คุณเคยเห็นเด็กอายุสองสามขวบเล่นตุ๊กตา แล้วอุปโลกน์ให้ตุ๊กตาเป็นเสมือนลูกน้อยของตนหรือไม่ภาพการเอาขนมป้อนให้ตุ๊กตา หรือเอาขวดนมของตนแบ่งให้ตุ๊กตาดูด หรือภาพพาตุ๊กตาเข้านอน พร้อมร้องเพลงกล่อมนอนให้ตุ๊กตาฟัง

ภาพดังกล่าวดูแล้วน่ารักน่าชัง เพราะมันเป็นความไร้เดียงสาของเด็ก และเป็นการแสดงออกที่ยังแสนบริสุทธิ์ เพราะเด็กทำเสมือนแสดงความรักต่อผู้อื่น ทั้งๆ ที่สิ่งนั้นไม่มีชีวิตจริงก็ตาม

เราทุกคนรู้ดีว่าเด็กน้อยก็คือเด็กน้อย และตุ๊กตาที่เด็กน้อยเลี้ยงนั้น ไม่มีวันเติบโตขึ้นมาได้ แต่เราก็ยังรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ ว่าเด็กน้อยคนนั้นน่าจะมีจิตใจอ่อนโยนต่อสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในยามที่เขาโตขึ้น เพราะการปลูกฝังให้เขารู้จักรักและเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น เป็นการอบรมบ่มเพาะให้เขามีความเป็นผู้ให้ และเชื่ออีกว่าความเมตตาในใจของเขา น่าจะฝังรากลงในมโนสำนึกของเขาได้เป็นอย่างดี

แต่เมื่อเด็กโตขึ้นอีกสัก 1 ปี ก็พบว่าเด็กเริ่มเล่นขายของ เล่นเกมสร้างบ้าน เล่นเกมขับรถยนต์ และขับเครื่องบิน เราก็ให้การสนับสนุนเด็กๆ เหล่านั้นด้วยการเต็มใจทำตัวเป็นลูกค้าซื้อของจากร้านในฝันของเด็ก หรือยอมจะเข้าไปเป็นสมาชิกของบ้านที่เด็กจินตนาการ และยอมกระทั่งเป็นผู้โดยสารรถยนต์และเครื่องบินที่เด็กขับ เพราะต้องการให้เด็กรู้สึกว่าเราให้ความสำคัญกับเขา และมองเห็นว่าเขาเป็นผู้ที่มีความสามารถในการแสดงบทบาทจำลองได้อย่างดี

แต่เมื่อวันหนึ่ง เด็กโตมากขึ้นมาอีกสักหน่อย ได้รับการศึกษามากพอสมควร โดยขึ้นอยู่กับระดับสติปัญญาของแต่ละคน แต่ทว่าเด็กๆ ไม่มีประสบการณ์ตรงในด้านการบริหารประเทศชาติและบ้านเมืองแม้แต่น้อย แล้วเด็กๆ ก็มาบอกเราว่า จะขอเป็นนายกรัฐมนตรี จะขอเป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม จะขอเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง จะขอเป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างๆ นานาสารพัดตามแต่ใจของเขาจะนึกเอาและฝันเอา

เด็กเมื่อวานซืนอ้างว่า หนูโตแล้ว หนูดูแลประเทศชาติได้แล้ว หนูเรียนจบปริญญาโทแล้วหนูทำงานแล้ว แล้วก็อ้างอีกสารพัดจะอ้างตามความเพ้อฝันของตน เพื่อขอให้ตนได้เข้าไปนั่งในตำแหน่งผู้บริหารประเทศ

ถามว่า เราจะเชื่อใจ เชื่อฝีมือเด็กๆ ที่ปราศจากประสบการณ์ตรงในการบริหารบ้านเมือง แล้วปล่อยให้เขาเข้าไปทำหน้าที่นำพาประเทศชาติหรือ ถามว่าคุณกล้าเอาคนที่ไม่มีประสบการณ์บริหารประเทศแม้แต่น้อยไปบริหารประเทศหรือ 

กลับมาถามคุณในเรื่องนี้ดีกว่า แล้วคุณจะตอบอย่างไร คุณจะจ้างเด็กที่เพิ่งขับรถยนต์เป็นใหม่ๆ สดๆ ร้อนๆ มาเป็นสารถีของคุณไหม แล้วถ้ายิ่งคุณต้องเดินทางไปต่างจังหวัดไกลๆ เป็นประจำ คุณจะยอมให้เด็กจบใหม่ขับรถยนต์ของคุณ แล้วคุณต้องนั่งในรถคันนั้นไปไหนต่อไหน ถามซ้ำว่า คุณกล้าจ้างเด็กจบใหม่ให้ขับรถยนต์ให้คุณ ใช่หรือไม่

ถามอีกข้อหนึ่ง หากคุณป่วยหนัก ต้องผ่าตัดสมอง หรือหัวใจ คุณจะยอมให้หมอจบใหม่ผ่าตัดให้คุณหรือไม่ 

เชื่อว่า ทุกคนไม่มีวันจ้างเด็กเพิ่งขับรถยนต์เป็นมาเป็นสารถี และไม่มีวันยอมให้หมอจบใหม่ผ่าสมองหรือหัวใจของคุณเป็นอันขาด 

แต่แล้วทำไมคุณ (บางคน) โดยเฉพาะคุณที่ชอบตีฝีปากว่า บ้านเมืองเป็นของเด็กยุคใหม่ เราต้องให้เด็กตัดสินใจเองว่าจะนำพาประเทศไปทางไหน เพราะเขาต้องอยู่ในประเทศนี้ หลังจากเรา (คนรุ่นเก่า)ตายไปแล้ว

ถามจริงๆ นะคุณๆ ที่ชอบดัดจริตพูดแบบข้างบนนั้น ถามว่าปัจจุบันคุณตายไปแล้วหรือยัง หากคุณใกล้จะตาย ก็ถือว่าเป็นเรื่องของคุณที่จะคิดเช่นนั้น แต่ต้องไม่ลืมว่าคนแก่คนอื่นๆ อีกมากมายมหาศาลเขายังไม่ตาย และเขาก็ยังไม่ตายง่ายๆ เพราะเขายังต้องทำหน้าที่สำคัญของเขาต่อไป เขาเหล่านั้นยังต้องอยู่ร่วมกับเด็กๆ อีกนานหลายสิบปี แล้วมีความจำเป็นอันใดที่ต้องให้เขาปล่อยให้เด็กเมื่อวานซืนทำหน้าที่ดูแล
บ้านเมือง ทั้งๆ ที่คนแก่ก็ยังมีความสามารถดูแลบ้านเมืองนี้ได้ 

ทำไมไม่ให้เด็กๆ ได้เข้าไปศึกษาและเรียนรู้หลักการบริหารบ้านเมืองจากคนรุ่นเก่าก่อน แล้วให้เด็กๆ ค่อยๆ ปรับแนวทางการบริหารไปแบบ
ค่อยเป็นค่อยไป ใช้หลักบริหารโดยฟังเสียงของคนอื่นๆ ไม่ใช่ใช้หลักกูจะบริหารแบบนี้ เพราะกูเป็นเด็ก เป็นคนรุ่นใหม่ ไม่ใช่ไดโนเสาร์ แบบคนแก่อย่างพวกเอ็ง

ถามปิดท้าย ถ้าไม่มีไดโนเสาร์ที่เด็กเมื่อวานซืนดูถูกและหยามหมิ่นให้การเลี้ยงดูฟูมฟัก จะมีเด็กอมมือรายไหนรอดตายมาได้จนถึงวันนี้บ้าง ตอบตรงนี้ให้ชัดก่อน แล้วจึงค่อยร้องขอเข้าไปเล่นเกมสร้างบ้าน เพราะไม่มีใครคบเด็กสร้างบ้านเป็นอันขาด เนื่องจากมันทำให้บ้านพินาศมาแล้วทุกราย