คนไทยส่วนใหญ่ต่างรู้จัก “หมาป่า(Wolf)” มากกว่ารู้จัก “หมาใน(Hyena)” ทั้งๆ ที่สัตว์ป่าทั้งสองชนิด ต่างเป็น “ไอ้เขี้ยวคม” ที่ดุร้าย ดุดันและดุฉกรรจ์พอๆ กัน จะแตกต่างกันบ้างใน “ข้อปลีกย่อย” ดังนี้

“หมาป่า(Wolf)” เป็นซูเปอร์หมาที่ตัวค่อนข้างใหญ่บางสายพันธุ์มีน้ำหนักปาเข้าไปถึง 170 ปอนด์ โดยภาพลักษณ์ที่สุดสำคัญของหมาป่าคือ “เขี้ยวสุดคมและสุดแข็งแรง” เป็นนักล่าดุฉกรรจ์ที่เล่นงานเหยื่อตั้งแต่ตัวเล็กจนตัวใหญ่ระดับกระทิงป่าหรือไบสันน้ำหนักกว่าครึ่งตันได้อย่างเหลือเชื่อ

หมาป่าออกไล่ล่าเหยื่อได้ตามลำพังและรวมกันเป็นฝูงโดยล่าอย่างสุดโหด วิ่งได้ไกล 63 ไมล์ยังไม่เหนื่อย จนเหยื่อรอดเขี้ยวคมไปไม่ได้

หมาป่ามีหลายสายพันธุ์ กำเนิดไปทั่วทุกภูมิภาคของโลกเป็นหมาที่หอนได้ คำรามได้ แต่ “เห่าไม่เป็น” มีหูทิพย์ จมูกไว ฉลาดและจดจำได้แม่นยำ “ข้อดีเหล่านี้” ทำให้มนุษย์จับหมาป่ามาเลี้ยงจนกลายเป็น “หมาบ้าน” และขยายพันธุ์จนกลายเป็นหมาที่รับใช้มนุษย์ “ได้ทุกกิจการ” แถมทั้งยัง “เห่าเป็น” และ “กระดิกหางได้”
แตกต่างไปจากหมาป่าผู้เป็นบรรพบุรุษ

“หมาในหรือไฮยีน่า(Hyena)” เป็นหมาตัวขนาดกลาง และพบได้ในบางภูมิภาคของโลกเท่านั้น ปัจจุบันมักพบได้ทางภาคใต้ของทะเลทรายซาฮาร่าในกาฬทวีป โดย “ไฮยีน่า” มักไล่ล่าเหยื่อแบบ “รวมตัวเป็นฝูง”

“ไฮยีน่า” มีเขี้ยว “สุดคม” เช่นเดียวกับหมาป่า แต่ที่เหนือกว่าคือ “มีกรามสุดแข็งแกร่ง” ยิ่งกว่าหมาทุกสายพันธุ์ ดังนั้น“ไฮยีน่า” จึงกินเหยื่อได้ทั้งแบบ “ฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ” และใช้ฟันกราม “บดกระดูก” ให้แหลกได้อย่าง “หวานคอหมา”

“ไฮยีน่า” หอนได้และข่มขู่เป็น แต่ “เห่าไม่ได้” แถมยังสมองทึบ ไม่มีหัวใจรักสิ่งใด มนุษย์จึงไม่เคยจับไฮยีน่ามาเป็น“สัตว์เลี้ยง”

อาหารโปรดของไฮยีน่านอกจากเนื้อสัตว์ป่าขนาดกลางทั้งหลาย เช่น หมูป่าและเก้ง กวาง แล้ว อาหารที่มัน “โปรดปรานที่สุด” คือ “เนื้อม้าลาย” หาก “ไฮยีน่า” พูดได้ มันจะพูดว่า

“เนื้อม้าลายอร่อยระดับ 5 ดาวมิชลิน”

ผิดกับ “18 ไฮยีน่า” ในนครสารขัณฑ์ แม้จะมีความดุดัน คล้ายไฮยีน่าทั่วไปแต่กลับ “เห่าได้และส่งภาษาหยาบคายได้อย่างสุดห้าว”

ส่วนอาหารนั้น “เดาไม่ออก” ว่าชอบเนื้อม้าลายหรือไม่?

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม