ม็อบรายวันที่บริเวณสามเหลี่ยมดินแดงกรุงเทพฯ ยังคงเกิดขึ้นเป็นประจำทุกๆ ช่วงเย็นถึงค่ำ พร้อมๆ กับภาพตำรวจควบคุมฝูงชนที่ดูเสมือนว่ากำลังเล่นไล่จับ เล่นซ่อนหา และเล่นเจ้าล่อเอาเถิดกับม็อบ 

ขอย้ำว่าที่ต้องเรียกม็อบ (mob) เพราะไม่ใช่การชุมนุมที่สงบ ปราศจากอาวุธ แต่เป็นการชุมนุมที่เต็มไปด้วยความรุนแรงสารพัดชนิด แล้วก็จะพบเห็นว่ามีการเผาและทำลายสาธารณสมบัติต่างๆ เป็นประจำ 

ขณะเดียวกันก็มีคำถามผสมคำประณามจากกลุ่มคนที่ไม่ชื่นชมรัฐบาลว่า รัฐบาลสั่งการให้ตำรวจใช้ความรุนแรงในการควบคุมฝูงชน ใช่หรือไม่ 

แต่พร้อมๆ กันนั้น ก็มีคำถามโต้กลับจากกลุ่มคนที่รำคาญและรังเกียจม็อบว่า แล้วก่อม็อบทำไมทุกวันๆ หากจะประท้วงโดยสงบ และสันติ ก็ประท้วงไปเถอะ แต่คำถามคือทำไมต้องเผา ต้องทำลายสาธารณสมบัติด้วย ส่วนคำถามที่ถามกันมากมายอีกเรื่องก็คือ ทำไมต้องใช้หนังสติ๊ก ต้องขว้างปาก้อนหิน ใส่ตำรวจ 

ส่วนคำถามที่ถามกันทุกครั้งเมื่อเห็นว่าในม็อบมีเด็กอายุเพียง 13-14 ปี เข้าไปรวมกลุ่มอยู่ด้วย ก็คือ เหตุใดปล่อยให้เด็กเข้าไปอยู่ในม็อบ พ่อแม่ผู้ปกครองปล่อยให้ลูกหลานเข้าไปอยู่ในม็อบได้อย่างไร หรือหากพ่อแม่ผู้ปกครองอ้างว่าไม่รู้ไม่เห็น ก็ต้องถามต่อไปว่าแล้วคนที่อยู่ในกลุ่มม็อบปล่อยให้เด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี เข้าไปร่วมม็อบด้วยเหตุผลอะไร ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าเป็นจุดเสี่ยงอันตรายอย่างมาก 

เมื่อมีม็อบเกิดขึ้นเป็นประจำทุกๆ วัน แล้วก็มีการเผาทำลายทรัพย์สินเกิดขึ้นทุกครั้งที่มีม็อบ ในที่สุดก็พบว่ามีกระสุนจริงในบริเวณที่เกิดม็อบ ส่วนเรื่องลูกหิน ลูกแก้ว ลูกเหล็กที่ถูกยิงมาจากหนังสติ๊ก รวมถึงการขว้างเขวี้ยงขวดแก้ว ก้อนหิน อิฐ ไม้ และแท่งเหล็กก็ดูเสมือนว่ากลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วในม็อบรายวัน ส่วนคำด่าหยาบคาย คำท้าทายต่างๆ ในม็อบก็เกิดขึ้นเป็นประจำเช่นกัน ต้องขอย้ำว่าสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่การชุมนุมประท้วงโดยสงบ สันติ 

อย่างไรก็ตาม ยังคงมีคำถามเดิมๆ คือ ใครอยู่เบื้องหลังม็อบ ม็อบมาจากชุมชนไหน ทำไมม็อบต้องจงใจเลือกบริเวณสามเหลี่ยมดินแดงเป็นพื้นที่ก่อเหตุรายวัน แล้วยังมีคำถามด้วยว่า คนในชุมชนสามเหลี่ยมดินแดงได้รับความเดือดร้อนจากม็อบและจากตำรวจควบคุมฝูงชนมากน้อยแค่ไหนในแต่ละวัน โดยเฉพาะในช่วงที่มีม็อบและมีการสลายม็อบ 

เมื่อเมืองไทยมีม็อบเกิดขึ้น เราก็มักจะได้พบได้เห็นการให้ความเห็นและการออกมาเรียกร้องขององค์กร Amnesty International ในแง่มุมซ้ำเดิมทุกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อมีคนบาดเจ็บล้มตายเพราะการเกิดม็อบว่า ทำไมเจ้าหน้าที่รัฐใช้ความรุนแรงเกินเหตุ ทำไมเจ้าหน้าที่รัฐใช้อาวุธจริง ทำไมเจ้าหน้าที่รัฐไม่ปฏิบัติการด้วยความละมุนละม่อม ทำไมเจ้าหน้าที่รัฐไม่ใช้การเจรจาเพื่อหาทางออกร่วมกัน ซึ่งคำถามเหล่านี้เป็นคำถามสุดคลาสสิกขององค์กรที่ชอบแสดงภาพลักษณ์ว่าตนเองเป็นผู้รักความถูกต้องและรักสันติอย่างที่สุด แต่คำถามที่คนทั่วไปถามกลับไปยังองค์กรสร้างภาพก็คือ ก่อนจะเกิดเหตุรุนแรงใดๆ ขึ้นมานั้น องค์กรช่างพูดจำพวกนี้เคยเข้าไปอยู่ในสถานการณ์จริงหรือไม่ เห็นหรือไม่ว่าความรุนแรงเกิดขึ้นจากฝ่ายใดก่อน แล้วเคยมีคำถามกลับไปยังม็อบบ้างไหมว่าทำไมต้องเผาทำลายทรัพย์สินสาธารณะ หรือว่า Amnesty International มีหน้าที่อย่างเดียวคือตั้งคำถามและประณามเจ้าหน้าที่รัฐ โดยไม่สนใจว่าม็อบก่อเหตุรุนแรงก่อนหรือไม่