐบาลจะต้องรับฟัง แล้วแยกแยะด้วยสติปัญญาว่าเขาเหล่านั้น call out ในเรื่องที่จริงหรือเท็จ หากเป็นเรื่องจริง รัฐบาลต้องรับฟังแล้วเร่งแก้ไขโดยฉับพลัน หากเป็นเรื่องเท็จ รัฐบาลต้องชี้แจงเพื่อสร้างความกระจ่างให้สาธารณชนรับทราบข้อมูลที่เป็นความจริงโดยเร็ว แต่หากเป็นเรื่องที่เขาเหล่านั้นจงใจสร้างเรื่องเท็จโดยมีเจตนาทำร้ายล้างความสงบสุข และความมั่นคงของบ้านเมือง รัฐบาลมีสิทธิ์ดำเนินคดีตามกฎบ้านกบิลเมืองได้ด้วยอำนาจอันชอบธรรม 

มีคำถามอีกว่า หากรัฐบาลเห็นว่าการ call out ของดารา นักร้อง นักแสดง เป็นการจงใจให้ข้อมูลเท็จเพื่อหวังให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อบ้านเมือง รัฐบาลมีหลักฐานว่าข้อมูลเหล่านั้นเป็นเท็จจริงหรือไม่ แล้วรัฐบาลจะไปบงการให้ประชาชนคิดและเชื่อตามรัฐบาลได้อย่างไร เพราะความเชื่อเป็นเรื่องของปัจเจกบุคคล ซึ่งแต่ละคนมีสิทธิ์เชื่อตามใจของเขา หรือรัฐบาลจะบังคับให้คนทุกคนต้องเชื่อคำพูดของรัฐบาลเท่านั้น ซึ่งก็คงจะไม่มีวันสำเร็จ เพราะเวลาประชาชนจะเชื่อในเรื่องใด ประชาชนจะดูพฤติกรรมของรัฐบาลเป็นสำคัญ ดังนั้นหากต้องการให้ประชาชนเชื่อมั่นและศรัทธารัฐบาล รัฐบาลต้องพูดความจริงและทำความจริงให้ปรากฏต่อสายตาประชาชนตลอดเวลา 

มีคำถามสุดท้ายคือ หากรัฐบาลจงใจโกหก แล้วประชาชนจับได้ ประชาชนฟ้องร้องดำเนินคดีกับรัฐบาลบ้างได้หรือไม่ อย่าลืมว่ารัฐบาลทำให้ประชาชนจับได้ว่าพูดความเท็จกับประชาชนมาแล้วหลายเรื่อง หลายครั้งโดยเฉพาะเรื่องการแก้ปัญหาโควิด-19 สิ่งเหล่านี้ประชาชนต่างรู้ดีว่ารัฐบาลไม่เคยบอกความจริงกับประชาชน จนทำให้ประชาชนจำนวนไม่น้อยต้องตายและเจ็บป่วยเพราะเชื้อโควิด-19 หรือรัฐบาลจะตอบว่า รัฐบาลมีสิทธิ์โกหก แต่ประชาชนไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามกับรัฐบาล ถามจริงๆ รัฐบาลเห็นประชาชนโง่เขลาเบาปัญญามากจนคิดว่าประชาชนต้องเชื่อทุกคำพูดของรัฐบาลหรือ ทั้งๆ ที่คำพูดของรัฐบาลขัดแย้งกับพฤติกรรมของรัฐบาลเสมอมา ขอย้ำว่ารัฐบาลที่เห็นแก่เล็กแก่น้อย ไม่มีวันแก้ปัญหาสำคัญของประเทศได้ แต่จะทำให้ประเทศพังพินาศบรรลัยมากกว่า