“ประเทศไทย” เป็นเมืองพุทธ คนไทยค่อนประเทศนับถือศาสนาพุทธ ทำให้คนไทยในยุคก่อนๆ “มีจิตใจงามเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่” มาในยุคนี้คนไทยสมัยใหม่ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กมักจะเห็นแก่ตัว “ก้าวร้าวไม่มีคุณธรรมและเมตตาธรรม” หรือว่ากาลเวลาเปลี่ยนไปคนไทยส่วนใหญ่ตั้งแต่เด็กๆ ไปจนถึงผู้ใหญ่จึงมักจะมีนิสัยก้าวร้าว แม้กระทั่งคนในครอบครัวไม่สามารถตักเตือนได้ โดยเฉพาะครูที่มีหน้าที่ดูแลอบรมสั่งสอนยังไม่สามารถควบคุมดูแลอบรมสั่งสอนให้เด็กนักเรียนมีคุณธรรมกับผู้คนที่อยู่ใกล้ชิดได้ เด็กๆ จึงประพฤติตนเป็นคนก้าวร้าวไม่เกรงกลัวแม้กระทั่ง “ครู อาจารย์” ที่คอยอบรมสั่งสอน

สิ่งที่เกิดขึ้นอย่าไปโทษเด็กฝ่ายเดียว ถ้าพ่อ แม่ ครู อาจารย์ร่วมมือกันอย่างจริงจัง ทำตัวอย่างที่ดีและตั้งใจอบรมสั่งสอนเด็กให้มีคุณธรรมตั้งแต่ต้นธารด้วยการร่วมมือกับผู้ปกครองอย่างใกล้ชิด เนื่องจากขณะนี้สังคมไทยเปลี่ยนไป พ่อแม่เด็กต้องช่วยกันทำงาน กลับบ้านค่ำมืดดึกดื่นปล่อยให้เด็กอยู่ตามลำพัง เด็กไม่มีที่ปรึกษาเขาจะถูกหลอกจากบรรดาผู้ที่คอยฉกฉวยโอกาสที่เด็กกำลังเหงาด้วยการหลอกล่อให้เด็กเข้าไปเที่ยวตามสถานบริการต่างๆ ด้วยการหยิบยื่นเงินให้เด็กปรนเปรอเด็กในรูปแบบต่างๆ ทำให้เด็กเพลิดเพลินไป สิ่งที่ได้รับจนกระทั่งเด็กใจแตก กลุ่มคนเหล่านั้นจะนำเด็กไปหาผลประโยชน์ในรูปแบบต่างๆ จนยากที่พ่อแม่จะห้ามปรามหยุดยั้งความใจแตกของเด็กได้... สาเหตุใหญ่มาจากพ่อแม่
ไม่ใส่ใจดูแลเด็กตั้งแต่เด็กเริ่มโต ฝากเด็กไว้กับครู ซึ่งครูไม่ใช่ญาติผู้ใหญ่ของเด็กดูแลเด็กในฐานะครูกับลูกศิษย์ทำให้เด็กรุ่นใหม่ไม่รู้จักความอบอุ่นเชื่อคนที่อยู่ใกล้ชิด พ่อแม่จึงต้องเสียลูกไปกว่าจะนำเขากลับมาได้ก็สายไปเสียแล้ว

สิ่งที่เกิดขึ้นจะปฏิเสธไม่ได้ว่า“พ่อแม่รังแกฉัน” พ่อแม่ควรเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อเห็นแก่อนาคตของลูกและสั่งสอนเด็กให้อยู่ในโอวาทของพ่อแม่และมีอนาคตที่ดีต่อไป ที่สำคัญควรสอนให้เด็กรักพ่อแม่ครอบครัวและพี่น้อง “พยายามอย่าให้เด็กติดเพื่อน ถ้าคบเพื่อนไม่ดี พ่อแม่จะเสียลูกไป ยากที่จะนำกลับคืนมาได้...สิ่งที่เกิดขึ้นคิดให้ดี กรณีที่เกิดขึ้นปฏิเสธไม่ได้ว่า “พ่อแม่รังแกฉัน...สวัสดี...

เกลือสมุทร